Яна 11 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Рeraklad V. Hadleuski
Быў жа адзін хворы Лазар з Віфані, з сяла Марыі і Марты, сястры Яго.
Byŭ-ža adzin chwory Łazar z Betanii, z miastečka Maryi i jejnaj siastry Marty.
Марыя-ж, якой брат Лазар быў хворы, была тая, што пама́зала Ісуса але́ем і абце́рла ногі Яго валасамі сваімі.
(A Maryja była taja, što namaściła Pana alejkam i wycierła nohi jaho swaimi wałasami, katory brat Łazar chwareŭ).
Сёстры паслалі сказаць Яму: Госпадзе! вось той, каго Ты любіш, хворы.
Dyk pasłali siostry jahony da jaho, kažučy: Panie, woś toj, kaho ty lubiš, chwareje.
Ісус, пачуўшы гэта, сказаў: гэтая хво́расць не на сьме́рць, але на славу Божу, каб уславіўся праз яе́ Сын Божы.
A Jezus pačuŭšy, skazaŭ im: Chwaroba heta nia jość na śmierć, ale na sławu Božuju, kab byŭ prasłaŭleny praz jaje Syn Božy.
Ісус жа любіў Марту і сястру яе́, і Лазара.
Jezus-ža lubiŭ Martu i jejnuju siastru Maryju i Łazara.
Калі-ж пачуў, што той хворы, дык прабыў два дні ў тым ме́сцы, дзе́ знаходзіўся.
Dyk kali pačuŭ, što chwareje, tady-to prabyŭ u tym-ža miescy dwa dni,
Пасьля гэтага сказаў вучням: пойдзем ізноў у Юдэю.
i paśla hetaha skazaŭ wučniam swaim: idziom iznoŭ u Judeju.
Вучні сказалі Яму: Равві! ці-ж даўно Жыды шукалі каме́ньмі забіць Цябе́, і Ты ізноў ідзе́ш туды?
Skazali jamu wučni: Rabbi, ciapier šukali ciabie žydy, kab zakamienawać, a ty iznoŭ tudy idzieš?
Ісус адказаў: ці не дванаццаць гадзін ма́е дзе́нь? Хто ходзіць удзе́нь, не спатыка́ецца, бо бачыць сьве́тласьць гэтага сьве́ту;
Adkazaŭ Jezus: Ci-ž nie dwanaccać hadzin dnia? Kali chto chodzić udzień, nia ŭdarycca, bo widzić światło hetaha świetu;
калі-ж ходзіць уначы́, спатыка́ецца, бо няма сьвятла ў ім.
kali-ž chodzić unačy, udarycca, bo niama ŭ im światła.
Сказаўшы гэтае, гавора ім пасьля: Лазар, друг наш, заснуў, але Я іду разбудзіць яго.
Skazaŭ hetaje i potym pramowiŭ da ich: Łazar, naš pryjaciel, śpić, ale ja idu, kab zbudzić jaho zo snu.
Вучні ж Яго сказалі: Госпадзе! калі заснуў, паздараве́е.
Dyk skazali jahony wučni: Panie, kali śpić, budzie zdaroŭ.
Гаварыў Ісус аб сьме́рці яго; тыя-ж думалі, што аб сонным супачынку кажа.
Kazaŭ-ža Jezus ab śmierci jahonaj, a jany dumali, što kazaŭ ab spańni snom.
Дык Ісус сказаў ім проста: Лазар памёр;
Dyk tady jezus skazaŭ im adkryta: Łazar pamior;
і Я рад за вас, што ня быў там, каб вы паве́рылі; але пойдзем да яго.
i ja rad dziela was, zatym što tam nia byŭ, kab wy wieryli. Ale idziom da jaho.
Хама́-ж, іначай званы блізьнюк, сказаў таварышам-вучням: пойдзем і мы, каб паме́рці з ім.
I skazaŭ Tamaš, katory zawiecca Dydymus, da wučniaŭ: Idziom i my, kab pamierci z im.
Ісус, прыйшоўшы, знайшоў, што ён ужо чатыры дні ў магіле.
Dyk pryjšoŭ Jezus i znajšoŭ jaho ŭžo čatyry dni lažačym u hrobie.
Віфанія-ж была блізка ад Ерузаліму, нешта з пятнаццаць стадыяў.
(Była-ž Betanija blizka Jeruzalimu, adlehła kala piatnaccaci stadyjaŭ).
І многа Жыдоў папрыходзіла да Марты й Марыі паце́шыць іх па браце іхнім.
A mnohija z žydoŭ byli pryjšoŭšy da Marty i Maryi, kab ich paciašać pa ichnym bracie.
Марта, пачуўшы, што йдзе́ Ісус, пайшла насустрэчу Яму. Марыя-ж асталася ў доме.
Dyk Marta, jak pačuła, što idzie Jezus, pieraniała jaho, a Maryja siadzieła doma.
Тады Марта сказала Ісусу: Госпадзе! каб Ты быў тут, не паме́р-бы брат мой.
I skazała Marta da Jezusa: Panie, kali-b ty byŭ tut, nie pamior-by brat moj;
Але і цяпе́р ве́даю, што, чаго Ты папросіш у Бога, дасьць Табе́ Бог.
ale i ciapier ja wiedaju, što čaho-tolki paprosiš u Boha, daść tabie Boh.
Ісус кажа ёй: уваскрэсьне брат твой.
Skazaŭ jej Jezus: Ja jość ŭskrašeńnie i žyćcio: chto wieryć u mianie, kali-b i pamior, žyć budzie;
Марта сказала Яму: ве́даю, што ўваскрэсьне ў дзе́нь уваскрасе́ньня, у апошні дзе́нь.
—
Ісус сказаў ёй: Я ёсьць уваскрасе́ньне і жыцьцё; хто ве́руе ў Мяне́, хоць і памрэ, жыць будзе.
—
І ўсякі, хто жыве́ й ве́руе ў Мяне́, не памрэ даве́ку. Ці ве́рыш гэтаму?
a kožny, chto žywie i wieryć u mianie, nie pamre nawieki. Wieryš u hetaje?
Яна кажа Яму: так, Госпадзе! Я ве́ру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, што йдзе́ ў сьве́т.
Skazała jamu: Tak, Panie, ja ŭwieryła, što ty jość Chrystus, Syn Boha žywoha, katory pryjšoŭ na hety świet.
І, сказаўшы гэтае, пайшла і цішком паклікала Марыю, сястру сваю, і кажа ей: Настаўнік тут; кліча цябе́.
I skazaŭšy hetaje pajšła i ciškom paklikała swaju siastru Maryju, kažučy: Wučyciel jość tut i kliča ciabie.
Яна, як толькі пачула, борзда ўстала і пайшла да Яго.
Jana, jak pačuła, skorańka ŭstała i pryjšła da jaho.
Ісус жа яшчэ ня быў увайшоў у вёску, але быў там, дзе́ Яго Марта сустрэла.
Bo Jezus jašče byŭ nia pryjšoŭšy ŭ miastečka, ale byŭ jašče na tym miescy, dzie jaho pieraniała Marta.
Жыды-ж, што былі з ёю ў доме і пацяшалі яе́, бачучы, што Марыя бордза ўстала і выйшла, пайшлі за ёю, кажучы, што йдзе́ на магілу плакаць.
Dyk žydy, jakija byli z joju ŭ domie i paciešali jaje, kali ŭbačyli Maryju, što jana skorańka ŭstała i wyjšła, pajšli za jeju, kažučy: što idzie da hrobu, kab tam płakać.
Марыя-ж, прыйшоўшы туды, дзе́ быў Ісус, і ўгле́дзіўшы Яго, упала да ног Яго і сказала Яму: Госпадзе! каб Ты быў тут, не паме́р бы брат мой.
A Maryja, kali pryjšła, dzie byŭ Jezus, ubačyŭšy jaho, upała da noh jahonych i skazała jamu: Panie, kali-b ty byŭ tut, nie pamior-by brat moj.
Ісус, угле́дзіўшы, што яна плача і што плачуць прыйшоўшыя з ёю Жыды, Сам затужыў духам і ўзварушыўся,
Jezus-ža, jak ubačyŭ jaje płačučuju i žydoŭ, jakija pryjšli z joju, płačučych, razzławaŭsia ŭ dušy i parušyŭsia sam u sabie,
ды сказаў: дзе́ вы палажылі яго? Адказалі Яму: Госпадзе! пайдзі й паглядзі.
i skazaŭ: Dzie wy jaho pałažyli? Skazali jamu: Panie, pajdzi i pahladzi.
Ісус заплакаў.
I zapłakaŭ Jezus.
Тады Жыды казалі: глядзі, як Ён любіў яго.
A žydy skazali: Woś jak lubiŭ jaho!
А некато́рыя з іх сказалі: ці ня мог Ён, расчыніўшы вочы сьляпо́му, зрабіць, каб і гэты ня ўмёр?
Niekatoryja-ž z ich skazali: Ci nia moh-by jon, što adčyniŭ wočy ślepanarodžanaha, zrabić, kab nie pamior hety?
Ісус жа, ізноў ту́жачы ў душы, ідзе́ да магілы; была-ж гэта пячо́ра, зава́леная ка́мнем.
A Jezus, razzławaŭšysia iznoŭ sam u sabie, pryjšoŭ da mahiły; była-ž piačera i byŭ na jej pałožany kamień.
Кажа Ісус: вазьміце ка́мень! Сястра ўме́ршага, Марта, кажа Яму: Госпадзе, ўжо сьмярдзіць, бо ўжо чацьве́рты дзе́нь.
Skazaŭ Jezus: Adyjmiecie kamień. Skazała jamu Marta, siastra taho, što byŭ pamioršy: Panie, užo čuć ad jaho, bo jamu čaćwierty dzień.
Ісус кажа ёй: ці не казаў Я табе́, што, калі будзеш ве́рыць, угле́дзіш славу Божую?
Skazaŭ jej Jezus: Ci-ž ja tabie nie kazaŭ, što kali budzieš wieryć, ubačyš sławu Božuju?
І вось узялі ка́мень, дзе́ ляжаў нябожчык. Ісус жа ўзьвёў вочы ўве́рх і сказаў: Ойча, дзякую Табе́, што пачуў Мяне́.
Dyk adniali kamień. A Jezus, uźniaŭšy ŭharu wočy, skazaŭ: Ojča, dziakuju tabie, što ty pačuŭ mianie.
Я ве́даў, што Ты заўсёды чуеш Мяне́, але сказаў дзе́ля народу, што тут стаіць, каб паве́рылі, што Ты паслаў Мяне́.
Ja-ž wiedaju, što ty zaŭsiody wysłuchoŭwaješ mianie, ale ja skazaŭ dziela narodu, katory nawakoł staić, kab wieryli, što ty mianie pasłaŭ.
І, сказаўшы гэтае, крыкнуў моцным голасам: Лазар! выйдзі!
Skazaŭšy hetaje, kryknuŭ mocnym hołasam: Łazar, wyjdzi z hrobu!
І выйшаў уме́ршы з абкручанымі палатном нагамі й рукамі, і аблічча яго было абвязана хусткаю. Ісус кажа ім: разьвяжыце яго і дайце хадзіць.
I zaraz wyjšaŭ, katory byŭ pamioršy, źwiazany pa rukach i nahach pałotnami, a twar jahony byŭ abwiazany chustaju. Skazaŭ im Jezus: Raźwiažecie jaho i puściecie iści.
Тады многія з Жыдоў, што прыйшлі да Марыі, бачучы, што ўчыніў Ісус, уве́равалі ў Яго.
Dyk mnohija z žydoŭ, što byli pryjšoŭšy da Maryi i Marty i ŭbačyŭšy, što ŭčyniŭ Jezus, uwieryli ŭ jaho.
А іншыя з іх пайшлі да фарысэяў і сказалі ім, што зрабіў Ісус.
Niekatoryja-ž z ich pajšli da faryzejaŭ i skazali im, što ŭčyniŭ Jezus.
Тады архірэі й фарысэі склікалі раду і кажуць: што нам рабіць? Гэты чалаве́к робіць многа цудаў.
Dyk sabrali archiświatary i faryzei Radu i kazali: što nam rabić, bo hety čaławiek mnoha znakaŭ čynić.
Калі пакінем Яго гэтак, дык усе́ ўве́руюць у Яго, і прыйдуць Рымляне й забяруць ме́сца нашае і народ.
Kali jaho pakiniem tak, usie ŭwierać u jaho; i pryjduć rymlanie i zabiaruć naša miesca i narod.
Адзін жа з іх, не́хта Кайяфа, які быў той год архірэем, сказаў ім: вы нічога ня ве́даеце
A adzin z ich, na imia Kaifaš, budučy archiświataram taho hodu, skazaŭ im: Wy ničoha nia wiedajecie
і не падумаеце, што ле́пей нам, каб адзін чалаве́к паме́р за людзе́й, чымся каб уве́сь народ загінуў.
i nie razumiejecie, što lepš dla was, kab adzin čaławiek pamior za narod i kab uwieś narod nia zhinuŭ.
Гэтае-ж ён сказаў не ад сябе́, але, быўшы той год архірэем, прарочыў, што Ісус памрэ за людзе́й,
Hetaje-ž jon nie skazaŭ sam ad sabie, ale budučy archiświataram taho hodu, praročyŭ, što Jezus maje pamierci za narod;
дый ня толькі за людзе́й, але каб і расьцярушаных дзяце́й Божых сабраць у вадно.
i nia tolki za narod, ale kab synoŭ Božych, jakija byli paraskidanyja, sabrać u wadno.
Ад гэтага дня пастанавілі забіць Яго.
Dyk ad hetaha dnia nadumalisia zabić jaho.
Дык Ісус ужо не хадзіў яўна між імі, а пайшоў адтуль у краіну ля пустыні ў ме́ста, званае Эфраім, і там аставаўся з вучнямі Сваімі.
Dyk Jezus užo nie chadziŭ jaŭna pamiž žydoŭ, ale pajšoŭ u kraj blizka pustyni, u horad, jaki zawiecca Efrem, i tam prabywaŭ z swaimi wučniami.
Блізка-ж была Пасха жыдоўская, і з усяго краю многа папрыходзіла ў Ерузалім перад Пасхай, каб ачы́сьціцца.
Była-ž blizka žydoŭskaja Pascha. I pryjšli mnohija z kraju ŭ Jeruzalim pierad Paschaj, kab paświacić siabie samych.
Дык шукалі Ісуса і, стоючы ў царкве́, гаварылі між сабою: як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?
Dyk šukali Jezusa i hawaryli pamiž saboju, stojučy ŭ światyni: što wy dumajecie, što jon nia pryjšoŭ na światočny dzień?
Архірэі-ж і фарысэі далі загад, каб кожны, хто даве́даецца, дзе́ Ён, данасіў бы, каб Яго ўзяць.
A archiświatary i faryzei wydali zahad, kali-b chto dawiedaŭsia, dzie jon jość, kab daŭ znać — kab uziać jaho.
