Яна 11 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
У Віфаніі, у паселішчы, дзе жылі сёстры Марыя і Марфа, быў хворы брат іх Лазар.
Быў жа нейкі хворы Лазар з Бэтаніі, мястэчка Марыі і Марты, сястры ейнай.
Марыя-ж, сястра Лазара, была тэй, якая намасьціла Госпада міррам і ацерла ногі Ягоныя валасамі сваімі.
А Марыя, якой брат Лазар быў хворы, была тая, якая памазала Госпада мірам і абцерла ногі Ягоныя валасамі сваімі.
І сёстры паслалі сказаць Яму: — Госпадзе! вось той, каго Ты любіш, хворы.
Дык сёстры паслалі да Яго, кажучы: «Госпадзе! Вось той, з кім Ты сябруеш, нядужы».
Пачуўшы гэтае, Ісус сказаў: — хвор гэтая не на сьмерць, але на славу Божую, каб уславіўся праз яе Сын Божы.
Ісус, пачуўшы, сказаў: «Гэтая нядужасьць не на сьмерць, але на славу Божую, каб Сын Божы быў праслаўлены праз яе».
Ісус-жа любіў і Марфу, і сястру яе, і Лазара.
А Ісус любіў Марту, і сястру ейную, і Лазара.
Калі дачуўся, што ён хворы, то яшчэ два дні прабыў у тым месцы, дзе і быў.
Калі ж пачуў, што той хворы, дык заставаўся два дні ў тым месцы, дзе знаходзіўся.
Пасьля гэтага сказаў вучням: — пойдзем зноў у Юдэю.
Пасьля гэтага кажа вучням: «Пойдзем ізноў у Юдэю».
Вучні-ж сказалі Яму: — Раўві! ці-ж даўно юдэі шукалі пабіць Цябе камяньнямі? і Ты зноў ідзеш у Юдэю?
Вучні кажуць Яму: «Раббі! Толькі што Юдэі шукалі ўкаменаваць Цябе, і Ты ізноў ідзеш туды?»
Ісус адказаў: — ці-ж не дванаццаць гадзін у дні? хто ходзіць удзень, той не спатыкаецца, бо сьвятло сьвету гэтага бачыць.
Ісус адказаў: «Ці не дванаццаць гадзінаў мае дзень? Хто ходзіць удзень, не спатыкаецца, бо бачыць сьвятло гэтага сьвету,
А хто ходзіць поначы, спатыкаецца, бо няма сьвятла з ім.
а хто ходзіць уначы, спатыкаецца, бо сьвятла няма ў ім».
Сказаўшы гэтае, потым гаворыць ім: — Лазар, дружа наш заснуў, але Я іду пабудзіць яго.
Сказаў гэта, і пасьля кажа ім: «Лазар, сябра наш, заснуў, але Я іду пабудзіць яго».
Вучні-ж Ягоныя сказалі: — Госпадзе! калі заснуў, то ачуняе.
Сказалі тады вучні Ягоныя: «Госпадзе! Калі заснуў, будзе здаровы».
Ісус гаварыў пра сьмерць яго, а яны думалі, што Ён гаворыць пра сон звычайны.
Ісус жа гаварыў пра сьмерць ягоную, а яны думалі, што Ён кажа пра сонны супачынак.
Тады Ісус сказаў ім проста: — Лазар памёр.
Тады Ісус сказаў ім адкрыта: «Лазар памёр;
І Я рады за вас, што ня быў там, каб вы уверылі; але пойдзем да яго.
і Я радуюся дзеля вас, што Я ня быў там, каб вы паверылі; але пойдзем да яго».
І сказаў Хама, званы Блізьнюк, сябрам сваім вучням: — хадзем і мы, каб памерці разам з ім.
Тады Тамаш, называны Блізьнюк, сказаў таварышам-вучням: «Пойдзем і мы, каб памерці з ім».
Ісус, прыйшоўшы, застаў яго ўжо чатыры дні ляжачага ў гробе.
Прыйшоўшы, Ісус знайшоў, што ён ужо чатыры дні ў магіле.
Віфанія-ж была недалёка ад Ерусаліму, блізу пятнаццаці стадыяў.
Бэтанія ж была блізка ад Ерусаліму, каля пятнаццаці стадыяў.
І многія з юдэяў прыйшлі да Марфы і Марыі суцяшаць іх у тузе па брату.
І шмат Юдэяў прыйшлі да Марты і Марыі пацешыць іх па браце іхнім.
Марфа-ж, калі пачула, што йдзе Ісус, пайшла насустрач Яму; а Марыя сядзела дома.
Марта, калі пачула, што ідзе Ісус, выйшла напярэймы Яму, а Марыя сядзела ў доме.
І сказала Марфа Ісусу: — Госпадзе! каб Ты быў тут, не памёр-бы брат мой.
Тады Марта сказала Ісусу: «Госпадзе! Калі б Ты быў тут, не памёр бы брат мой.
Але і цяпер знаю, што калі чаго папросіш у Бога, дасьць Табе Бог.
Але і цяпер ведаю, што чаго Ты папросіш у Бога, дасьць Табе Бог».
І сказаў ёй Ісус: — уваскросьне брат твой.
Кажа ёй Ісус: «Уваскрэсьне брат твой».
Марфа-ж сказала Яму: — ведаю, што ў дзень уваскрасеньня, у апошні дзень.
Кажа Яму Марта: «Ведаю, што ўваскрэсьне ва ўваскрасеньне, у апошні дзень».
Ісус сказаў ёй: — Я — уваскрашэньне і жыцьцё; хто верыць у Мяне, хоць і памрэ, ажыве.
Ісус сказаў ёй: «Я ёсьць уваскрасеньне і жыцьцё. Хто верыць у Мяне, хоць і памрэ, жыць будзе.
І кажны, хто жыве і верыць, павек не памрэ; ці верыш у гэта?
І ўсякі, хто жыве і верыць у Мяне, не памрэ на вякі. Ці верыш гэтаму?»
Яна-ж кажа Яму: — так, Госпадзе! я веру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, Хто прыйшоў у сьвет гэты.
Яна кажа Яму: «Так, Госпадзе! Я веру, што Ты — Хрыстос, Сын Божы, Які прыходзіць у сьвет».
І сказаўшы гэта, пайшла і цішком паклікала Марыю, сястру сваю, кажучы: — Вучыцель тут, і кліча цябе.
І, сказаўшы гэтае, пайшла і паклікала цішком Марыю, сястру сваю, кажучы: «Настаўнік прыйшоў і кліча цябе».
Яна-ж, як толькі пачула, хутка ўстала і пайшла да Яго.
Яна, як толькі пачула, хутка ўстала і пайшла да Яго.
Ісус яшчэ не ўвайходзіў у селібу, а быў там, дзе Яго сустрэла Марфа.
Ісус жа яшчэ не ўвайшоў у мястэчка, але быў на тым месцы, дзе пераняла Яго Марта.
Юдэі, якія былі з ёю ў доме і суцяшалі яе, бачачы, што Марыя хутка ўстала і выйшла, пайшлі за ёю, думаючы, што яна пайшла да гробу, плакаць там.
Юдэі ж, што былі з ёю ў доме і пацяшалі яе, бачачы, што Марыя хутка ўстала і выйшла, пайшлі за ёю, кажучы, што ідзе на магілу плакаць там.
Марыя-ж, прыйшоўшы на месца, дзе быў Ісус, і ўгледзеўшы Яго, прыпала да ног Ягоных і сказала Яму: — Госпадзе! каб Ты быў тут, не памёр-бы брат мой.
Марыя ж, калі прыйшла туды, дзе быў Ісус, убачыўшы Яго, упала да ног Ягоных, кажучы Яму: «Госпадзе! Калі б Ты быў тут, не памёр бы брат мой».
Ісус-жа, убачыўшы яе заплаканую, а таксама заплаканых юдэяў, якія прыйшлі з ёю, Сам праняўся жалеж у душы і скрухаю.
Ісус, калі ўбачыў, што яна плача і што плачуць Юдэі, якія з ёй прыйшлі, уздыхнуў у духу, і ўсхваляваўся,
І сказаў: — дзе вы палажылі яго? — кажуць Яму: — Госпадзе! ідзі і паглядзі.
і сказаў: «Дзе вы палажылі яго?» Кажуць Яму: «Госпадзе! Прыйдзі і паглядзі».
Ісус заплакаў.
Ісус заплакаў.
А юдэі гаварылі: — глядзі, як Ён любіў яго.
Казалі тады Юдэі: «Глядзі, як Ён любіў яго».
Некаторыя з іх гаварылі: — ці ня мог Ён, калі адчыніў вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты не памёр?
А некаторыя з іх сказалі: «Ці ня мог Ён, Які адчыніў вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты не памёр?»
Ісус-жа, зноў узрушаны жалем, падыйшоў да гробу; гэта была пячора, і камень ляжаў на ёй.
Ісус жа, ізноў уздыхнуўшы ў духу, прыходзіць да магілы. Была ж гэта пячора, і камень ляжаў на ёй.
Ісус прамовіў: — адыймеце камень; сястра-ж нябожчыка Марфа, кажа Яму: — Госпадзе! ужо ваніць, бо ўжо чацьвёрты дзень у гробе.
Кажа Ісус: «Падыміце камень!» Кажа Яму сястра нябожчыка, Марта: «Госпадзе, ужо сьмярдзіць, бо ўжо чацьвёрты дзень».
Ісус гаворыць ёй: — ці не казаў Я табе, што калі будзеш верыць, убачыш славу Божую.
Кажа ёй Ісус: «Ці не казаў Я табе, што, калі будзеш верыць, угледзіш славу Божую?»
І вось аднялі камень, дзе ляжаў нябожчык, Ісус, узьняўшы вочы ў гару, сказаў: — Ойча! дзякую Табе, што пачуў Мяне.
Тады паднялі камень, дзе ляжаў нябожчык. А Ісус падняў вочы ўгору і сказаў: «Ойча, дзякую Табе, што Ты пачуў Мяне.
Я-ж ведаў, што Ты Мяне заўсёды пачуеш; але сказаў гэта дзеля народу, які стаіць навокал, каб паверылі, што Ты паслаў Мяне.
Бо Я ведаю, што Ты заўсёды чуеш Мяне, але Я сказаў дзеля натоўпу, які тут стаіць, каб яны паверылі, што Ты паслаў Мяне».
Сказаўшы гэта, усклікнуў моцным голасам: — Лазар! выйдзе вонкі!
І, сказаўшы гэтае, крыкнуў моцным голасам: «Лазар! Выйдзі вонкі!»
І выйшаў умершы, апавіты з рукамі і нагамі пялёнамі і з абвязаным плахтай тварам; Ісус кажа ім: — разьвяжэце яго, няхай ідзе.
І выйшаў нябожчык са зьвязанымі пахавальнай тканінай нагамі і рукамі, і твар ягоны быў абвязаны хусткаю. Кажа ім Ісус: «Разьвяжыце яго і дайце хадзіць».
Тады многія з юдэяў, якія прыйшлі да Марыі і бачылі, што стварыў Ісус, уверылі ў Яго.
Тады многія з Юдэяў, якія прыйшлі да Марыі і бачылі, што ўчыніў Ісус, паверылі ў Яго.
Іншыя-ж пайшлі да фарысеяў і расказалі ім, што стварыў Ісус.
А некаторыя з іх пайшлі да фарысэяў і сказалі ім, што зрабіў Ісус.
Тады архісьвятары і фарысеі склікалі нараду і разважалі: — што нам рабіць? гэты Чалавек робіць шмат цудаў.
Тады першасьвятары і фарысэі склікалі сынэдрыён і казалі: «Што нам рабіць? Гэты Чалавек робіць шмат знакаў.
Калі пакінем Яго так, то ўсе ўвераць у Яго, і прыйдуць рымляне і заўладаюць нашым краем і народам.
Калі пакінем Яго гэтак, дык усе павераць у Яго, і прыйдуць Рымляне, і забяруць месца [гэтае] і народ».
Адзін-жа з іх, хтось Кайафа, які быў архісьвятаром таго лета, сказаў ім: — вы нічога ня ведаеце.
Адзін жа з іх, нехта Каяфа, які быў той год першасьвятаром, сказаў ім: «Вы нічога ня ведаеце,
І не падумаеце таго, што лепш нам, каб адзін чалавек памёр за людзей, а ня ўвесь народ загінуў.
і ня думаеце, што карысьней для нас, каб адзін чалавек памёр за народ, чым каб увесь народ загінуў».
Гэтае ён сказаў не ад сябе, але, як архісьвятар таго лета, прарочыў, што Ісусу належыць памерце за народ.
Гэтае ж ён сказаў не ад сябе, але, быўшы той год першасьвятаром, прарочыў, што Ісус мае памерці за народ,
І ня толькі за народ, але каб і параскіданых дзяцей Божых сабраць усіх разам.
і ня толькі за народ, але каб і расьцярушаных дзяцей Божых сабраць у адно.
І вось ад гэтага дня наважыліся забіць Яго.
Ад гэтага дня яны пастанавілі, каб забіць Яго.
Дзеля таго Ісус ужо не хадзіў адкрыта між юдэямі, і пайшоў адтуль у краіну каля пустыні, у места званае Ефраім, і там заставаўся з вучнямі Сваімі.
Тады Ісус ужо не хадзіў адкрыта між імі, але пайшоў адтуль у краіну ля пустыні, у горад, называны Эфраім, і там заставаўся з вучнямі Сваімі.
Надыйходзіла-ж Пасха юдэйская, і многія з усей краіны прышлі ў Ерусалім перад Пасхай, дзеля ачышчэньня.
Была ж блізка Пасха юдэйская, і з усяго Краю многія ўзыйшлі ў Ерусалім перад Пасхай, каб ачысьціцца.
Тады ўсюды выглядалі Ісуса, а стоячы ў храме, гаварылі адзін аднаму: — як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?
Тады шукалі Ісуса і, стоячы ў сьвятыні, гаварылі між сабою: «Як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?»
Архісьвятары-ж і фарысеі выдалі загад, каб кажны, хто даведаецца, дзе Ён, паведаміў, каб узяць Яго.
А першасьвятары і фарысэі далі загад, каб кожны, хто даведаецца, дзе Ён, паведаміў, каб схапіць Яго.
