Яна 11 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
У Віфаніі, у паселішчы, дзе жылі сёстры Марыя і Марфа, быў хворы брат іх Лазар.
Byŭ-ža adzin chwory Łazar z Betanii, z miastečka Maryi i jejnaj siastry Marty.
Марыя-ж, сястра Лазара, была тэй, якая намасьціла Госпада міррам і ацерла ногі Ягоныя валасамі сваімі.
(A Maryja była taja, što namaściła Pana alejkam i wycierła nohi jaho swaimi wałasami, katory brat Łazar chwareŭ).
І сёстры паслалі сказаць Яму: — Госпадзе! вось той, каго Ты любіш, хворы.
Dyk pasłali siostry jahony da jaho, kažučy: Panie, woś toj, kaho ty lubiš, chwareje.
Пачуўшы гэтае, Ісус сказаў: — хвор гэтая не на сьмерць, але на славу Божую, каб уславіўся праз яе Сын Божы.
A Jezus pačuŭšy, skazaŭ im: Chwaroba heta nia jość na śmierć, ale na sławu Božuju, kab byŭ prasłaŭleny praz jaje Syn Božy.
Ісус-жа любіў і Марфу, і сястру яе, і Лазара.
Jezus-ža lubiŭ Martu i jejnuju siastru Maryju i Łazara.
Калі дачуўся, што ён хворы, то яшчэ два дні прабыў у тым месцы, дзе і быў.
Dyk kali pačuŭ, što chwareje, tady-to prabyŭ u tym-ža miescy dwa dni,
Пасьля гэтага сказаў вучням: — пойдзем зноў у Юдэю.
i paśla hetaha skazaŭ wučniam swaim: idziom iznoŭ u Judeju.
Вучні-ж сказалі Яму: — Раўві! ці-ж даўно юдэі шукалі пабіць Цябе камяньнямі? і Ты зноў ідзеш у Юдэю?
Skazali jamu wučni: Rabbi, ciapier šukali ciabie žydy, kab zakamienawać, a ty iznoŭ tudy idzieš?
Ісус адказаў: — ці-ж не дванаццаць гадзін у дні? хто ходзіць удзень, той не спатыкаецца, бо сьвятло сьвету гэтага бачыць.
Adkazaŭ Jezus: Ci-ž nie dwanaccać hadzin dnia? Kali chto chodzić udzień, nia ŭdarycca, bo widzić światło hetaha świetu;
А хто ходзіць поначы, спатыкаецца, бо няма сьвятла з ім.
kali-ž chodzić unačy, udarycca, bo niama ŭ im światła.
Сказаўшы гэтае, потым гаворыць ім: — Лазар, дружа наш заснуў, але Я іду пабудзіць яго.
Skazaŭ hetaje i potym pramowiŭ da ich: Łazar, naš pryjaciel, śpić, ale ja idu, kab zbudzić jaho zo snu.
Вучні-ж Ягоныя сказалі: — Госпадзе! калі заснуў, то ачуняе.
Dyk skazali jahony wučni: Panie, kali śpić, budzie zdaroŭ.
Ісус гаварыў пра сьмерць яго, а яны думалі, што Ён гаворыць пра сон звычайны.
Kazaŭ-ža Jezus ab śmierci jahonaj, a jany dumali, što kazaŭ ab spańni snom.
Тады Ісус сказаў ім проста: — Лазар памёр.
Dyk tady jezus skazaŭ im adkryta: Łazar pamior;
І Я рады за вас, што ня быў там, каб вы уверылі; але пойдзем да яго.
i ja rad dziela was, zatym što tam nia byŭ, kab wy wieryli. Ale idziom da jaho.
І сказаў Хама, званы Блізьнюк, сябрам сваім вучням: — хадзем і мы, каб памерці разам з ім.
I skazaŭ Tamaš, katory zawiecca Dydymus, da wučniaŭ: Idziom i my, kab pamierci z im.
Ісус, прыйшоўшы, застаў яго ўжо чатыры дні ляжачага ў гробе.
Dyk pryjšoŭ Jezus i znajšoŭ jaho ŭžo čatyry dni lažačym u hrobie.
Віфанія-ж была недалёка ад Ерусаліму, блізу пятнаццаці стадыяў.
(Była-ž Betanija blizka Jeruzalimu, adlehła kala piatnaccaci stadyjaŭ).
І многія з юдэяў прыйшлі да Марфы і Марыі суцяшаць іх у тузе па брату.
A mnohija z žydoŭ byli pryjšoŭšy da Marty i Maryi, kab ich paciašać pa ichnym bracie.
Марфа-ж, калі пачула, што йдзе Ісус, пайшла насустрач Яму; а Марыя сядзела дома.
Dyk Marta, jak pačuła, što idzie Jezus, pieraniała jaho, a Maryja siadzieła doma.
І сказала Марфа Ісусу: — Госпадзе! каб Ты быў тут, не памёр-бы брат мой.
I skazała Marta da Jezusa: Panie, kali-b ty byŭ tut, nie pamior-by brat moj;
Але і цяпер знаю, што калі чаго папросіш у Бога, дасьць Табе Бог.
ale i ciapier ja wiedaju, što čaho-tolki paprosiš u Boha, daść tabie Boh.
І сказаў ёй Ісус: — уваскросьне брат твой.
Skazaŭ jej Jezus: Ja jość ŭskrašeńnie i žyćcio: chto wieryć u mianie, kali-b i pamior, žyć budzie;
Марфа-ж сказала Яму: — ведаю, што ў дзень уваскрасеньня, у апошні дзень.
—
Ісус сказаў ёй: — Я — уваскрашэньне і жыцьцё; хто верыць у Мяне, хоць і памрэ, ажыве.
—
І кажны, хто жыве і верыць, павек не памрэ; ці верыш у гэта?
a kožny, chto žywie i wieryć u mianie, nie pamre nawieki. Wieryš u hetaje?
Яна-ж кажа Яму: — так, Госпадзе! я веру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, Хто прыйшоў у сьвет гэты.
Skazała jamu: Tak, Panie, ja ŭwieryła, što ty jość Chrystus, Syn Boha žywoha, katory pryjšoŭ na hety świet.
І сказаўшы гэта, пайшла і цішком паклікала Марыю, сястру сваю, кажучы: — Вучыцель тут, і кліча цябе.
I skazaŭšy hetaje pajšła i ciškom paklikała swaju siastru Maryju, kažučy: Wučyciel jość tut i kliča ciabie.
Яна-ж, як толькі пачула, хутка ўстала і пайшла да Яго.
Jana, jak pačuła, skorańka ŭstała i pryjšła da jaho.
Ісус яшчэ не ўвайходзіў у селібу, а быў там, дзе Яго сустрэла Марфа.
Bo Jezus jašče byŭ nia pryjšoŭšy ŭ miastečka, ale byŭ jašče na tym miescy, dzie jaho pieraniała Marta.
Юдэі, якія былі з ёю ў доме і суцяшалі яе, бачачы, што Марыя хутка ўстала і выйшла, пайшлі за ёю, думаючы, што яна пайшла да гробу, плакаць там.
Dyk žydy, jakija byli z joju ŭ domie i paciešali jaje, kali ŭbačyli Maryju, što jana skorańka ŭstała i wyjšła, pajšli za jeju, kažučy: što idzie da hrobu, kab tam płakać.
Марыя-ж, прыйшоўшы на месца, дзе быў Ісус, і ўгледзеўшы Яго, прыпала да ног Ягоных і сказала Яму: — Госпадзе! каб Ты быў тут, не памёр-бы брат мой.
A Maryja, kali pryjšła, dzie byŭ Jezus, ubačyŭšy jaho, upała da noh jahonych i skazała jamu: Panie, kali-b ty byŭ tut, nie pamior-by brat moj.
Ісус-жа, убачыўшы яе заплаканую, а таксама заплаканых юдэяў, якія прыйшлі з ёю, Сам праняўся жалеж у душы і скрухаю.
Jezus-ža, jak ubačyŭ jaje płačučuju i žydoŭ, jakija pryjšli z joju, płačučych, razzławaŭsia ŭ dušy i parušyŭsia sam u sabie,
І сказаў: — дзе вы палажылі яго? — кажуць Яму: — Госпадзе! ідзі і паглядзі.
i skazaŭ: Dzie wy jaho pałažyli? Skazali jamu: Panie, pajdzi i pahladzi.
Ісус заплакаў.
I zapłakaŭ Jezus.
А юдэі гаварылі: — глядзі, як Ён любіў яго.
A žydy skazali: Woś jak lubiŭ jaho!
Некаторыя з іх гаварылі: — ці ня мог Ён, калі адчыніў вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты не памёр?
Niekatoryja-ž z ich skazali: Ci nia moh-by jon, što adčyniŭ wočy ślepanarodžanaha, zrabić, kab nie pamior hety?
Ісус-жа, зноў узрушаны жалем, падыйшоў да гробу; гэта была пячора, і камень ляжаў на ёй.
A Jezus, razzławaŭšysia iznoŭ sam u sabie, pryjšoŭ da mahiły; była-ž piačera i byŭ na jej pałožany kamień.
Ісус прамовіў: — адыймеце камень; сястра-ж нябожчыка Марфа, кажа Яму: — Госпадзе! ужо ваніць, бо ўжо чацьвёрты дзень у гробе.
Skazaŭ Jezus: Adyjmiecie kamień. Skazała jamu Marta, siastra taho, što byŭ pamioršy: Panie, užo čuć ad jaho, bo jamu čaćwierty dzień.
Ісус гаворыць ёй: — ці не казаў Я табе, што калі будзеш верыць, убачыш славу Божую.
Skazaŭ jej Jezus: Ci-ž ja tabie nie kazaŭ, što kali budzieš wieryć, ubačyš sławu Božuju?
І вось аднялі камень, дзе ляжаў нябожчык, Ісус, узьняўшы вочы ў гару, сказаў: — Ойча! дзякую Табе, што пачуў Мяне.
Dyk adniali kamień. A Jezus, uźniaŭšy ŭharu wočy, skazaŭ: Ojča, dziakuju tabie, što ty pačuŭ mianie.
Я-ж ведаў, што Ты Мяне заўсёды пачуеш; але сказаў гэта дзеля народу, які стаіць навокал, каб паверылі, што Ты паслаў Мяне.
Ja-ž wiedaju, što ty zaŭsiody wysłuchoŭwaješ mianie, ale ja skazaŭ dziela narodu, katory nawakoł staić, kab wieryli, što ty mianie pasłaŭ.
Сказаўшы гэта, усклікнуў моцным голасам: — Лазар! выйдзе вонкі!
Skazaŭšy hetaje, kryknuŭ mocnym hołasam: Łazar, wyjdzi z hrobu!
І выйшаў умершы, апавіты з рукамі і нагамі пялёнамі і з абвязаным плахтай тварам; Ісус кажа ім: — разьвяжэце яго, няхай ідзе.
I zaraz wyjšaŭ, katory byŭ pamioršy, źwiazany pa rukach i nahach pałotnami, a twar jahony byŭ abwiazany chustaju. Skazaŭ im Jezus: Raźwiažecie jaho i puściecie iści.
Тады многія з юдэяў, якія прыйшлі да Марыі і бачылі, што стварыў Ісус, уверылі ў Яго.
Dyk mnohija z žydoŭ, što byli pryjšoŭšy da Maryi i Marty i ŭbačyŭšy, što ŭčyniŭ Jezus, uwieryli ŭ jaho.
Іншыя-ж пайшлі да фарысеяў і расказалі ім, што стварыў Ісус.
Niekatoryja-ž z ich pajšli da faryzejaŭ i skazali im, što ŭčyniŭ Jezus.
Тады архісьвятары і фарысеі склікалі нараду і разважалі: — што нам рабіць? гэты Чалавек робіць шмат цудаў.
Dyk sabrali archiświatary i faryzei Radu i kazali: što nam rabić, bo hety čaławiek mnoha znakaŭ čynić.
Калі пакінем Яго так, то ўсе ўвераць у Яго, і прыйдуць рымляне і заўладаюць нашым краем і народам.
Kali jaho pakiniem tak, usie ŭwierać u jaho; i pryjduć rymlanie i zabiaruć naša miesca i narod.
Адзін-жа з іх, хтось Кайафа, які быў архісьвятаром таго лета, сказаў ім: — вы нічога ня ведаеце.
A adzin z ich, na imia Kaifaš, budučy archiświataram taho hodu, skazaŭ im: Wy ničoha nia wiedajecie
І не падумаеце таго, што лепш нам, каб адзін чалавек памёр за людзей, а ня ўвесь народ загінуў.
i nie razumiejecie, što lepš dla was, kab adzin čaławiek pamior za narod i kab uwieś narod nia zhinuŭ.
Гэтае ён сказаў не ад сябе, але, як архісьвятар таго лета, прарочыў, што Ісусу належыць памерце за народ.
Hetaje-ž jon nie skazaŭ sam ad sabie, ale budučy archiświataram taho hodu, praročyŭ, što Jezus maje pamierci za narod;
І ня толькі за народ, але каб і параскіданых дзяцей Божых сабраць усіх разам.
i nia tolki za narod, ale kab synoŭ Božych, jakija byli paraskidanyja, sabrać u wadno.
І вось ад гэтага дня наважыліся забіць Яго.
Dyk ad hetaha dnia nadumalisia zabić jaho.
Дзеля таго Ісус ужо не хадзіў адкрыта між юдэямі, і пайшоў адтуль у краіну каля пустыні, у места званае Ефраім, і там заставаўся з вучнямі Сваімі.
Dyk Jezus užo nie chadziŭ jaŭna pamiž žydoŭ, ale pajšoŭ u kraj blizka pustyni, u horad, jaki zawiecca Efrem, i tam prabywaŭ z swaimi wučniami.
Надыйходзіла-ж Пасха юдэйская, і многія з усей краіны прышлі ў Ерусалім перад Пасхай, дзеля ачышчэньня.
Była-ž blizka žydoŭskaja Pascha. I pryjšli mnohija z kraju ŭ Jeruzalim pierad Paschaj, kab paświacić siabie samych.
Тады ўсюды выглядалі Ісуса, а стоячы ў храме, гаварылі адзін аднаму: — як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?
Dyk šukali Jezusa i hawaryli pamiž saboju, stojučy ŭ światyni: što wy dumajecie, što jon nia pryjšoŭ na światočny dzień?
Архісьвятары-ж і фарысеі выдалі загад, каб кажны, хто даведаецца, дзе Ён, паведаміў, каб узяць Яго.
A archiświatary i faryzei wydali zahad, kali-b chto dawiedaŭsia, dzie jon jość, kab daŭ znać — kab uziać jaho.
