Яна 8 разьдзел

 

 

Ісус-жа адыйшоў на гару Аліўную.

 

Jezus-ža pajšoŭ na haru Aliŭnuju.

Ураньні зноў прыйшоў у храм, і ўвесь народ ішоў да Яго; Ён сеў і навучаў іх.

 

I na świtańni iznoŭ pryjšoŭ u światyniu i ŭwieś narod pryjšoŭ da jaho; a jon sieŭšy wučyŭ ich.

І вось кніжнікі і фарысеі прывялі да Яго жанчыну, узятую за чужаложства, і паставілі яе пасяродку.

 

A knižniki i faryzei prywiali žančynu, złoŭlenuju na čužałostwie, i pastawili jaje pasiaredzinie,

І сказалі Яму: — Вучыцель! гэтая жанчына злоўлена ў чужаложстве.

 

i skazali jamu: Wučyciel, hetaja žančyna tolki-što złoŭlenaja na čužałostwie.

У законе-ж Майсей вялеў пабіваць гэткіх каменьнямі, а што Ты скажаш?

 

A ŭ zakonie Majsiej zahadaŭ nam hetakich kamienawać. Ty-ž što skažaš?

Гаварылі-ж гэта, каб спакусіць Яго сказаць такое, чым-бы маглі вінаваціць Яго; але Ісус, нахіліўшыся долу, вадзіў пальцам па зямлі, не зварачаючы на іх увагі.

 

A hetaje jany hawaryli, prabujučy jaho, kab mahčy jaho abwinawacić. Jezus-ža, nahnuŭšysia nizka, pisaŭ palcam pa ziamli.

Калі-ж яны прыставалі да Яго з пытаньнямі, адкланіўся і сказаў ім: — хто з вас ня мае на сабе грэху, няхай першы штурне ў яе каменем.

 

Kali-ž nie pierastawali pytacca ŭ jaho, wyprastawaŭsia i skazaŭ im: Chto z was biez hrachu, niachaj pieršy kinie ŭ jaje kamień.

Ды зноў, нахіліўся долу і стаў пісаць пальцам па зямлі.

 

I iznoŭ nahnuŭšysia, pisaŭ na ziamli.

Яны-ж, пачуўшы гэтае, даткнутыя сумленьнем, павыйходзілі адзін за адным, пачаўшы ад старэйшых і да апошніх; застаўся адзін Ісус і жанчына, якая стаяла пасяродку.

 

Jany-ž, pačuŭšy, adzin za druhim wychodzili, pačynajučy ad staršych; a astaŭsia adzin Jezus i žančyna, stojačy pasiaredzinie.

Ісус, узьняўшыся ад зямлі і ня бачачы нічога, апрача жанчыны, кажа ёй: — жанчына! дзе-ж твае асуджальнікі? ніхто не асудзіў цябе?

 

I wyprastawaŭšysia Jezus skazaŭ jej: žančyna, dzie tyja, što ciabie winawacili? Nichto ciabie nie asudziŭ?

Яна адказала: — ніхто, Госпадзе; тады сказаў ёй Ісус: — і Я не асуджаю; ідзі і больш не грашы.

 

Jana skazała: Nichto, Panie. Jezus-ža skazaŭ: I ja ciabie nie asudžu; idzi i ŭžo bolej nie hrašy.

Зноў прамаўляў да іх Ісус, кажучы: — Я — сьвятло сьвету; хто пойдзе за Мною, той ня будзе хадзіць у цемры, але будзе мець сьвятло жыцьця.

 

Iznoŭ-ža hawaryŭ im Jezus, kažučy: Ja jość światło świetu, chto idzie za mnoju, toj nia chodzić u ciemry, ale budzie mieć świetłaść žyćcia.

Тады сказалі Яму фарысеі: — Ты Сам за Сябе сьветчыш, дык непраўдзівае сьвядоцтва Тваё.

 

Dyk skazali jamu faryzei: Ty daješ paświedčańnie sam ab sabie; paświedčańnie twajo nia jość praŭdziwaje.

Ісус-жа сказаў ім у адказ: — хоць Я і Сам за Сябе сьветчу, то сьвядоцтва Маё праўдзівае, бо Я ведаю, адкуль прыйшоў і куды йду; вы-ж ня ведаеце, адкуль Я прыходжу і куды йду.

 

Adkazaŭ Jezus i skazaŭ im: Kali ja i daju paświedčańnie sam ab sabie, to praŭdziwaje majo paświedčańnie, bo ja wiedaju, adkul pryjšoŭ i kudy idu; a wy nia wiedajecie, adkul ja prychodžu, abo kudy idu.

Вы судзіце паводля цела, Я-ж ня суджу нікога.

 

Wy sudzicie pawodle cieła, ja nikoha nia sudžu.

А калі і суджу, то суд Мой справядлівы, бо не адзін Я суджу, але Я і Айцец Мой, Хто паслаў Мяне.

 

A kali ja sudžu, to sud moj praŭdziwy, bo ja jość nie adzin, ale ja i Ajciec, katory pasłaŭ mianie.

І ў законе вашым напісана, што сьветчаньне двух чалавек праўдзівае.

 

I ŭ zakonie wašym jość napisana, što paświedčańnie dwuch čaławiek jość praŭdziwaje.

Я сьветчу Сам за Сябе, і сьветчыць за Мяне Айцец, Хто паслаў Мяне.

 

Ja jość, što paświedčańnie daju sam ab sabie, i daje paświedčańnie aba mnie Ajciec, katory pasłaŭ mianie.

Тады сказалі Яму: — дзе ёсьць Твой Айцец? Ісус адказаў: — вы ня ведаеце ні Мяне, ні Айца Майго; калі-б вы ведалі Мяне, ведалі-б і Айца Майго.

 

Dyk kazali jamu: Dzie twoj Ajciec? Adkazaŭ im Jezus: Wy nia znajecie ani mianie, ani Ajca majho; kali-b wy mianie znali, to chiba-ž znali-b i Ajca majho.

Гэтыя словы гаварыў Ісус пры скарбніцы, навучаючы ў храме, і ніхто не памкнуўся узяць Яго, бо ня прыйшоў час Ягоны.

 

Hetyja słowy hawaryŭ Jezus kala skarbony, wučačy ŭ światyni. I nichto nia ŭziaŭ jaho, bo jašče nia pryjšła jaho časina.

І яшчэ прамовіз да іх Ісус: — Я адыйходжу і будзеце шукаць Мяне, і памраце ў грэху вашым; куды Я йду, вы ня можаце туды прыйсьці.

 

Dyk skazaŭ im iznoŭ Jezus: Ja idu, i budziecie šukać mianie, i ŭ hrachu wašym pamrecio; kudy ja idu, wy nia možacie pryjści.

Пры гэтым юдэі гаварылі: — хіба Ён заб'е Самаго Сябе, калі кажа: — куды Я йду, вы ня можаце прыйсьці.

 

Dk kazali žydy: Ci-ž jon zabje samoha siabie, bo skazaŭ: "Kudy ja idu, wy nia možacie pryjści"?

І сказаў Ён ім: — вы з нізоў, Я-ж з вышыняў; вы з гэтага сьвету, Я ня з гэтага сьвету.

 

I kazaŭ im: Wy jość źnizu, ja z wyšyni; wy jość z hetaha świetu, ja nia z hetaha świetu.

Дзеля таго і сказаў вам, — паўміраеце ў грахох вашых, — бо калі не паверыце, кім Я ёсьць, памраце ў грахох вашых.

 

Dyk ja skazaŭ wam, što pamrecio u hrachoch wašych; bo kali nia ŭwierycie, što ja jość, pamrecio ŭ hrachu wašym.

Тады сказалі Яму: — Хто-ж Ты? Ісус сказаў ім: — Спрадвечны, як і кажу вам.

 

Dyk kazali jamu: Chto ty jość? Skazaŭ im Jezus: Pačatak, katory i hawaru wam.

Многа маю гаварыць і судзіць пра вас, але Ён, Хто паслаў Мяне, Праўдзівым ёсьць, і што Я чуў ад Яго, тое гавару сьвету.

 

Mnoha maju ab was hawaryć i sudzić. Ale toj, katory pasłaŭ mianie, praŭdamoŭny jość, i ja, što pačuŭ ad jaho, toje hawaru na świecie.

Не разумелі, аднак, што гаварыў ім пра Айца.

 

I nie zrazumieli, što Ajcom swaim nazywaŭ Boha.

Дзеля таго Ісус сказаў ім: — як узьнімеце Сына Чалавечага, тады пазнаеце, што гэта Я, і што нічога не раблю ад Сябе, але як навучыў Мяне Айцец Мой, так і гавару.

 

Dyk skazaŭ im Jezus: Kali ŭźnimiecie Syna čaławiečaha, tady paznajecie, što ja jość, i ja sam ad siabie ničoha nia čyniŭ, ale jak nawučyš mianie Ajciec, toje hawaru.

І Ён, паслаўшы Мяне, са Мною ёсьць, і не пакінуў Мяне аднаго, бо Я заўсёды раблю тое, што даспадобы Яму.

 

I toj, katory mianie pasłaŭ, sa mnoju jość, i nie astawiŭ mianie adnaho, bo ja, što jamu padabajecca, zaŭsiody čyniŭ.

Калі Ён гаварыў гэтае, многія ўверылі ў Яго.

 

Kali jon hetaje hawaryŭ, mnohija ŭwieryli ŭ jaho.

І прамовіў Ісус да вернікаў Сваіх з юдэяў: — калі захаваецеся подля слоў Маіх, будзеце запраўднымі вучнямі Маімі.

 

Dyk kazaŭ Jezus da tych žydoŭ, katoryja ŭwieryli ŭ jaho: Kali wy wytrywajecie ŭ mowie majej, sapraŭdy budziecie maimi wučniami,

І пазнаеце праўду, і праўда зробіць вас вольнымі.

 

i paznajecie praŭdu, a praŭda was zrobić wolnymi.

Яны-ж адказалі Яму: — мы дзеці Абрагама, і ніколі нікому ня былі паднявольнымі; як-жа Ты кажаш, — будзеце вольнымі?

 

Adkazali jamu: My patomtswa Abrahama i nikomu nikoli nia słužyli; jak-ža ty kažaš: "Budziecie wolnymi"?

Ісус адказаў ім: — папраўдзе, папраўдзе кажу вам: кажны, хто грэшыць, ёсьць слуга грэху.

 

Adkazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, što kožny, chto čynić hrech, jość słuhoju hrechu.

Але слуга ня бытуе ў доме павек; сын астаецца павек.

 

Słuha-ž nie astajecca ŭ domie nawieki, a syn astajecca nawieki.

І вось калі Сын вызваліць вас, запраўды вольнымі будзеце.

 

Dyk kali was Syn zrobić wolnymi, budziecie sapraŭdy wolnymi.

Ведаю, што вы дзеці Абрагама; але-ж вы шукаеце, каб забіць Мяне, бо словы Мае не ўмяшчаюцца ў вас.

 

ja wiedaŭ, što wy syny Abrahama; ale wy šukajecie mianie zabić, bo mowa maja nia prymajecca ŭ was.

Я гавару тое, што бачыў у Айца Майго, а вы робіце тое, што бачылі ў айца вашага.

 

Ja hawaru, što widzieŭ u Ajca majho, a wy robicie, što widzieli ŭ ajca wašaha.

Яны ў адказ сказалі Яму: — айцец наш Абрагам; Ісус гаворыць ім: — калі-б вы былі дзеці Абрагама, то тварылі-б учынкі Абрагамавы.

 

Adkazali i skazali jamu: Ajciec naš jość Abraham. Skazaŭ im jezus: kali wy syny Abrahama, čyniecie ŭčynki Abrahamawy.

А тымчасам вы стараецеся забіць Мяне — Чалавека, Які адкрыў вам праўду, якую Я пачуў ад Бога; Абрагам гэтага не рабіў.

 

Ciapier-ža wy šukajecie zabić mianie, čaławieka, katory skazaŭ wam praŭdu, jakuju pačuŭ ad Boha; hetaha Abraham nia čyniŭ.

Вы творыце ўчынкі айца вашага; на гэта сказалі Яму: — мы ня з блудадзеяньня роджаныя; Аднаго Айца маем — Бога.

 

Wy čynicio ŭčynki Ajca wašaha. Jany-ž skazali jamu: My z čužałostwa nie radzilisia; my adnaho ajca majem, Boha.

І сказаў ім Ісус: — калі-б Бог быў Айцец ваш, то вы любілі-б Мяне, бо Я з Бога выйшаў і прыйшоў; ня Сам ад Сябе прыйшоў, але Ён паслаў Мяне.

 

Dyk skazaŭ im Jezus: Kali-b Boh byŭ wašym Ajcom, wy lubili-b mianie. Bo ja z Boha wyjšaŭ i pryjšoŭ; bo ja nie ad siabie samoha pryjšoŭ, ale jon mianie pasłaŭ.

Чаму вы не разумееце мовы Мае? бо ня можаце выслухаць слова Майго.

 

Čamu wy nie razumiejecie majej hutarki? Bo wy nia možacie słuchać mowy majej.

Вы д'ябала маеце за айца вашага, і замыслы айца вашага хочаце выконваць; ён быў душагубцам ад пачатку, і ня ўтрымаўся ў праўдзе, бо няма яе ў ім; калі гаворыць ілжу, ад сабе гаворыць, бо ён ілжывец і бацька ілжы.

 

Wy jość z ajca djabła i chočacie čynić pažadańni ajca wašaha. Jon čaławiekalubcam byŭ ad pačatku i nie ŭstajaŭ u praŭdzie, bo niama ŭ im praŭdy. Kali haworyć iłžu, z ułasnaha haworyć, bo jon łhun i ajciec jaje.

І дзеля таго, калі Я кажу праўду, вы ня верыце Мне.

 

Kali-ž ja kažu praŭdu, wy nia wierycie mnie.

Хто з вас знойдзе ў Мяне грэх? калі-ж гавару праўду, чаму вы ня верыце Мне?

 

Chto z dakaža ŭ-wa mnie hrech? Kali ja wam praŭdu kažu, čamu wy mnie nia wierycie?

Хто ад Бога, той слухае словы Божыя; вы-ж таму і ня слухаеце, што вы не ад Бога.

 

Chto jość z Boha, słuchaje słoŭ Božych. Dziela taho wy nia słuchajecie, što wy nia jość z Boha.

На гэта юдэі сказалі Яму: — ці-ж няпраўду мы кажам, што Ты Самаранін і што злыдух у Табе?

 

Dyk adkazali žydy i skazali jamu: Ci-ž my nia dobra kažam, što ty samaranin i djabła maješ?

Ісус адказаў ім: — у Мяне няма злыдуха, але Я паважаю Айца Майго; вы-ж зьневажаеце Мяне.

 

Adkazaŭ Jezus: Ja djabła nia maju, ale pawažaju Ajca majho, a wy mianie źniewažajecie.

І ня шукаю Я славы Маёй; ёсьць, Хто шукае і судзіць.

 

Ale ja nia šukaju swajej sławy; jość, chto šukaje i sudzić.

Папраўдзе, папраўдзе кажу вам: — хто захаваецца подля слоў Маіх, не зазнае сьмерці павек.

 

Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, kali chto zachawaje mowu maju, śmierci nia ŭbača nawieki.

Тады сказалі Яму юдэі: — цяпер мы пазналі, што маеш злыдуха: і Абрагам памёр і прарокі, а Ты гаворыш — хто захаваецца подля слоў Маіх, не зазнае сьмерці павек.

 

Dyk skazali žydy: Ciapier my paznali, što ty djabła maješ. Abraham pamior i praroki, a ty kažaš: "Kali chto zachawaje mowu maju, nie pakaštuje śmierci nawieki".

Няўжо Ты большы за айца нашага Абрагама, які памёр, і за прарокі паўміралі? За Каго Ты Сябе ставіш?

 

Niaŭžo ty bolšy za ajca našaha Abarahma, katory pamior? I praroki paŭmirali; kim ty sam siabie robiš?

Ісус адказаў: — калі Я Сам Сябе слаўлю, то слава Мая — нішто; Мяне ўслаўляе Айцец Мой, пра Каго вы кажаце, што Ён Бог ваш.

 

adkazaŭ jezus: kali ja sam siabie słaŭlu, sława maja ništo. Jość Ajciec moj, katory sławić mianie, ab katorym wy kažacie, što jon Boh waš,

І вы не пазналі Яго, а Я знаю Яго, і калі скажу, што ня знаю Яго, то буду падобны да вас ілжывец; але Я знаю Яго, і словы Яго выпаўняю.

 

i wy nia paznali jaho. Ale ja jaho znaju, i kali-b ja skazaŭ, što jaho nia znaju, budu padobnym da was łhunom. Ale ja znaju jaho, i mowu jahonu zachoŭwaju.

Абрагам, айцец ваш, рад быў убачыць дзень Мой; і ўбачыў і ўзрадаваўся.

 

Abraham, ajciec waš, rad byŭ, kab ubačyć dzień moj; jon ubačyŭ i ŭściešyŭsia.

На гэта юдэі сказалі Яму: Табе яшчэ няма пяцьдзесяці гадоў, — і Ты бачыў Абрагама?

 

Dyk skazali da jaho žydy: Piaćdziesiat hadoŭ jašče nia maješ i ty Abrahama bačyŭ?

Ісус сказаў ім: — папраўдзе кажу вам: перш чым Абрагам прыйшоў у жыцьце, — Я існую.

 

Skazaŭ im Jezus: Sapraŭdy, sapraŭdy kažu wam, pierš čym Abraham staŭsia, ja jość.

Тады хапіліся каменьні, каб кідаць у Яго, але Ісус сукрыўся і, прайшоўшы між іх, выйшаў з храму.

 

Dyk chwacili kamieńni, kab kidać u jaho, Jezus-ža skryŭsia i wyjšaŭ z światyni.