Яна 19 разьдзел

 

 

Тады Пілат узяў Ісуса і учыніў Яму бічаваньне.

 

Dyk tady Piłat uziaŭ Jezusa i ŭbičawaŭ.

І воіны, сплёўшы вянец з цярніны, узлажылі Яму на галаву, і адзелі Яго ў баграніцу, —

 

A žaŭniery, sploŭšy wianok z cierniaŭ, uzłažyli jamu na haławu i apranuli jaho ŭ čyrwonaje adzieńnie.

І гаварылі: — радуйся, Кароль Юдэйскі, і білі Яго па абліччы.

 

I padychodzili da jaho i kazali: Budź prywitany, karol žydoŭski! I dawali jamu pa ščokach.

Пілат-жа зноў выйшаў навонкі і сказаў ім: — вось я выводжу Яго да вас, каб вы ведалі, што я не знайходжу ў Ім ніякае віны.

 

Dyk Piłat iznoŭ wyjšaŭ wonki i skazaŭ im: Woś ja wywodžu jaho wam wonki, kab wy paznali, što ja nie znachodžu ŭ im nijakaje winy.

І выйшаў Ісус у церневым вянцы і ў рызе — баграніцы; і сказаў ім Пілат: — во, Чалавек!

 

I wyjšaŭ Jezus, niesučy ciarnowy wianok i čyrwonuju wopratku. I skazaŭ im: Wo čaławiek!

Калі-ж убачылі Яго архісьвятары і слугі іхныя, то пачалі крычаць, кажучы: — укрыжуй, укрыжуй Яго. Гаворыць ім Пілат: — вазьмеце Яго вы і ўкрыжуйце, бо я не знайходжу ў Ім віны.

 

Dyk kali ŭbačyli jaho archiświatary i słuhi, kryčali, kažučy: Ukryžuj jaho! Skazaŭ im Piłat: Waźmiecie wy jaho i ŭkryžujcie, bo ja ŭ im nie znachodžu winy.

Юдэі адказалі яму: — мы маем закон, і подля закону нашага Ён мусіць умерці, бо Ён удае Сябе за Сына Божага.

 

Adkazali jamu žydy: My majem zakon, a pawodle zakonu jon pawinien pamierci, bo zrabiŭ siabie Synam Božym.

Пілат, пачуўшы гэтае слова, яшчэ больш затрывожыўся.

 

Kali-ž Piłat pačuŭ hetuju mowu, jašče bolej zbajaŭsia.

І зноў увайшоў у Прэторыю і прамовіў да Ісуса: — адкуль Ты? — але Ісус ня даў яму адказу.

 

I ŭwajšoŭ iznoŭ u pretoryju i skazaŭ da Jezusa: Adkul ty? Ale Jezus nia daŭ jamu adkazu.

І сказаў Яму Пілат: — Ты не адказваеш мне? ці ня ведаеш, што я маю ўладу ўкрыжаваць Цябе, і маю ўладу адпусьціць Цябе.

 

Dyk skazaŭ jamu Piłat: Sa mnoju nie haworyš? Nia wiedaješ, što ja maju ŭładu ŭkryžawać ciabie i maju ŭładu puścić ciabie?

Ісус-жа адказаў: — ня меў-бы ты нада Мною ніякае ўлады, калі-б ня было табе дадзена зузвыш; дзеля таго, больш грэху на тым, хто прадаў Мяне табе.

 

Adkazaŭ Jezus: Nia mieŭ-by ty nada mnoju nijakaje ŭłady, kali-b tabie nia było dadziena zhary. Dziela hetaha toj, chto mianie wydaŭ tabie, maje bolšy hrech.

З таго маменту Пілат стараўся звольніць Ісуса, але юдэі крычалі, вымаўляючы: — калі звольніш Яго, ты ня прыяцель кесару; кажны, хто робіць сябе каралём, ёсьць праціўнік кесара.

 

I ad taho času staraŭsia Piłat puścić jaho. Ale žydy kryčali, kažučy: Kali hetaha puściš, ty nia druh cezaru, bo kožny, chto siabie robić karalom, supraciŭlajecca cezaru.

Пілат, пачуўшы гэтыя словы, вывеў Ісуса навонкі, і сеў на судовым пасадзе, на месцы, званым Літостратон, а пагэбрайску Гаўвафа.

 

A Piłat, pačuŭšy hetyja mowy, wywieŭ Jezusa wonki i sieŭ na sudowym pasadzie, na miescy, jakoje zawiecca Litostrotos, a pa-žydoŭsku Habbata.

Была-ж тады пятніца перад Пасхай і гадзіна шостая; і сказаў Пілат юдэям: — вось, кароль ваш.

 

Byŭ-ža dzień pryhatawańnia Paschi, hadzina jak-by šostaja. I skazaŭ žydom: Woś waš karol!

Яны-ж закрычалі: — вазьмі, вазьмі! укрыжуй Яго! Пілат сказаў ім: — ці-ж маю ўкрыжаваць караля вашага? архісьвятары адказалі: — няма ў нас караля, апроча кесара.

 

Ale jany kryčali: Waźmi, waźmi, ukryžuj jaho! Skazaŭ im Piłat: Karala wašaha ŭkryžuju? Adkazali archiświatary: My nia majem karala, aproč cezara.

Тады аддаў Яго ім на ўкрыжаваньне; і ўзялі Ісуса і павялі.

 

Dyk tady wydaŭ im jaho, kab byŭ ukryžawany. Ukryžawańnie Jezusa Chrysta I ŭziali Jezusa i wywieli.

І, нясучы на Сабе крыж, выйшаў на пляц, званы Чараповішча, а пагэбрайску Галгофа.

 

A niasučy kryž dla siabie, wyjšaŭ na toje miesca, jakoje zawiecca Trupnoha Čerapu, a pa-žydoŭsku Hołhota,

І там укрыжавалі Яго, а з Ім двух іншых, з аднаго і другога боку, а пасяродку Ісуса.

 

dzie jaho ŭkryžawali; a z im druhich dwuch z adnaho boku i z druhoha, a Jezus pasiaredzinie.

Пілат і надпіс напісаў і прылажыў на крыжы; а напісана было: — Ісус Назаранін Кароль Юдэйскі.

 

Napisaŭ-ža Piłat i nadpis i pamiaściŭ na kryžy. A było napisana: Jezus Nazarenski, karol žydoŭski.

Многія з юдэяў чыталі гэты надпіс, бо пляц, дзе быў укрыжаваны Ісус, быў недалёка ад места, і напісана было пагэбрайску, пагрэцку і палатінску.

 

Dyk hety nadpis čytali mnohija z žydoŭ, bo miesca, dzie byŭ ukryžawany Jezus, było blizka horadu. Było-ž napisana pa-žydoŭsku, pa-hrecku i pa-łacinsku.

Гаварылі-ж архісьвятары юдэйскія Пілату: — ня пішы — Кароль Юдэйскі, — але што Ён Сам казаў: — Я Кароль Юдэйскі.

 

Dyk žydoŭskija archiświatary kazali Piłatu: Nia pišy: "Karol žydoŭski", ale što jon kazaŭ: "Ja jość karol žydoŭski".

Пілат адказаў: — што я напісаў, то напісаў.

 

Adkazaŭ Piłat: što ja napisaŭ, to napisaŭ.

Воіны-ж, укрыжаваўшы Ісуса, узялі адзеньне Ягонае і падзялілі на чатыры часьці, кажнаму па аднэй, таксама і хітон; а хітон-жа ня быў шыты, але вытканы ўвесь ад самага верху.

 

A žaŭniery, ukryžawaŭšy jaho, uziali jahonaje adzieńnie i zrabili čatyry čaści, i sukniu. A suknia była niazšywanaja, ad wierchu ŭsia tkanaja.

Тады гаварылі між сабою: — ня будзем разьдзіраць яго, але кінем на яго жэрабе, каму дастанецца; — і збылося сказанае ў Пісаньні: — падзялілі адзеньне Мае між сабою, і на вопратку Маю жэрабе кідалі; гэтак і воіны учынілі.

 

Dyk skazali adzin da druhoha: Nia režma jaje, ale kińma ab jaje los, čyja budzie. Kab spoŭniłasia pisańnie, jakoje kaža: "Padzialili miž saboju adzieńnie majo, a ab sukniu maju kinuli los" (Ps. 22, 19). Dyk žaŭniery hetaje i zrabili.

Стаялі-ж пры Крыжы Ісусавым — Маці Ягоная і сястра Маці Яго, Марыя Клеопава і Марыя Магдалена.

 

Stajali-ž kala kryža Jezusawa matka jahona, i siastra matki jahonaj, Maryja Kleofawa, i Maryja Mahdalena.

Ісус, угледзеўшы Маці і вучня, які стаяў тут, і якога любіў, сказаў Маці Сваёй: — жанчына! вось сын Твой.

 

Dyk kali-ž ubačyŭ Jezus matku i wučnia stajačaha, katoraha lubiŭ, skazaŭ swajej matcy: Žančyna, woś syn twoj.

Пасля кажа вучню: — вось Маці твая; і з таго часу вучань узяў Яе да сябе.

 

Potym skazaŭ wučniu: Woś matka twaja. I ad taje časiny ŭziaŭ jaje wučań da siabie.

Пасьля гэтага Ісус, ведаючы, што ўсё ўжо даканалася, каб збылося Пісаньне, прамовіў: — смагну!

 

Paśla Jezus, wiedajučy, što ŭsio dakanałasia, kab dakanałasia Pisańnie, skazaŭ: Smahnu.

Стаяла-ж тут посудзіна, поўная воцту; воіны, напаішы губку воцтам і насадзіўшы яе на трысьціну, паднясьлі да вуснаў Ягоных.

 

Była-ž pastanaŭlenaja pasudzina, poŭnaja woctu. I jany hubku, poŭnuju woctu, uździeŭšy na tryścinu, padali da jahonych wusnaŭ.

І калі Ісус прыняў воцту, прамовіў: — зьдзейсьнілася! і скланіўшы галаву, аддаў дух.

 

Dyk kali Jezus pryniaŭ wocat, skazaŭ: Dakanałasia. I schiliŭšy haławu, wydaŭ duch.

Юдэі-ж, дзеля таго што была пятніца (Дзень Прыгатовы), і подля звычаю, целы ўкрыжаваных не павінны былі заставацца на сыботу, бо быў Вялікі той дзень сыботні, прасілі Пілата, каб перабіць ім галені ды пазьнімаць іх.

 

Dyk žydy, zatym što byŭ dzień Pryhatawańnia, kab nie astalisia cieły na kryžy ŭ subotu, bo byŭ wialiki toj dzień suboty, prasili Piłata, kab pałamać im haleni i źniać.

І вось воіны прыйшлі і перабілі галені першаму і другому, укрыжаванаму з Ім.

 

Dyk pryjšli žaŭniery, i pieršamu pałamali haleni, i druhomu, što byŭ z im ukryžawany.

Калі-ж падыйшлі да Ісуса, то ўбачылі, што Ён ужо ўмершы, і не перабівалі Яму галеняў.

 

Ale pryjšoŭšy da Jezusa, jak ubačyli jaho ŭžo pamioršaha, nie łamali jamu haleniaŭ,

Толькі адзін з воінаў дзідай прабіў Яму бок, і ўраз-жа пацякла кроў і вада.

 

ale adzin z žaŭnieraŭ adčyniŭ jahony bok pikaju, i zaraz-ža wyjšła kroŭ i wada.

І той, хто бачыў, засьветчыў, і праўдзівае ёсьць сьветчаньне яго; і ён ведае, што гаворыць праўду, каб і вы веру мелі.

 

A toj, chto widzieŭ, daŭ paświedčańnie, i praŭdziwaje jość jahonaje paświedčańnie; i jon wiedaje, što praŭdu kaža, kab i wy wieryli.

Сталася-ж гэта, каб спраўдзілася Пісаньне: — косьць Яго няхай ня скрушыцца.

 

Bo hetaje stałasia, kab spoŭniłasia Pisańnie: "Kaści jaho nie pałomicie" (Wych. 12, 46).

І яшчэ ў іншым Пісаньні гаворыцца: — узглянуць на Таго, Каго прабілі.

 

I iznoŭ druhoje Pisańnie kaža: "Ubačać, kaho prabili" (Zachar. 12, 10).

Пасьля гэтага Язэп з Арымафеі — вучань Ісуса, але скрытны з-за страху прад юдэямі, прасіў Пілата, каб зьняць Цела Ісуса, і Пілат дазволіў. Ён прыйшоў і зьняў Цела Ісусава.

 

Paśla-ž hetaha prasiŭ Piłata Jazep z Arymatei — tamu što jon byŭ wučniem Jezusa, ale tajnym dziela strachu pierad žydami — kab źniać cieła Jezusa. I Piłat pazwoliŭ. Dyk pryjšoŭ i źniaŭ cieła Jezusa.

Прыйшоў і Нікадым, які раней прыйходзіў да Ісуса ўначы, і прынёс блізу сто фунтаў мірра, зьмешанага з алоэ.

 

Pryjšoŭ i Mikodym, jaki prychodziŭ da Jezusa pierš unačy, niasučy miešaninu mirry i ałoesu kala sta funtaŭ.

І ўзялі яны Цела Ісуса, і авінулі Яго надухмяненымі пялёнамі, як звычайна хаваюць у юдэяў.

 

I ŭziali cieła Jezusa i abwiazali jaho pałotnami razam z pachnidłami, tak jak jość zwyčaj u žydoŭ chawać.

У тым-жа месцы, дзе Ён быў укрыжаваны, быў сад, а ў садзе новы гроб, у якім яшчэ ніхто ня быў паложаны.

 

A na miescy, dzie jon byŭ ukryžawany, byŭ sad, a ŭ sadzie nowy hrob, u katorym jašče nichto nia byŭ pałožany.

І там, дзеля таго, што было сьвята юдэйскае Дня Прыгатовы, а гроб быў блізка, палажылі Цела Ісуса.

 

Dyk tam, dziela Pryhatawańnia žydoŭskaha, tamu što hrob byŭ blizka, pałažyli Jezusa.