Яна 18 разьдзел

 

 

Прамовіўшы гэтае, Ісус адыйшоў з вучнямі Сваімі за ручай Кедрон, дзе быў сад, і ўвайшоў туды Сам і вучні Ягоныя.

 

Skazaŭšy hetaje, Jezus wyjšaŭ sa swaimi wučniami za ručaj Cedron, dzie byŭ sad, u katory ŭwajšoŭ sam i wučni jaho.

Ведаў-жа Юда, здраднік Яго, тое месца, бо там часта зьбіраліся Ісус і вучні Ягоныя.

 

Wiedaŭ-ža i Judaš, katory wydawaŭ jaho, miesca, bo tam časta Jezus źbiraŭsia sa swaimi wučniami.

Вось Юда, узяўшы кагорту жаўнераў і слугаў ад архісьвятароў і фарысеяў, прыйходзіць туды з ліхтарамі, сьвяцільнямі і зброяй.

 

Dyk Judaš, uziaŭšy rotu i słuh ad archiświataraŭ i faryzejaŭ, pryjšoŭ tudy z łatarniami i świetačami i aružžam.

Ісус-жа, ведаючы, што з Ім станецца, выйшаў і сказаў ім: — каго шукаеце?

 

Jezus-ža, wiedajučy ŭsio, što mieła na jaho pryjści, wyjšaŭ i skazaŭ im: Kaho šukajecie?

— Яму адказалі: — Ісуса Назарэя; Ісус гаворыць ім: — гэта Я; стаяў-жа з імі й Юда, які прадаў Яго.

 

Adkazali jamu: Jezusa Nazarenskaha. Skazaŭ im Jezus: Heta ja. Stajaŭ-ža z imi i Judaš, katory jaho wydawaŭ.

І калі сказаў ім — гэта Я, — яны падаліся назад і ўпалі на зямлю.

 

Dyk kali skazaŭ im: "Heta ja", jany adstupili nazad i ŭpali na ziamlu.

І зноў спытаўся ў іх Ісус: — каго шукаеце? яны адказалі: — Ісуса Назарэя.

 

Dyk spytaŭsia ŭ ich iznoŭ: Kaho šukajecie? Jany-ž skazali: Jezusa Nazarenskaha.

Ісус адказаў: — Я сказаў вам, што гэта Я; і калі Мяне шукаеце, ды адпусьцеце іх адыйсьці, —

 

Adkazaŭ Jezus: Ja skazaŭ wam, što heta ja; dyk kali mianie šukajecie, pazwolcie hetym adyjści.

Каб спраўдзілася слова, якое Ён прамовіў: — з тых, якіх Ты даў Мне, Я не загубіў нікога.

 

Kab spoŭniłasia mowa, jakuju skazaŭ: što tych, katorych ty mnie daŭ, nie zahubiŭ z ich niwodnaha.

Сыман-жа Пётр, які меў меч, выняў яго і ўдарыў слугу архісьвятаровага, і адсек яму правае вуха; імя-ж слугі таго было Малх.

 

Dyk Symon Piotr, majučy mieč, wyniaŭ jaho i ŭdaryŭ słuhu archiświatara i adsiek jamu prawaje wucha. A imia słuhi było Malchus.

Але Ісус сказаў Пятру: — улажы меч у похву; ці-ж ня піць Мне чары, якую даў Мне Айцец.

 

I skazaŭ Jezus Piatru: Ułažy mieč twoj u pochwu. Ci-ž ja nia budu pić taje čary, jakuju daŭ mnie Ajciec?

Тады воіны і тысячаначальнік ды паслужнікі юдэйскія ўзялі Ісуса і зьвязалі Яго.

 

Dyk rota i rotny i słuhi žydoŭskija ŭziali Jezusa i źwiazali jaho.

І павялі Яго сьпярша да Анны, бо ён быў цесьцем Кайафы, які на той год быў архісьвятаром.

 

I prywiali jaho pierš da Annaša, bo jon byŭ cieściem Kaifaša, jaki byŭ archiświataram taho hodu.

Гэта быў Кайафа, які падаў раду юдэям, што лепш каб адзін чалавек загінуў за народ.

 

A heta byŭ Kaifaš, katory daŭ byŭ radu žydom: Što lepš, kab adzin čaławiek pamior za narod.

За Ісусам ішлі Сыман Пётра і другі вучань; той-жа вучань быў знаёмы архісьвятару, і ён ўвайшоў за Ісусам на падворак архісьвятара.

 

A išoŭ za Jezusam Symon Piotr i druhi wučań. Toj-ža wučań byŭ znajomy dla archiświatara i jon uwajšoŭ z Jezusam u dwaryšča archiświatara;

Пётра-ж стаяў вонках за варотамі; тады выйшаў вучань той, знаёмы архісьвятару, сказаў прыдзьверніцы і ўвёў Пятра.

 

a Piotr stajaŭ la dźwiarej, wonki. Dyk wyjšaŭ druhi wučań, katory byŭ znajomy dla archiświatara, i skazaŭ prydźwiernicy i ŭwioŭ Piatra.

Пры гэтым служанка прыдзьверніца сказала Пятру: — ці і ты ня з вучняў Гэтага Чалавека? ён-жа сказаў — не.

 

Dyk skazała Piatru prydźwiernaja słuha: Ci i ty nia z wučniaŭ hetaha čaławieka? Jon skazaŭ: Ja nie.

Тымчасам слугі і вартайнікі разлажылі агонь, стаялі і грэліся, бо было холадна; Пётра таксама стаяў з імі і грэўся.

 

A stajali niawolniki i słuhi kala wuhloŭ, bo byŭ choład, i hrelisia; byŭ-ža z imi i Piotr, katory stajaŭ i hreŭsia.

Архісьвятар-жа дапытаў Ісуса пра вучняў Яго і пра навучаньне Ягонае.

 

Dyk archiświatar spytaŭsia ŭ Jezusa ab jahonych wučniach i ab jahonaj nawucy.

Ісус адказаў яму: — Я адкрыта гаварыў сьвету; Я заўсёды навучаў у сынагогах і ў храме, дзе звычайна зьбіраюцца юдэі, і нічога не гаварыў скрытна.

 

Adkazaŭ jamu Jezus: Ja jaŭna hawaryŭ świetu, ja zaŭsiody nawučaŭ u bažnicy i ŭ światyni, dzie źbirajucca ŭsie žydy, i ŭ skrytnaści nie hawaryŭ ničoha.

Чаму пытаеш у Мяне? пытай тых, хто слухаў, што Я гаварыў; яны ведаюць, што Я гаварыў ім.

 

Što mianie pytaješ? Spytajsia ŭ tych, katoryja čuli, što ja im hawaryŭ.

Калі Ён гэта сказаў, адзін слуга, які стаяў там, ударыў Ісуса па шчацэ, сказаўшы: — гэта так Ты адказваеш архісьвятару?

 

Kali-ž jon skazaŭ hetaje, adzin z słuhaŭ, jaki tam stajaŭ, daŭ Jezusu na ščace, kažučy: Ty hetak adkazwaješ archiświataru?

Ісус адказаў яму: — калі Я сказаў дрэнна, пакажы, што дрэнна, а калі добра, чаму б'еш Мяне?

 

Adkazaŭ jamu Jezus: Kali ja błaha skazaŭ, daj paświedčańnie ab błahim, a kali dobra, to našto mianie bješ?

І адаслаў Анна Яго зьвязанага да Кайафы архісьвятара.

 

I pasłaŭ jaho Annaš źwiazanaha da Kaifaša, archiświatara.

А Сыман Пётра стаяў і грэўся; і кажуць яму: — ці ня з вучняў Ягоных і ты? — ён-жа выракся, кажучы — не!

 

A Symon Piotr stajaŭ i hreŭsia. Dyk skazali jamu: Ci i ty nia z jahonych wučniaŭ? Jon adroksia i skazaŭ: Ja nie.

Тады адзін з архісьвятаровых слугаў, сваяк таго, якому Пётра адсек вуха, сказаў: — ці-ж ня бачыў я цябе разам з Ім у садзе?

 

Skazaŭ jamu adzin z słuhaŭ archiświatara, swajak taho, jakomu Piotr adsiek wucha: Ci-ž ja nia bačyŭ ciabie ŭ sadzie z im?

І вось зноў адрокся Пётра, і ў той момант прапяяў певень.

 

Dyk iznoŭ adroksia Piotr. I zaraz-ža zapiajaŭ piewień.

Ад Каяфы павялі Ісуса да Прэторыі — судзілішча; была ўжо раніца, і яны самі не ўвайшлі ў Прэторыю, каб не аграшыцца, і каб можна было спажываць Пасху.

 

Dyk prywiali Jezusa ad Kaifaša ŭ pretoryju. Była-ž ranica. I sami jany nie ŭwajšli ŭ pretoryju, kab nie zaniačyścicca, ale kab mahli jeści Paschu.

Пілат выйшаў вонкі да іх і сказаў: — якое вінавачаньне падаецца на Чалавека Гэтага?

 

Dyk Piłat wyjšaŭ da ich wonki i skazaŭ: Jakoje abwinawačańnie prynosicie na hetaha čaławieka?

Яны-ж у адказ сказалі: — калі-б Ён ня быў злачынца, мы-б ня выдалі Яго табе.

 

Jany adkazali i skazali jamu: Kali-b jon nia byŭ złačynca, my nia wydali-b jaho tabie.

Пілат-жа сказаў ім: — вазьмеце Яго і самі, паводля вашага закону, судзеце Яго; тады юдэі сказалі яму: — нам нікога забіваць ня можна.

 

Dyk skazaŭ im Piłat: Waźmiecie jaho wy i pawodle wašaha zakonu asudziecie jaho. A žydy skazali jamu: Nam nia možna nikoha zabiwać.

І спраўдзілася слова Ісусава, (калі Ён праракаў), якою сьмерцяй мае памерці.

 

Kab spoŭniłasia mowa Jezusa, jakuju jon skazaŭ, aznačajučy, jakoju śmierciaj mieŭ pamierci.

Тады Пілат зноў увайшоў у Прэторыю і, паклікаўшы Ісуса, сказаў Яму: — ці Ты Кароль Юдэйскі?

 

Dyk Piłat uwajšoŭ iznoŭ u pretoryju i paklikaŭ Jezusa i skazaŭ jamu: Ty karol žydoŭski?

Ісус-жа адказаў яму: — ці ад самога сябе ты гэтае гаворыш, ці іншыя сказалі табе пра Мяне?

 

Adkazaŭ Jezus: Ty hetaje haworyš ad samoha siabie, ci druhija tabie skazali aba mnie?

Адказаў Пілат: — ці-ж я юдэй? людзі Твае і архісьвятары выдалі Цябе мне; што Ты ўчыніў.

 

Adkazaŭ Piłat: Ci ja žyd? Twoj narod i archiświatary wydali ciabie mnie; što ty zrabiŭ?

Ісус прамовіў: — Каралеуства Маё не ад гэтага сьвету; калі-б ад гэтага сьвету было Каралеуства Мае, слугі Мае баранілі-б Мяне, каб ня быў Я выданы юдэям; але цяпер Каралеуства Маё не адгэтуль.

 

Adkazaŭ Jezus: Karaleŭstwa majo nia jość z hetaha świetu. Kali-b karaleŭstwa majo było z hetaha świetu, to słuhi maje peŭnie-ž bilisia-b, kab ja nia byŭ wydany žydom. Ciapier-ža karaleŭstwa majo nia jość adhetul.

І сказаў Яму Пілат: — дык Ты Кароль? Ісус адказаў: — ты кажаш, што Я Кароль. Я на тое радзіўся і на тое прыйшоў у сьвет, каб дать сьветчаньне праўдзе; і кажны хто ад праўды, слухае голасу Майго.

 

I skazaŭ jamu Piłat: Dyk ty karol? Adkazaŭ Jezus: Ty kažaš, što ja karol. Ja na toje naradziŭsia i na toje pryjšoŭ na świet, kab daŭ paświedčańnie praŭdzie. Kožny, chto jość z praŭdy, słuchaje hołasu majho.

Пілат сказаў Яму: — што ёсьць праўда? і гэта сказаўшы, зноў выйшаў да юдэяў і сказаў ім: — я ніякае віны не знаходжу ў Ім.

 

Skazaŭ jamu Piłat: Što heta praŭda?I skazaŭšy hetaje, wyjšaŭ iznoŭ da žydoŭ i skazaŭ im: Ja nie znachodžu ŭ im nijakaje winy.

Ёсьць-жа ў вас звычай, каб я аднаго кагось адпушчаў вам на Пасху; калі хочаце, адпушчу вам Караля Юдэйскага?

 

Jość-ža ŭ was zwyčaj, kab ja adnaho puščaŭ wam na Paschu: dyk chočacie, pušču wam karala žydoŭskaha?

Яны-ж зноў усе закрычалі: — ня Гэтага, але Вараўву! Вараўва-ж быў разбойнік.

 

Ale zakryčali iznoŭ usie, kažučy: Nie jaho, ale Barabbu. A Barabba byŭ razbojnik.