Яна 11 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла
У Віфаніі, у паселішчы, дзе жылі сёстры Марыя і Марфа, быў хворы брат іх Лазар.
Быў нейкі хворы, Лазар з Бэтаніі, з вёскі Марыі і яе сястры Марты.
Марыя-ж, сястра Лазара, была тэй, якая намасьціла Госпада міррам і ацерла ногі Ягоныя валасамі сваімі.
Гэта была тая Марыя, якая намасціла Пана мірам і абцерла Яму ногі сваімі валасамі. Яе брат Лазар быў хворы.
І сёстры паслалі сказаць Яму: — Госпадзе! вось той, каго Ты любіш, хворы.
Таму сёстры паслалі сказаць Езусу: «Пане, той, каго Ты любіш, хворы».
Пачуўшы гэтае, Ісус сказаў: — хвор гэтая не на сьмерць, але на славу Божую, каб уславіўся праз яе Сын Божы.
Пачуўшы гэта, Езус сказаў: «Гэтая хвароба не вядзе да смерці, але да славы Божай, каб Сын Божы праславіўся праз яе».
Ісус-жа любіў і Марфу, і сястру яе, і Лазара.
Езус жа любіў Марту, яе сястру і Лазара.
Калі дачуўся, што ён хворы, то яшчэ два дні прабыў у тым месцы, дзе і быў.
Пачуўшы, што той хварэе, заставаўся два дні на тым месцы, дзе знаходзіўся.
Пасьля гэтага сказаў вучням: — пойдзем зноў у Юдэю.
Пасля гэтага сказаў вучням: «Пойдзем зноў у Юдэю».
Вучні-ж сказалі Яму: — Раўві! ці-ж даўно юдэі шукалі пабіць Цябе камяньнямі? і Ты зноў ідзеш у Юдэю?
Вучні ж сказалі Яму: «Раббі, яшчэ нядаўна юдэі хацелі каменаваць Цябе, а Ты зноў ідзеш туды?»
Ісус адказаў: — ці-ж не дванаццаць гадзін у дні? хто ходзіць удзень, той не спатыкаецца, бо сьвятло сьвету гэтага бачыць.
Езус адказаў: «Ці не дванаццаць гадзін у дні? Калі хто ходзіць удзень, не спатыкаецца, таму што бачыць святло гэтага свету.
А хто ходзіць поначы, спатыкаецца, бо няма сьвятла з ім.
А калі хто ходзіць уначы, спатыкаецца, бо няма ў ім святла».
Сказаўшы гэтае, потым гаворыць ім: — Лазар, дружа наш заснуў, але Я іду пабудзіць яго.
Сказаў так, і пасля гэтага кажа ім: «Наш прыяцель Лазар заснуў, але Я іду абудзіць яго».
Вучні-ж Ягоныя сказалі: — Госпадзе! калі заснуў, то ачуняе.
Вучні Яго сказалі: «Пане, калі заснуў, то выздаравее».
Ісус гаварыў пра сьмерць яго, а яны думалі, што Ён гаворыць пра сон звычайны.
Хоць Езус казаў пра яго смерць, вучні думалі, што Ён гаворыць пра звычайны сон.
Тады Ісус сказаў ім проста: — Лазар памёр.
Тады Езус проста сказаў ім: «Лазар памёр.
І Я рады за вас, што ня быў там, каб вы уверылі; але пойдзем да яго.
І Я рады за вас, што Мяне не было там, каб вы паверылі. Але пойдзем да яго».
І сказаў Хама, званы Блізьнюк, сябрам сваім вучням: — хадзем і мы, каб памерці разам з ім.
Тады Тамаш, якога называлі Блізня, сказаў астатнім вучням: «Пойдзем і мы, каб памерці разам з Ім!»
Ісус, прыйшоўшы, застаў яго ўжо чатыры дні ляжачага ў гробе.
Прыйшоўшы, Езус даведаўся, што Лазар ужо чатыры дні ў магіле.
Віфанія-ж была недалёка ад Ерусаліму, блізу пятнаццаці стадыяў.
Бэтанія была блізка ад Ерузалема, каля пятнаццаці стадыяў.
І многія з юдэяў прыйшлі да Марфы і Марыі суцяшаць іх у тузе па брату.
Многія з юдэяў прыйшлі да Марты і Марыі, каб суцешыць іх у смутку па браце.
Марфа-ж, калі пачула, што йдзе Ісус, пайшла насустрач Яму; а Марыя сядзела дома.
Калі Марта пачула, што ідзе Езус, яна выйшла Яму насустрач, а Марыя сядзела дома.
І сказала Марфа Ісусу: — Госпадзе! каб Ты быў тут, не памёр-бы брат мой.
Тады Марта сказала Езусу: «Пане, калі б Ты быў тут, не памёр бы брат мой!
Але і цяпер знаю, што калі чаго папросіш у Бога, дасьць Табе Бог.
Але і цяпер ведаю, што аб чым бы Ты ні папрасіў Бога, Бог дасць Табе».
І сказаў ёй Ісус: — уваскросьне брат твой.
Езус сказаў ёй: «Уваскрэсне брат твой».
Марфа-ж сказала Яму: — ведаю, што ў дзень уваскрасеньня, у апошні дзень.
Марта сказала Яму: «Я ведаю, што ўваскрэсне падчас уваскрашэння ў апошні дзень».
Ісус сказаў ёй: — Я — уваскрашэньне і жыцьцё; хто верыць у Мяне, хоць і памрэ, ажыве.
Езус сказаў ёй: «Я — уваскрасенне і жыццё. Хто верыць у Мяне, калі нават і памрэ, будзе жыць.
І кажны, хто жыве і верыць, павек не памрэ; ці верыш у гэта?
А кожны, хто верыць у Мяне, не памрэ ніколі. Ці верыш у гэта?»
Яна-ж кажа Яму: — так, Госпадзе! я веру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, Хто прыйшоў у сьвет гэты.
Яна адказала Яму: «Так, Пане. Я веру, што Ты — Хрыстус, Сын Божы, які павінен быў прыйсці ў свет».
І сказаўшы гэта, пайшла і цішком паклікала Марыю, сястру сваю, кажучы: — Вучыцель тут, і кліча цябе.
Сказаўшы гэта, пайшла і паклікала сваю сястру Марыю, сказаўшы патаемна: «Настаўнік тут, Ён кліча цябе».
Яна-ж, як толькі пачула, хутка ўстала і пайшла да Яго.
Калі яна пачула гэта, устала хутка і пайшла да Яго.
Ісус яшчэ не ўвайходзіў у селібу, а быў там, дзе Яго сустрэла Марфа.
Езус яшчэ не ўвайшоў у вёску, але заставаўся на тым месцы, дзе Яго сустрэла Марта.
Юдэі, якія былі з ёю ў доме і суцяшалі яе, бачачы, што Марыя хутка ўстала і выйшла, пайшлі за ёю, думаючы, што яна пайшла да гробу, плакаць там.
Юдэі, якія былі з ёю ў доме і суцяшалі яе, убачылі, што Марыя хутка ўстала і выйшла, і пайшлі за ёю, думаючы, што яна ідзе да магілы, каб там плакаць.
Марыя-ж, прыйшоўшы на месца, дзе быў Ісус, і ўгледзеўшы Яго, прыпала да ног Ягоных і сказала Яму: — Госпадзе! каб Ты быў тут, не памёр-бы брат мой.
Калі Марыя прыйшла туды, дзе быў Езус, і ўбачыла Яго, яна ўпала да ног Ягоных і сказала Яму: «Пане, калі б Ты быў тут, не памёр бы брат мой!»
Ісус-жа, убачыўшы яе заплаканую, а таксама заплаканых юдэяў, якія прыйшлі з ёю, Сам праняўся жалеж у душы і скрухаю.
Тады Езус, убачыўшы, што яна плача і што плачуць юдэі, якія прыйшлі разам з ёю, сам глыбока ўзрушыўся і ўсхваляваўся, ды сказаў: «Дзе вы паклалі яго?»
І сказаў: — дзе вы палажылі яго? — кажуць Яму: — Госпадзе! ідзі і паглядзі.
Яны адказалі: «Пане, ідзі і паглядзі».
Ісус заплакаў.
Езус заплакаў.
А юдэі гаварылі: — глядзі, як Ён любіў яго.
Юдэі ж казалі: «Глядзі, як Ён любіў яго!»
Некаторыя з іх гаварылі: — ці ня мог Ён, калі адчыніў вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты не памёр?
А некаторыя з іх сказалі: «Ці не мог Ён, які адкрыў вочы сляпому, зрабіць, каб і гэты не памёр?»
Ісус-жа, зноў узрушаны жалем, падыйшоў да гробу; гэта была пячора, і камень ляжаў на ёй.
Езус жа, ізноў глыбока ўзрушаны, ідзе да магілы. Была ж гэта пячора, і камень ляжаў на ёй.
Ісус прамовіў: — адыймеце камень; сястра-ж нябожчыка Марфа, кажа Яму: — Госпадзе! ужо ваніць, бо ўжо чацьвёрты дзень у гробе.
Сказаў Езус: «Адсуньце камень!» Сястра памерлага, Марта, кажа Яму: «Пане, ужо смярдзіць, бо чацвёрты дзень, як памёр!»
Ісус гаворыць ёй: — ці не казаў Я табе, што калі будзеш верыць, убачыш славу Божую.
Езус сказаў ёй: «Ці не казаў Я табе, што, калі будзеш верыць, убачыш славу Божую?» Тады адсунулі камень.
І вось аднялі камень, дзе ляжаў нябожчык, Ісус, узьняўшы вочы ў гару, сказаў: — Ойча! дзякую Табе, што пачуў Мяне.
А Езус узняў вочы ўгару і сказаў: «Ойча, дзякую Табе, што Ты пачуў Мяне.
Я-ж ведаў, што Ты Мяне заўсёды пачуеш; але сказаў гэта дзеля народу, які стаіць навокал, каб паверылі, што Ты паслаў Мяне.
Я ведаў, што Ты заўсёды чуеш Мяне. Але сказаў дзеля натоўпу, які стаіць вакол, каб паверылі, што Ты паслаў Мяне».
Сказаўшы гэта, усклікнуў моцным голасам: — Лазар! выйдзе вонкі!
І, сказаўшы гэта, крыкнуў моцным голасам: «Лазар, выйдзі вонкі!»
І выйшаў умершы, апавіты з рукамі і нагамі пялёнамі і з абвязаным плахтай тварам; Ісус кажа ім: — разьвяжэце яго, няхай ідзе.
І выйшаў памерлы з нагамі і рукамі, абвязанымі палатном, а твар ягоны быў абвязаны хусткаю. Кажа ім Езус: «Развяжыце яго і дазвольце яму хадзіць».
Тады многія з юдэяў, якія прыйшлі да Марыі і бачылі, што стварыў Ісус, уверылі ў Яго.
Тады многія з юдэяў, якія прыйшлі да Марыі і бачылі, што ўчыніў Езус, паверылі ў Яго.
Іншыя-ж пайшлі да фарысеяў і расказалі ім, што стварыў Ісус.
А некаторыя з іх пайшлі да фарысеяў і расказалі ім, што зрабіў Езус.
Тады архісьвятары і фарысеі склікалі нараду і разважалі: — што нам рабіць? гэты Чалавек робіць шмат цудаў.
Тады першасвятары і фарысеі сабралі Сінэдрыён і казалі: «Што нам рабіць, бо гэты чалавек робіць шмат знакаў?
Калі пакінем Яго так, то ўсе ўвераць у Яго, і прыйдуць рымляне і заўладаюць нашым краем і народам.
Калі пакінем Яго так, то ўсе павераць у Яго, і прыйдуць рымляне, і знішчаць месца нашае і наш народ!»
Адзін-жа з іх, хтось Кайафа, які быў архісьвятаром таго лета, сказаў ім: — вы нічога ня ведаеце.
Адзін жа з іх, Каяфа, які быў у той год першасвятаром, сказаў ім: «Вы нічога не разумееце і не думаеце,
І не падумаеце таго, што лепш нам, каб адзін чалавек памёр за людзей, а ня ўвесь народ загінуў.
што карысней вам, каб адзін чалавек памёр за людзей, а не каб увесь народ загінуў!»
Гэтае ён сказаў не ад сябе, але, як архісьвятар таго лета, прарочыў, што Ісусу належыць памерце за народ.
А сказаў ён гэта не ад самога сябе, але, будучы ў той год першасвятаром, прарочыў, што Езус памрэ за народ,
І ня толькі за народ, але каб і параскіданых дзяцей Божых сабраць усіх разам.
і не толькі за народ, але і за тое, каб рассеяных дзяцей Божых сабраць у адно.
І вось ад гэтага дня наважыліся забіць Яго.
З гэтага дня вырашылі забіць Яго.
Дзеля таго Ісус ужо не хадзіў адкрыта між юдэямі, і пайшоў адтуль у краіну каля пустыні, у места званае Ефраім, і там заставаўся з вучнямі Сваімі.
Таму Езус ужо больш не хадзіў адкрыта між юдэяў, але адышоў адтуль у краіну каля пустыні, у горад, які называўся Эфраім, і там заставаўся з вучнямі.
Надыйходзіла-ж Пасха юдэйская, і многія з усей краіны прышлі ў Ерусалім перад Пасхай, дзеля ачышчэньня.
Набліжалася юдэйская Пасха, і многія з усёй краіны прыйшлі ў Ерузалем перад Пасхаю, каб ачысціцца.
Тады ўсюды выглядалі Ісуса, а стоячы ў храме, гаварылі адзін аднаму: — як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?
Яны шукалі Езуса і, стоячы ў святыні, казалі адзін аднаму: «Як вам здаецца? Хіба не прыйдзе Ён на свята?»
Архісьвятары-ж і фарысеі выдалі загад, каб кажны, хто даведаецца, дзе Ён, паведаміў, каб узяць Яго.
А першасвятары і фарысеі загадалі кожнаму, хто даведаецца, дзе Ён, данесці, каб схапіць Яго.
