Да Габрэяў 9 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дык вось, і першы запавет меў устанаўле́нні пра богаслужэ́нне, а таксама свяцілішча зямное,
Имеаше убо первый законъ место ко оправданию служебъ • И светыню людскую •
бо ўладкава́на была́ скінія першая, у якой былí свяцíльнік, і трапе́за, і хлябы́ выстаўле́ння; яна называ́ецца «Святое».
Сень бо совершена бысть первая • В нейже бе светилник, и столъ, и предложение хлебовъ • И сия называшеся светыня •
А за другою заве́саю была́ скінія, называ́ная «Святое Святых»,
За второю же завесою бе сень, глаголемая Светыня Святыхъ,
якая ме́ла залатую кадзíльніцу і пакрыты з усіх бакоў золатам каўчэг запавету, у якім знаходзіліся залаты́ сасу́д з ма́ннаю, жазло́ Ааро́нава расквітне́лае і скрыжа́лі запаве́ту,
имеющи в собе златую кадилницу, и скріню завета оковану всюду златомъ • В нейже бысть ручка златая имущи манну, и жезлъ Аароновъ процветшій • И дщъкы завета •
а над ім херувімы славы, якія ахіна́лі месца ўміласціўле́ння; пра гэта няма патрэбы цяпер гаварыць падрабязна.
Над нею же быша два херувима славы осеняюще молитовницу • О нихже не естъ треба ныне глаголати по части •
Пры тым, што гэта так было ўладкава́на, у першую скінію заўсёды ўваходзяць свяшчэннікі, выконваючы служэнне;
Сим же тако устроенымъ • Во первую пакъ сень на каждый день вхожаху свещенници, службы соделавающе •
а ў другую —раз у год адзін толькі першасвяшчэннік, не без крывí, якую ён прыно́сіць за сябе і за грахі наро́да, учыненыя з-за няве́дання.
Во вторую же одинова в лете самъ толико первосвещенникъ, въходяше съ кровию • Юже приносяше о собе, и о людскихъ невежствиих •
Гэтым Дух Святы паказвае, што яшчэ не адкрыта дарога ў свяцілішча, пакуль стаіць ранейшая скінія.
Сие было знаменовано Духомъ Святымъ, не уже бо былъ явленъ путь до небес, первому храму имеющу стояние,
Яна — вобраз цяперашняга часу, калі прыносяцца дары і ахвяры, якія не могуць зрабіць у сумленні дасканалым таго, хто слу́жыць;
иже был притча времени оного настоящего • В неже дарове и жертвы приносяхуся не могуще, въ совести совершити служащего •
яны з патрабаваннямі адносна ежы і пітва, з рознымі абмываннямі і абрадамі, якія датычацца плоці, устаноўлены былі толькі да часу выпраўлення.
Толико во брашнехъ, и въ питиехъ, и в различных омываниехъ, и оправданиих телесных, даже до времени исправления наложены быша •
Але Хрыстос, Першасвяшчэннік бу́дучых дабро́т, прыйшоўшы праз бо́льшую і даскана́лейшую скінію, нерукатво́рную, гэта значыць, не звычайнага пахо́джання,
Христосъ же пришедъ Архиерей будущего добра • Во болшій, и совершенейшій храмъ нерукотворенный • Сей ест не сею тварию •
і не з крывёю казлоў і цялят, а са Сваёю Крывёю, раз назаўжды ўвайшоў у свяцілішча і набы́ў ве́чнае адкупле́нне.
Ни с кровию козлею, и юнъчею • Но Своею Кровию вніиде единою во святая • Вечное избавление обретъ •
Бо, калі кроў быкоў і казлоў і по́пел цялушкі праз акрапле́нне асвяча́е апага́неных, каб чы́стым было́ це́ла,
Аще бо кров агнъча, и козля • И попелъ юнице, окропляющи • Оскверненыя освещаеть, ко плотской чистоте •
то тым больш Кроў Хрыста, Які Духам Святы́м прынёс Сябе, беззага́ннага, Богу, ачы́сціць сумле́нне наша ад мёртвых спраў, каб мы служы́лі Богу жыво́му і íсціннаму.
Многымъ болей Кровь Христова, Онже Духомъ Святымъ Себе принесе непорочна Богу • Очистить совести наша от мертвыхъ делъ • Да послужимъ Богу живому, и истинному •
І таму Ён — пасрэднік новага запавету, каб у выніку смерці Яго, якая была дзеля адкуплення за правіны, учыненыя ў першым запавеце, пакліканыя да вечнай спадчыны атрымалі абяцанае.
И сего ради завету новому ходатай ест • Яко да смерти Его бывшей во избавление, еже во первомъ законе беша преступления • Обетование пріимуть званіи, вечнаго наследия •
Бо, дзе завяшчанне, там неабходна, каб настала смерць завяшчальніка,
Понеже игде ся дееть заветъ, потреба естъ, абы смерть была завещевающего •
бо завяшчанне дзейнічае пасля смерці; яно не мае сілы, калі завяшчальнік жывы.
Завет бо смертию бываеть потверженъ, и ничьтоже можеть поколе живъ ест завещаваяй •
Таму і першы запавет уведзены быў не без крыві.
Темже и первый заветъ не без крови потъверженъ бысть •
Бо калі Маісей абвясціў усе запаведзі, прадпíсаныя законам, перад усім народам, то ўзяў кроў цялят і казлоў з вадою і воўнаю чырвонаю і ісопам і акрапіў саму кнігу і ўвесь народ,
Внегда убо Моисей поведилъ вся заповеди по закону предъ людми • Взялъ кровь тельчию, и козлию с водою, и волною червленою, и иссофомъ • Саму тую книгу, и вся люди окропи
кажучы: «гэта кроў запавету, які запаведаў вам Бог».
глаголя: сия кровь завета, иже заповеда къ вамъ Богъ •
Таксама і скінію, і ўсе сасуды богаслужэбныя акрапіў крывёю.
Храм же и вся сосуды служебныя кровию такожде покропи •
Ды амаль усё паводле закону ачышчаецца крывёю, і без праліцця крыві не бывае прабачэння.
И отнудь по закону вся кровию очищаются • И безъ пролития крови не бываеть оставление •
Таму і трэба было, каб вобразы нябеснага ачышчаліся гэтак, а само нябеснае — ахвярамі, лепшымі за гэтыя.
И тако потреба естъ, аще уподобления тых еже суть на небесехъ, таковыми очистяются • Самемъ небеснымъ, лепшими жертвами паче сих очистятися •
Бо Хрыстос увайшоў не ў рукатворнае свяцілішча, якое з’яўляецца вобразам ісціннага, а ў самое неба, каб стаць сёння перад абліччам Божым дзеля нас,
Не во рукотвореную бо светыню внииде Христосъ, образующу истинную • Но в самое небо, да явится ныне лицу Божию о насъ •
і не для таго, каб шмат разоў прыносіць Сябе ў ахвяру, як першасвяшчэннік, які ўваходзіць у свяцілішча штогод з чужою крывёю;
А ни теже потреба естъ, да многажды приносить Себе Самого за насъ • Якоже первосвещеник, входяше во Светыню Светыхъ • На каждое лето съ чуждею кровию •
інакш належала б Яму шмат разоў пакуты прымаць ад пачатку свету. А цяпер, пры канцы вякоў, Ён раз назаўжды з’явіўся для знішчэння граху ахвяраю Сваёю.
Понеже имелъ бы многократъ пострадати от сложения миру • Ныне же единова въ кончине векъ, на отметание греха с жерътвою Своею явися •
І як людзям належыць адзін раз памерці, а потым суд,
И якоже уставлено естъ человекомъ единою умрети • Потом суду быти •
так і Хрыстос, адзін раз прынёсшы Сябе ў ахвяру, каб узяць грахі многіх, другі раз з’я́віцца не для ачышчэння ад граху, а дзеля спасення тых, што чакаюць Яго.
Такожъ и Христосъ единова приведеся да вознесеть многыхъ грехы • Второе же без греха явится ждущимъ Его верою во спасение •
