2 да Карынфянаў 3 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Сабілы і Малахава → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
(Дык) няўжо нам ізноў (трэба) пачынаць знаёміцца (з вамі)? Няўжо мы маем патрэбу, як нікаторыя, у рэкамендавальных лістах да вас альбо ў рэкамендавальных лістах ад вас?
Ці пачнём зноў сябе рэкамендаваць? Або ці будзем трэбаваць, як некаторыя, паручаючых лістоў да вас, або ад вас?
Вы — наш ліст, (які) напісаны ў сэрцах нашых, (і) які пазнаецца і чытаецца ўсімі людзьмі;
Вы ёсьць нашым лістом, напісаным у сэрцах нашых, лістом, які ведаюць і чытаюць усе людзі.
які выяўляе, што вы ёсьць ліст Хрыста, праз нашае служэньне, напíсаны ня чарнілам, але Духам Бога Жывога ня на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца (нашага).
Вы сабою ўяўляеце праз нашу паслугу, што вы лістом Хрыстовым, лістом напісаным не атрамэнтам, але Духам Бога Жывога; не на каменных табліцах, але на жывых табліцах сэрцаў.
І гэткую ўпэўненасьць (мы) маем цераз Хрыста перад Богам,
Так давераем Богу праз Хрыста.
ня таму, што мы здольныя думаць нешта ад сябе, як із сябе, але здольнасьць нашая ад Бога,
Не ўважаем, што мы аб сабе нешта можам прыдумаць, як ад сябе, але наша гэта магчымасьць ад Бога.
Які і зрабіў нас здольнымі (быць) служкамі Новага Запавету, ня літары, але Духа; таму што літара забівае, а Дух творыць жыцьцё.
Ён учыніў нас спасобнымі слугамі (служыцелямі) Новага Прымірэньня: не па літары, але па Духу; бо літара — забівае, а Дух — ажыўляе.
Калі ж служэньне сьмерці, у літарах пазначанае на камнях, было ў такой славе, што сыны Ізраэля ня маглі глядзець на аблічча Масея з-за славы аблічча ягонага, (славы) якая мінае,
Калі паслугаваньне сьмерці, выкінута літарамі на каменьні было так слаўным, што сыны Ізраеля не маглі глядзець на твар Майсея дзеля хвалы твару ягонага прамінаючай —
дык ці ня (тым) больш будзе ў славе служэньне Духа?
дык ці многа больш павінна быць слаўным служэньне духа (паслугіваньне духа).
Калі ж служэньне асуджэньня — слава, дык яшчэ больш багатае славаю служэньне праведнасьці.
Калі бо паслугаваньне на загубу — хвалою, дык тым болей багатым у хвалу будзе паслугаваньне справядлівасьці.
Бо і тое праслаўленае ня было (настолькі) слаўным у параўнаньні з пераўзыходзячай славай.
Гэтая слава не аказваецца слаўнай з гэтае стараны па прычыне перавышаючай будучай славы.
Бо калі тое, што прамінае, мае славу, дык тым больш тое, што застаецца ў славе.
Калі вось тое прамінаючае было слаўным, то тым больш будзе слаўным тое, што трывае (вечнае).
Дык маючы гэткую надзею мы паступаем зь вялікай сьме́ласьцю,
Дык вось маючы такую надзею, мы дзейнічым з вялікім даверам (адкрытасьцю),
а ня гэтак, як Масей, (які) клаў пакрывала на аблічча сваё, каб сыны Ізраэлявыя ня ўглядаліся ў канец таго, што мінае.
а не як Майсей, каторы закрываў сабе твар, каб сыны Ізраеля не глядзелі на прамінаючую яснасьць.
Але ачарсьцьвелымі былі розумы іхныя; бо да сёньняшняга дня тое самае пакрывала пры чытаньні Старога Запавету застаецца нязьнятым, якое Хрыстом здымаецца.
Ды атупелі іх розумы. І аж да цяперашняга дня, калі чытаюць Старое Прымірэньне — гэта заслоня засланяе ім, бо толькі ў Хрыстусе адсланяецца.
Але нават да сягоньняшняга дня, калі яны чытаюць Масея, пакрывала ляжыць на іхным сэрцы;
Ды па сёньняшні дзень, калі чытаюць Майсея, засланка ляжыць на іхніх сэрцах.
але, калі (чалавек) навернецца да Госпада, пакрывала гэта здымаецца.
А калі хто зьвяртаецца да Госпада — засланка ападае.
Госпад ёсьць Дух; а дзе Дух Госпада, там свабода.
Госпад — Духам, а дзе Дух Госпадаў — там свабода.
А мы ўсе як у люстэрку разглядаючы славу Госпада з адкрытым абліччам, становімся пераабражаемымі ў той самы (Ягоны) Абраз Духам Госпада ад славы ў славу.
Мы ўсе з адкрытым воблікам аглядаем хвалу — яснасьць Госпадаву, быццам у люстры і пераменяецца за дзеяньнем Госпадавага Духа з яснасьці ў яснасьць у Ягонае падабенства (вобраз).
