2 да Карынфянаў 5 разьдзел

 

 

Бо мы ведаем, што, калі наш зямны дом, гэтая хаціна, будзе зруйнавана, то мы маем ад Бога будынак — дом нярукатворны, вечны на Нябёсах.

 

Ведаем, што калі дачасны (зямны) наш дом, хаціна, знішчэе, то маем у Бога дом не рукамі зроблены, але вечны ў небе.

Дык таму мы і стогнем, жадаючы апрануцца ў наша жыльлё зь Неба;

 

Таму мы цяпер уздыхаем, прагнучы перабрацца ў наш нябесны храм,

толькі б нам і апранутым ня аказацца голымі.

 

калі толькі будзем адзетыя, а не без адзетку (не надзетыя).

Бо мы знаходзячыся ў гэтай хаціне стогнем пад цяжарам, паколькі мы ня хочам стацца голымі, але (хочам) апрануцца (у Таго), каб было праглынена сьмяротнае жыцьцём.

 

Вось мы, знаходзячыся ў гэтай хаціне, згараваныя ўздыхаем, хочучы не пазбыцца яе, але прыадзецца ў новае адзеньне, каб тое, што сьмяротнае ахоплена было жыцьцём,

І Той, Хто нарадзіў нас да гэтага самага, ёсьць Бог, Які і даў нам задатак Духа.

 

на гэта Бог нас і стварыў, каб даць нам задатак Духа.

Таму мы заўсёды бадзёрыя і ведаючы, што жывучы ў целе, мы жывём аддзеленымі (нашым целам) ад Госпада,

 

Дзеля таго мы заўсёды ў добрым настраеньні, хоць ведаем, што пакуль жывём ў целе, мы падарожнікамі, далёкімі ад Госпада.

таму мы ходзім вераю, (а) ня ба́чнасьцю,

 

Тут бо жывём вераю, а не агляданьнем (у хвале Бога).

таму мы маем сьмеласьць і жадаем лепш выйсьці з гэтага цела і пасяліцца ў Госпада.

 

Мы аднак жывём надзеяй ды маем добрую волю — лепш пакінуць цела і стануць у прысутнасьці Госпада (Бога).

Таму і рупна стараемся, ці то жывучы (у целе), ці то выходзячы (зь цела), быць Яму заўгоднымі,

 

Таму стараемся падабацца Яму, ці мы з Ім, ці далёка ад Яго.

таму што ўсім нам належыць зьявіцца перад Судом Хрыста, каб кожны атрымаў (за) тое, што зрабіў у целе, ці то добрае, ці благое.

 

Усе бо мы мусім стануць перад трыбуналам Хрыста, каб кожны атрымаў належную яму заплату — за добрыя, ці ліхія ўчынкі (пакуль жыў), дапушчаны ў целе.

Ведаючы ж страх Госпада, мы пераконваем людзей; Богу ж мы адкрытыя, спадзяюся ж, што і вашым сумленьням мы адкрытыя.

 

Пранятыя боязьзю Госпада — наварачаем (пераконваем) людзей. Перад Богам усё ў нас адкрыта. Спадзяюся, што і для сумленьняў вашых — мы адкрытыя.

Бо мы ня нанова прадстаўляем сябе вам, але даём вам нагоду хваліцца намі, каб мелі вы (што сказаць) тым, што хваляцца абліччам, а ня сэрцам.

 

Кажам вам гэта, не каб зноў вам сябе зарэкамандаваць, пахваліцца, але каб даць вам магчымасьць пахваліцца намі, каб маглі вы што сказаць людзям, што хваляцца навонкавасьцю, а не дабратой сэрца.

Калі ж мы (быццам бы) сыходзілі з розуму, то для Бога; калі ж (толькі) па розуму, то для вас.

 

Калі мы адлічаемся (ад другіх) розумам — для Бога, калі скромнічым — дзеля вас.

Бо любоў Хрыста ахапляе нас, што так разважылі: калі Адзін памёр за ўсіх, тады ўсе памерлі.

 

Бо любоў (да) Хрыста прынукае нас, разсуджаючых гэта так, калі Хрыстус памёр за ўсіх, дык мы ўсе паўміралі.

А Ён памёр за ўсіх, каб тыя, што жывуць, больш ня для сябе жылі, але для Таго, Хто за іх памёр і ўваскрос.

 

А за ўсіх памёр (Хрыстус) Ён таму, каб тыя, што жывуць, ужо не для сябе жылі, але для Таго, Хто за іх памёр і ўваскрос.

Таму мы ад сяньня нікога ня ведаем паводля цела; калі ж і ведалі Хрыста па целу, то цяпер ужо ня ведаем.

 

Таму і мы ад гэтага часу (адсюль) ня знаем нікога адносна цела, калі мы і Хрыстуса пазналі адносна цела (як чалавека), дык ужо адцяпер ня знаем.

Так што, калі хто ў Хрысьце, (той) новае стварэньне; старое міну́ла, і вось усё (што ў Хрысьце) стала новым.

 

Бо хто ў Хрысце — новае тварэньне; старадаўняе — мінула, а цяпер усё новае.

Усё ж ад Бога, Які прымірыў нас з Сабой празь Ісуса Хрыста, і даў нам служэньне прымірэньня,

 

Усё жа ад Бога. Ён пагадзіў нас з сабою праз Хрыста, і перадаў нам паслугу (паслугаваньне) гадненьня (паяднаньня, гаджэньня),

таму што Бог быў у Хрысьце, мíрачы (гэты) сьвет з Сабою, ня залічваючы ім злачынстваў іхніх, і, Які зьмясьціў у нас слова прымірэньня.

 

бо вось Богу Хрыстусе пагадзіў сьвет з Сабою, не ўлічаючы іхніх злачанстваў, ды паручыў нам слова гаджэньня (яднаньня).

Таму дзеля Хрыста мы зьяўляемся пасламі, як ад Бога, Які ўгаворвае цераз нас: просім дзеля Хрыста: «памірыцеся з Богам».

 

Дык мы замест Хрыста спаўняем місію ад Бога, напамінаюча вас: ад Хрыста ўмаляем: Пагадзіцеся з Богам!

Бо ня ведаўшага грэху Ён (Бог) дзеля нас зрабіў (Яго, Ісуса, ахвярай за наш) грэх, каб мы сталіся праведнасьцяй Бога ў Ім.

 

Бо Ён Таго, Хто ня меў граха, учыніў ахвяраю за грэх (грэхам), каб мы ў Ім сталіся справядлівасьцю Божай (справядлівымі перад Богам).