Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Дык калі ёсьць якое суцяшэньне ў Хрысьце, калі ёсьць якая патоля любві, калі ёсьць якая супольнасьць Духу, калі ёсьць якая міласэрнасьць і спага́да,

 

то дапоўніце маю радасьць, мейце адны думкі, мейце любоў (Божую), будзьце аднадушнымі і аднадумнымі;

 

нічога ня робячы праз перакорлівасьць альбо пустую славу, але ў пакорлівай мудрасьці лічачы адзін аднаго вышэй за сябе.

 

Кожны клапацíся ня аб сабе толькі, але кожны і аб другіх,

 

бо ў вас павінны быць тыя ж пачуцьці, што і ў Хрысьце Ісусе,

 

Які будучы адной прыроды з Богам, таму Ён і лічыў ня захопам аб’яўляць Сябе роўным Богу;

 

але зрабіў Сябе нікім, прыняўшы абраз раба, зрабіўшыся падобным да людзей,

 

і па выгляду быў выяўлены як чалавек; Ён упакорыў Сябе, стаўшы паслухмяным аж да сьмерці, і сьмерці на крыжы.

 

Таму і Бог вельмі ўзвысіў Яго і даў Яму Імя, вышэй за ўсякае імя,

 

каб перад Імем Ісуса ўкленчыла ўсякае калена нябесных і зямных і падземных,

 

і каб усякі язык вызнаў, што Ісус Хрыстос ёсьць Госпад на славу Бога Бацькі.

 

Дык вось, любасныя мае, як вы заўсёды былі паслухмяныя і ня толькі ў маёй прысутнасьці, але цяпер яшчэ больш у маю адсутнасьць, дык са страхам і трымценьнем выконвайце сваё выратаваньне;

 

бо Бог ёсьць Той, Хто дзейнічае ў вас, каб вам і жадаць і дзейнічаць па Ягонай добрай волі.

 

Усё рабіце бяз нараканьняў і спораў,

 

каб вам быць бяздакорнымі і чыстымі дзецьмі Бога, бяззаганнымі сярод сапсаванага і распуснага роду, у якім вы зьзяеце, як сьветачы ў гэтым сьвеце,

 

трымаючыся слова жыцьця на пахвалу маю ў дзень Хрыста, таму што я сярод вас ня ма́рна прыкладаў усе свае сілы і ня ма́рна працаваў.

 

Але калі я і ахвярую сябе на ахвяру і служэньне веры вашай, дык я і радуюся і саўдзельнічаю супольна са ўсімі вамі ў вашай радасьці.

 

І гэтаму самаму радуйцеся і вы і саўдзельнічайце са мною ў маёй радасьці.

 

Спадзяюся ж у Госпадзе Ісусе няўзабаве паслаць да вас Цімахвея, каб і я, даведаўшыся пра вас, суцешыўся духам.

 

Бо я ня маю нікога такога адзінадушнага, хто б так шчыра пра вас клапаціўся,

 

бо ўсе шукаюць свайго, але ня таго, што Ісуса Хрыста.

 

А вернасьць ягоную вы ведаеце, што ён як сын бацьку служыў мне ў Дабравешчаньні.

 

Яго я спадзяюся зараз жа паслаць, як толькі даведаюся, што будзе са мною.

 

Але я ўпэўнены ў Госпадзе, што і сам хутка прыйду да вас.

 

І я палічыў патрэбным паслаць да вас Эпатрадзіта, брата і супрацоўніка і супольніка майго ў змаганьні, а вашага пасланца і служку ў патрэбе маёй,

 

бо ён прагнуў убачыць усіх вас і вельмі журыўся, таму што вы пачулі, што ён захварэў.

 

Бо ён захварэў і быў блізкі да сьмерці, але Бог зьлітаваўся над ім; і ня толькі над ім, але і нада мною, каб я ня меў жа́льбы да жа́льбы.

 

Таму я хутчэй паслаў яго, каб вы, убачыўшы яго ізноў, узрадаваліся, дый каб я быў менш сумны.

 

Прыміце ж яго ў Госпадзе з усякай радасьцю, і такіх майце ў пашане,

 

таму што за справу Хрыста ён быў блізка да сьмерці, ня дбаючы аб жыцьці, каб дапоўніць нястачу вашага служэньня мне.