Ёва 14 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2012
Чалавек, народжаны жанчынай, недаўгавечны і перапоўнены журботамі:
Чалавек, што народжаны з жанчыны, мае век кароткі і поўны трывог;
нібы кветка, ён выходзіць і ападае; уцякае, як цень, і ня спыняецца.
ён расце, быццам кветка, і вяне, і мінае, як цень, і не застаецца.
І якраз на яго ты падымаеш вочы Твае, і мяне вядзеш на суд з Табою?
І Ты лічыш вартым на такога адкрываць вочы Свае і весці яго на суд з Сабою?
Хто родзіцца чыстым ад нячыстага? Ніхто.
Хто ж можа нячыстага зрабіць чыстым? Хіба ніхто!
Калі дні яму вызначаны, і лік месяцаў ягоных у Цябе, калі Ты паклаў яму крэс, якога ён не пяройдзе,
Калі дні яму вызначаны, і лік месяцаў яго вядомы Табе, і Ты вызначыў яму межы, якіх нельга яму перайсці,
дык ухіліся ад яго: няхай ён адпачне, пакуль не закончыць, як найміт, дня свайго.
дык адвярні вочы Свае ад яго, хай ён супачыне, хай пацешыцца днём, як той найміт.
У дрэва ёсьць надзея, што яно, калі і будзе сьсечана, зноў ажыве, і парасткі ад яго выходзіць не перастануць:
Бо нават дрэва мае надзею: калі б было ссечанае, дык зноў адрасце і парасткі свае пускаць не пакіне,
калі і састарэў у зямлі корань ягоны, і пень ягоны замёр у пыле,
і калі састарэе ў зямлі яго корань і пень яго ў пяску спарахнее,
але, як толькі пачула ваду, яно дае парасткі і пускае вецьце, як бы нанава пасаджанае.
ад вільгаці вады яно зазелянее і зацвіце як маладая расліна.
А чалавек памірае і распадаецца; адышоў, і дзе ён?
А чалавек, які слабее і памірае, адыходзіць, і я пытаюся: “Дзе ён?”
Сыходзяць воды з возера, і рака выцякае і высыхае:
Знікаюць воды з мора, і рэкі высыхаюць да дна.
так чалавек ляжа і ня ўстане; да сканчэньня неба ён не прачнецца і не паўстане са сну свайго.
Так і чалавек: калі засне, не прачнецца, пакуль неба не знікне, не ўстане, і ад сну свайго не прачнецца.
О, калі б Ты ў апраметнай схаваў мяне і хаваў мяне, пакуль пройдзе гнеў Твой, паклаў мне тэрмін і потым згадаў пра мяне!
О, каб Ты схаваў мяне ў апраметнай і захаваў мяне, пакуль не міне абурэнне Тваё, і вызначыў мне час, у які зноў мяне ўзгадаеш!
Калі памрэ чалавек, дык ці будзе ён зноў жыць? Ва ўсе дні вызначанага мне часу я чакаў бы, пакуль прыйдзе мне зьмена.
Ці памерлы чалавек зноў будзе жыць? Усе дні маёй службы чакаю, калі прыйдзе мая замена.
Паклікаў бы Ты, і Я даў бы Табе адказ, і Ты выказаў бы ўпадабаньне да твору рук Тваіх;
Ты паклічаш, і я адкажу Табе, і Ты засумуеш дзеля стварэння рук Тваіх.
бо тады Ты пералічыў бы крокі мае і не сачыў бы за грэхам маім;
Ты пералічыў бы нават крокі мае, але будзеш ласкавы адносна грахоў маіх.
у зьвітку было б пазначана беззаконьне маё, і Ты закрыў бы віну маю.
Ты запячаткуеш, як у мяшку, злачынствы мае і выбеліш правіны мае.
Але гара, падаючы, разбураецца, і скала сыходзіць зь месца свайго;
Але як гара, падаючы, развальваецца і скала сыходзіць з месца свайго,
вада сьцірае камяні; разьліў яе змывае зямны пыл: так і надзею чалавека Ты зьнішчаеш.
як вада сцірае камень і плынь падмывае глебу, так і Ты нішчыш надзею ў чалавеку.
Адціскаеш яго да канца, і ён сыходзіць; мяняеш яму твар і адсылаеш яго.
Ты сціскаеш яго, і ён адыходзіць у вечнасць, змяняеш твар яго і адсылаеш.
Ці ў гонары дзеці ягоныя — ён ня ведае, ці прыніжаныя — ён не заўважае;
Ці годна жывуць яго дзеці, ён не ведае, ці ў ганьбе — ён не разумее.
але плоць ягоная на ім баліць, і душа ягоная ў ім пакутуе.
Адчувае ён боль свайго цела, і душа яго ў ім самім ные».
