Ёва 30 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2012
А сёньня сьмяюцца зь мяне і малодшыя за мяне гадамі, тыя, чыіх бацькоў я не згадзіўся б пасадзіць разам з сабакамі статкаў маіх.
Цяпер жа смяюцца з мяне маладзейшыя за мяне гадамі, бацькоў якіх не лічыў я годнымі паставіць побач з сабакамі стада майго;
І сіла рук іхніх навошта мне? Над імі ўжо прайшоў час.
сіла рук іх мне была не патрэбная, і сіла іх юнацкая ўся звялася.
Беднасьцю і голадам змораныя, яны ўцякаюць у стэп бязводны, змрочны і апусьцелы;
Бядой і голадам спустошаныя, яны марнелі ў пустыні, у позні час былі віхура і спусташэнне [для іх];
скубуць зеляніну каля кустоў, і ягады ядлоўцавыя — хлеб іхні.
і жывіліся яны травой і карою дрэў, ежай іх быў корань ядлоўцу.
З суполкі выганяюць іх, крычаць на іх, як на злодзеяў,
Са свайго асяродка іх выкідалі, крычалі на іх, як на злодзеяў.
каб жылі яны ў калдобінах патокаў, у цясьнінах зямлі і скалаў.
І пражывалі яны на берагах рэк ды ў пячорах зямных і каменных.
Равуць паміж кустамі, ціснуцца пад цернем.
Раўлі яны між кустоў і збіраліся пад цернямі.
Людзі адкінутыя, людзі бязь імя, адкіды зямлі!
Сыны неразумных і подлых, і выгнаныя прэч з зямлі.
Я і зрабіўся цяпер іхняй і ежаю іхняй гутаркі.
Цяпер абярнуўся я песенькай іх і зрабіўся ім у прыказку.
Яны грэбуюць мною, аддаляюцца ад мяне і не перастаюць пляваць перад абліччам маім.
Ненавідзяць яны мяне, і ўцякаюць далёка ад мяне, і не саромяцца пляваць мне ў твар,
Як што Ён разьвязаў повад мой і пабіў мяне, дык яны скінулі зь сябе кілзы перад абліччам маім.
бо Ён раскрыў калчан Свой, і паразіў мяне, і акілзаў вусны мае.
З правага боку ўстае гэты вылюдак, зьбівае мяне з ног, кіруе свае пагібельныя шляхі да мяне.
З правага боку паўсталі яны, збілі мяне з ног і нарыхтавалі супраць мяне сцежкі згубы.
А маю сьцежку сапсавалі: усё пасьпелі зрабіць дзеля маёй пагібелі, ня маючы памочніка.
Заблыталі яны дарогі мае, паставілі пасткі на мяне і адужалі, не было ніводнага, хто б прынёс дапамогу.
Яны прыйшлі да мяне, як праз шырокую праломіну; з шумам кінуліся на мяне.
Як праз вылам і адтуліну мура, напалі на мяне і з-пад руінаў рынуліся.
Жахі памкнуліся на мяне; як вецер, разьвеялася веліч мая, і шчасьце маё адляцела, як воблака.
Жахі павярнуліся да мяне; як вецер, прамінае веліч мая; і шчасце маё праляцела, як воблака.
І сёньня выліваецца душа мая; дні смутку агарнулі мяне.
І цяпер выліваецца ўва мне душа мая і дні гора апанавалі мяне.
Уначы ныюць ува мне косьці мае; дні смутку агарнулі мяне.
Ноччу косці мае свідруюцца пакутамі, і тыя, што ядуць мяне, не спяць.
Вельмі цяжка здымаецца зь мяне вопратка мая; краі хітона ціснуць мяне.
З сілаю дуба трымаецца адзенне маё, і, быццам карсетам, кашуляй аперазалі мяне.
Ён кінуў мяне ў бруд, і я зрабіўся, як пыл і попел.
Кінуў Ён мяне ў балота, і стаўся я падобны да пылу і попелу.
Я заклікаю Цябе, і Ты ня слухаеш мяне, — стаю, а Ты толькі глядзіш на мяне.
Я клічу Цябе, але Ты не чуеш мяне; стаю, але Ты не глядзіш на мяне.
Ты зрабіўся жорсткім да мяне, моцнаю рукою варагуеш супроць мяне.
І перамяніўся Ты для мяне ў жорсткага, і ў апантанасці рукі Сваёй варагуеш са мною.
Ты падняў мяне і прымусіў мяне насіцца па ветры і ламаеш мяне.
Ты падняў мяне і, пусціўшы, быццам вецер, спустошыў мяне.
Так, я ведаю, што Ты прывядзеш мяне да сьмерці і ў дом збору ўсіх, што жывуць.
Ведаю, што Ты выдасі мяне на смерць, дзе ўсталяваны дом кожнаму жывому.
Правільна, Ён не працягне рукі Сваёй над домам касьцей: ці будуць яны крычаць пры сваім разбурэньні?
Ды ўсё ж не на знішчэнне Ён працягвае руку, і ў Яго зыходзе будзе збаўленне.
Ці ня плакаў я па тым, хто быў у горы; ці ня журылася душа мая па бедных?
Ці не плакаў я калісьці над тым, хто пакрыўджаны быў, і ці душа мая не спагадала ўбогаму?
Калі я чакаў дабра, прыйшло зло; калі я чакаў сьвятла, прыйшла цемра.
Чакаў я дабра, а прыйшло ліха, і чакаў святла, але прыйшла цемра.
Мае вантробы кіпяць і не перастаюць; сустрэлі мяне дні смутку.
Нутро маё кіпіць несупынна; нахлынулі на мяне дні пакуты.
Я хаджу пачарнелы, але не ад сонца; устаю на сходзе і крычу.
Хадзіў я з агідным абліччам, без суцяшэння, падымаючыся ў грамадзе, крычаў.
Я зрабіўся братам шакалам і сябрам страўсам.
Стаўся я братам драконам і сябрам страусам.
Мая скура пачарнела на мне, і косьці мае абгарэлі ад сьпёкі.
Мая скура пачарнела на мне, і косці мае высахлі ад спякоты.
І цытра мая зрабілася панылаю, а жалейка мая — голасам сьлёзным.
Перамянілася ў жалобны лямант цытра мая, і дуда мая — у голас плачлівага.
