Ёва 30 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Чарняўскага 2012
Цяпер жа смяюцца з мяне маладзейшыя за мяне гадамі, бацькоў якіх не лічыў я годнымі паставіць побач з сабакамі стада майго;
Цяпер жа смяюцца з мяне маладзейшыя за мяне гадамі, бацькоў якіх не лічыў я годнымі паставіць побач з сабакамі стада майго;
сіла рук іх мне была не патрэбная, і сіла іх юнацкая ўся звялася.
сіла рук іх мне была не патрэбная, і сіла іх юнацкая ўся звялася.
Бядой і голадам спустошаныя, яны марнелі ў пустыні, у позні час былі віхура і спусташэнне [для іх];
Бядой і голадам спустошаныя, яны марнелі ў пустыні, у позні час былі віхура і спусташэнне [для іх];
і жывіліся яны травой і карою дрэў, ежай іх быў корань ядлоўцу.
і жывіліся яны травой і карою дрэў, ежай іх быў корань ядлоўцу.
Са свайго асяродка іх выкідалі, крычалі на іх, як на злодзеяў.
Са свайго асяродка іх выкідалі, крычалі на іх, як на злодзеяў.
І пражывалі яны на берагах рэк ды ў пячорах зямных і каменных.
І пражывалі яны на берагах рэк ды ў пячорах зямных і каменных.
Раўлі яны між кустоў і збіраліся пад цернямі.
Раўлі яны між кустоў і збіраліся пад цернямі.
Сыны неразумных і подлых, і выгнаныя прэч з зямлі.
Сыны неразумных і подлых, і выгнаныя прэч з зямлі.
Цяпер абярнуўся я песенькай іх і зрабіўся ім у прыказку.
Цяпер абярнуўся я песенькай іх і зрабіўся ім у прыказку.
Ненавідзяць яны мяне, і ўцякаюць далёка ад мяне, і не саромяцца пляваць мне ў твар,
Ненавідзяць яны мяне, і ўцякаюць далёка ад мяне, і не саромяцца пляваць мне ў твар,
бо Ён раскрыў калчан Свой, і паразіў мяне, і акілзаў вусны мае.
бо Ён раскрыў калчан Свой, і паразіў мяне, і акілзаў вусны мае.
З правага боку паўсталі яны, збілі мяне з ног і нарыхтавалі супраць мяне сцежкі згубы.
З правага боку паўсталі яны, збілі мяне з ног і нарыхтавалі супраць мяне сцежкі згубы.
Заблыталі яны дарогі мае, паставілі пасткі на мяне і адужалі, не было ніводнага, хто б прынёс дапамогу.
Заблыталі яны дарогі мае, паставілі пасткі на мяне і адужалі, не было ніводнага, хто б прынёс дапамогу.
Як праз вылам і адтуліну мура, напалі на мяне і з-пад руінаў рынуліся.
Як праз вылам і адтуліну мура, напалі на мяне і з-пад руінаў рынуліся.
Жахі павярнуліся да мяне; як вецер, прамінае веліч мая; і шчасце маё праляцела, як воблака.
Жахі павярнуліся да мяне; як вецер, прамінае веліч мая; і шчасце маё праляцела, як воблака.
І цяпер выліваецца ўва мне душа мая і дні гора апанавалі мяне.
І цяпер выліваецца ўва мне душа мая і дні гора апанавалі мяне.
Ноччу косці мае свідруюцца пакутамі, і тыя, што ядуць мяне, не спяць.
Ноччу косці мае свідруюцца пакутамі, і тыя, што ядуць мяне, не спяць.
З сілаю дуба трымаецца адзенне маё, і, быццам карсетам, кашуляй аперазалі мяне.
З сілаю дуба трымаецца адзенне маё, і, быццам карсетам, кашуляй аперазалі мяне.
Кінуў Ён мяне ў балота, і стаўся я падобны да пылу і попелу.
Кінуў Ён мяне ў балота, і стаўся я падобны да пылу і попелу.
Я клічу Цябе, але Ты не чуеш мяне; стаю, але Ты не глядзіш на мяне.
Я клічу Цябе, але Ты не чуеш мяне; стаю, але Ты не глядзіш на мяне.
І перамяніўся Ты для мяне ў жорсткага, і ў апантанасці рукі Сваёй варагуеш са мною.
І перамяніўся Ты для мяне ў жорсткага, і ў апантанасці рукі Сваёй варагуеш са мною.
Ты падняў мяне і, пусціўшы, быццам вецер, спустошыў мяне.
Ты падняў мяне і, пусціўшы, быццам вецер, спустошыў мяне.
Ведаю, што Ты выдасі мяне на смерць, дзе ўсталяваны дом кожнаму жывому.
Ведаю, што Ты выдасі мяне на смерць, дзе ўсталяваны дом кожнаму жывому.
Ды ўсё ж не на знішчэнне Ён працягвае руку, і ў Яго зыходзе будзе збаўленне.
Ды ўсё ж не на знішчэнне Ён працягвае руку, і ў Яго зыходзе будзе збаўленне.
Ці не плакаў я калісьці над тым, хто пакрыўджаны быў, і ці душа мая не спагадала ўбогаму?
Ці не плакаў я калісьці над тым, хто пакрыўджаны быў, і ці душа мая не спагадала ўбогаму?
Чакаў я дабра, а прыйшло ліха, і чакаў святла, але прыйшла цемра.
Чакаў я дабра, а прыйшло ліха, і чакаў святла, але прыйшла цемра.
Нутро маё кіпіць несупынна; нахлынулі на мяне дні пакуты.
Нутро маё кіпіць несупынна; нахлынулі на мяне дні пакуты.
Хадзіў я з агідным абліччам, без суцяшэння, падымаючыся ў грамадзе, крычаў.
Хадзіў я з агідным абліччам, без суцяшэння, падымаючыся ў грамадзе, крычаў.
Стаўся я братам драконам і сябрам страусам.
Стаўся я братам драконам і сябрам страусам.
Мая скура пачарнела на мне, і косці мае высахлі ад спякоты.
Мая скура пачарнела на мне, і косці мае высахлі ад спякоты.
Перамянілася ў жалобны лямант цытра мая, і дуда мая — у голас плачлівага.
Перамянілася ў жалобны лямант цытра мая, і дуда мая — у голас плачлівага.
