Ёва 41 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2012
Марная надзея: ці не ўпадзеш ад аднаго позірку ягонага?
Вось жа, надзея яго падмане яго: ён згіне ад [аднаго] выгляду яго.
Няма такога адважніка, які асьмеліўся б патрывожыць яго; хто ж можа ўстояць прад Маім абліччам?
Няма такіх смелых, каб патрывожыць яго, дык хто тады можа ўстаяць перад абліччам Маім?
Хто апярэдзіў Мяне, каб Я даваў яму? пад усім небам усё Маё.
Хто прыступіўся да яго і застаўся цэлым? Ну хто ж пад усім небам?
Ня змоўчу пра чэлесы ягоныя, пра сілу і прыгожую суразьмернасьць іх.
Не буду маўчаць пра члены яго і раскажу пра сілу і прыгажосць іх.
Хто можа адхінуць верх вопраткі ягонай, хто падыдзе да двайных сківіцаў ягоных?
Хто адхіне верх адзення яго, і хто падойдзе да падвойных сківіц яго?
Хто можа адчыніць дзьверы твару ягонага? кола зубоў ягоных — жудасьць;
Хто адчыніць браму аблічча яго? Навокал зубоў яго — жах!
моцныя шчыты яго — цудота: яны змацаваныя як бы цьвёрдаю пячаткаю;
Цела яго, як літыя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай.
адзін да аднаго дакранаюцца блізка, так што і паветра не праходзіць паміж імі;
Адзін з адным злучаюцца, нават паветра праз іх не пройдзе.
адзін з адным ляжаць шчыльна, счапіліся і не размыкаюцца.
Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, што не разлучацца.
Ад яго чханьня паказваецца сьвятло; вочы ў яго як вейкі зары;
Як чхне ён — святло блісне, а вочы ў яго — як павекі зараніцы.
з пашчы ягонай выходзяць агнявікі, выскокваюць вогненныя іскры;
З пашчы яго выходзіць полымя, быццам іскры агню вылятаюць.
з ноздраў ягоных выходзіць дым, як з раскіпелага горшчыка альбо катла.
З ноздраў яго выходзіць дым, як з гаршка нагрэтага і кіпячага.
Дыханьне яго распаляе вугольле, з пашчы яго шугае полымя.
Дыханне яго распальвае вуглі, і з пашчы яго выходзіць полымя.
На шыі ў яго жыве сіла, і перад ім бяжыць жах.
У шыі яго заўсёды сіла, і перад абліччам яго крочыць трывога.
Мясістыя часткі цела ягонага спалучаны між сабою цьвёрда, не здрыгануцца.
Мясістыя члены яго звязаны паміж сабою; сціснутыя, яны не здрыгануцца.
Сэрца ў яго цьвёрдае, як камень, і жорсткае, як ніжні жарон.
Сэрца яго зацвярдзела, як камень, і стала цвёрдым, як ніжні камень млынавы.
Калі ён падымаецца, дужыя ў страху, зусім губляюцца ад жаху.
Калі ён устае, дрыжаць асілкі, паварочваюць назад са страху.
Меч, які крануўся яго, ня ўстоіць, ні кап’ё, ні дзіда, ні латы.
Хто кінецца на яго, меч яго не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані панцыр,
Жалеза ён мае за салому, медзь — за гнілое дрэва.
бо жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за гнілое дрэва.
Дачка лука не паверне яго наўцёкі; прашчавыя камяні ператвараюцца для яго ў плеўкі.
Не палохае яго стралок, у сухую сцябліну ператварыліся для яго пушчаныя камяні.
Булава лічыцца ў яго за саломіну; са сьвісту дзіды ён сьмяецца.
Доўбня яму, як салома, і смяецца ён з посвісту шаблі.
Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць у гразі.
Пад ім вострыя зломкі, і ён нібы гусенічны інструмент для ўціскання балота.
Ён кіпяціць багну, як кацёл, і мора перавтварае ў кіпучую мазь;
Ён глыбіню вод кіпяціць, як кацёл, і мора ператварае ў гаршчок намашчэнняў.
пакідае за сабою сьветлую сьцежку; бездань здаецца сівізнай.
За сабой пакідае светлую сцежку, і бездань будзе здавацца сівізною.
Няма на зямлі падобнага на яго: ён створаны бясстрашным;
Няма на зямлі сілы, якая прыраўнялася б да яго, ён створаны бясстрашным.
на ўсё высокае глядзіць адважна; ён цар над усімі сынамі ганарлівасьці.
Ён глядзіць на ўсё высокае без страху: ён сам — валадар над усімі сынамі пыхлівасці».
