Ёва 41 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Ці можаш выцягнуць Левяфана вудою і паварозам прыціснуць язык ягоны?
Вось жа, надзея яго падмане яго: ён згіне ад [аднаго] выгляду яго.
Ці зацягнеш кручок у ноздры ягоныя? Ці прабадзеш круком шчэляпу ягоную?
Няма такіх смелых, каб патрывожыць яго, дык хто тады можа ўстаяць перад абліччам Маім?
Ці будзе ён шмат маліць цябе і ці будзе гукаць табе лагодныя словы?
Хто прыступіўся да яго і застаўся цэлым? Ну хто ж пад усім небам?
Ці зробе змову з табою, узяць яго на службу табе назаўсёды?
Не буду маўчаць пра члены яго і раскажу пра сілу і прыгажосць іх.
Ці будзеш гуляць ізь ім, як із птушкаю, альбо ці прывяжаш яго сваім дзяўчаткам?
Хто адхіне верх адзення яго, і хто падойдзе да падвойных сківіц яго?
Ці будуць сябры таргавацца за яго? Ці яны падзеляць яго памеж купцоў?
Хто адчыніць браму аблічча яго? Навокал зубоў яго — жах!
Ці можаш напоўніць гарпунамі скуру ягоную альбо рыбацкімі восьцьмі галаву ягоную?
Цела яго, як літыя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай.
Палажы руку на яго, памятуй праз ходаньне; наперад не рабі гэтага.
Адзін з адным злучаюцца, нават паветра праз іх не пройдзе.
Вось, надзея ягоная хвальшывая: ці не павалішся ад аднаго пагляду ягонага?
Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, што не разлучацца.
Няма на толькі неміласьціўнага, каб пабудзіў яго. Дык хто можа ўстоіць перад відам Маім?
Як чхне ён — святло блісне, а вочы ў яго — як павекі зараніцы.
Хто забег Імне, і Я заплаціў яму? Што ё пад цэлым небам, ё Мае.
З пашчы яго выходзіць полымя, быццам іскры агню вылятаюць.
Не замаўчу ўзглядам чаланоў ягоных, ані магучае сілы ягонае, ані добрае хормы ягонае.
З ноздраў яго выходзіць дым, як з гаршка нагрэтага і кіпячага.
Хто можа адкрыць верх адзецьця ягонага, хто падыйдзе да падвойных шчэляпаў ягоных?
Дыханне яго распальвае вуглі, і з пашчы яго выходзіць полымя.
Дзьверы пыску ягонага хто адчыне? Навокал зубоў ягоных — жах.
У шыі яго заўсёды сіла, і перад абліччам яго крочыць трывога.
Гордасьць — моцныя шчыты, зачыняюцца шчытна, як пячацяй.
Мясістыя члены яго звязаны паміж сабою; сціснутыя, яны не здрыгануцца.
Адзін да аднаго дабліжаныя яны, што ані паветра ня можа прайсьці памеж іх.
Сэрца яго зацвярдзела, як камень, і стала цвёрдым, як ніжні камень млынавы.
Адзін із адным злучаны яны, яны сьціскаюць адзін аднаго й ня могуць быць разлучаны.
Калі ён устае, дрыжаць асілкі, паварочваюць назад са страху.
Ад чханьня ягонага сьвятлее; вочы ў яго, як векі зары.
Хто кінецца на яго, меч яго не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані панцыр,
Зь ляпы ягонае полы шугаюць, агняныя іскры ўцякаюць.
бо жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за гнілое дрэва.
З ноздраў ягоных выходзе дым, як ізь кіпячага гаршка альбо казана.
Не палохае яго стралок, у сухую сцябліну ператварыліся для яго пушчаныя камяні.
Дых ягоны распаляе вугальле, і зь ляпы ягонае выходзе полымя.
Доўбня яму, як салома, і смяецца ён з посвісту шаблі.
На шыі ў яго начуе сіла, і перад ім скача жах.
Пад ім вострыя зломкі, і ён нібы гусенічны інструмент для ўціскання балота.
Маршчакі мяса ягонага злучаныя, яны моцныя на ім, і нельга іх скрануць.
Ён глыбіню вод кіпяціць, як кацёл, і мора ператварае ў гаршчок намашчэнняў.
Сэрца ягонае цьвярдое, як камень; цьвярдое, як сподні жоран.
За сабой пакідае светлую сцежку, і бездань будзе здавацца сівізною.
Як ён падыймаецца, дужасілы палохаюцца, ад груку яны вонках сябе.
Няма на зямлі сілы, якая прыраўнялася б да яго, ён створаны бясстрашным.
Меч, што даткнецца да яго, ня выдзяржа, ані дзіда, ані суліца, ані панцыр.
Ён глядзіць на ўсё высокае без страху: ён сам — валадар над усімі сынамі пыхлівасці».
Зялеза ён мае за салому, за гнілое дзерва — медзь.
Сын лука ня спудзе яго; у ўмецьце абернуцца яму пушчальныя камяні.
Булаву мае ён за саломіну, а з бразку дзіды ён сьмяецца.
Пад ім войстрае чарап’ё, ён выцягуецца на балоце, як малацьбяныя сані.
Прычыняе, што глыбіня кіпіць, як гаршчок, абрачае мора ў гаршчок мазі.
За сабой ён пакідае ясную сьцежку, глыбіня здаецца сівою.
На пыле няма падобнага да яго: стварэньне бяз страху.
Ён аглядае ўсе высокае; ён кароль над усімі сынамі гордасьці».
