Ёва 31 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Змову ўчыніў я з ачыма сваімі, і нашто імне зварачаць увагу на дзяўчыну?
Заключыў я дамову з вачамі сваімі, каб не глядзець мне на дзяўчыну.
Што за доля імне ад Бога згары, і што за спадак ад Усемагучага з вышыні?
Якая ж доля мая ў Бога ў небе, ды якая спадчына ад Усемагутнага на вышынях?
Ці не няшчасьце прылучаецца несправядліваму, і не загуба ліхадзею?
Ці ж ліхотніку няма загубы і адчужэння тым, хто чыняць несправядлівасць?
Ці ня бачыў Ён дарогаў маіх, і ня лічыў усіх сігнёў маіх?
Ці ж Ён не бачыў шляхоў маіх і не лічыў усе крокі мае,
Калі я хадзіў у мане, і барзьдзіла нага мая на ашуку, —
калі хадзіў я ў марнасці і нага мая спяшалася ў падступнасці?
Хай зважаць мяне на вазе праўды, і пазнае Бог нявіннасьць маю.
Хай узважыць Ён мяне справядлівымі шалямі і хай ведае Бог маю беззаганнасць.
Калі адхінаўся сігень мой ад дарогі, і за ачыма маімі йшло сэрца мае, і калі штось прыліпла да рук маіх,
Ці саступаў крок мой з дарогі, і ці пайшло за вокам маім маё сэрца, і ці запляміла рукі мае што нячыстае?
То хай я сею, а другі есьць, і хай атожылы мае выкаранены будуць.
Сеяў я, а есць іншы, і патомства маё вырванае з каранямі.
Калі жонка надзіла сэрца мае, і ля ўходу прыяцеля свайго я цікаваў, —
Калі сэрца маё звяла жанчына і калі цікаваў я пры дзвярах таварыша майго,
Хай меле другому жонка мая, хай клякаюць ля яе іншыя;
хай мая жонка меле для другога і хай іншыя схіляюцца над ёю.
Бо гэта быў бы выступ, гэта было б судовае бяспраўе;
Бо гэта — недазволенае, злачынства, якое падлягае суду.
Гэта — цяпло да згубы зьядаючае, і ўсі плады мае яно магло б выкараніць.
Гэта агонь, што паглынае аж да загубы і што выкараняе ўсё народжанае.
Калі я ўлегцы замеў права слугі свайго й права служэбкі свае, як яны прававаліся з імною,
Хіба не зважаў я ў судзе на правы паслугача свайго і паслугачкі сваёй, калі яны спрачаліся са мною?
То што я пачаў бы рабіць, як бы паўстаў Бог? і як Ён даведаўся б да мяне, што я адказаў бы Яму?
Што ж тады буду рабіць, калі паўстане Бог судзіць? І калі будзе пытацца ў мяне, што я Яму адкажу?
Ці ня Тый, хто ў жываце ўчыніў мяне, учыніў і яго, і ўладзіў нас у дзетніцы Адзін.
Ці ж не ва ўлонні ўчыніў мяне Той, Хто і яго стварыў, і адзін сфармаваў [Ён] мяне ва ўлонні?
Ці адмаўляўся я жаданьню бедных альбо ці ачом удавы я даў выцякаць?
Калі адмовіў я бедным у тым, чаго яны хацелі, і калі прымусіў вочы ўдавы засмуціцца,
Ці еў я лусту сваю асобна? ці ня еў сірата зь яе?
калі з’еў я кавалак свой адзін, а сірата не з’еў ад яго?
Бо ад маленства ягонага я гадаваў яго, як айцец, і ад жывата маці свае я вадзіў удаву.
Бо ад маленства гадаваў я яго, як бацька, і кіраваў [удавой] ад улоння маці.
Як бачыў гінучага без адзецьця і што накрыцьця няма ў беднага;
Калі пагардзіў я гаротнікам за тое, што не меў ён адзення, а таксама бедным без вопраткі;
То ці не дабраславілі мяне сьцёгны ягоныя, і ад стрыжэньня авец маіх ці ня быў ён угрэўшыся?
калі не дабраславіла мяне цела яго і не сагрэўся ён ад воўны авечак маіх;
Калі я падыймаў руку сваю на сірату, затым што мог бачыць ля брамы абарону сабе,
калі падняў я руку сваю на сірату, калі бачыў у браме дапамогу сабе, —
То хай плячо мае ад сьпіны адваліцца, і цэўка мая ад локця адломіцца;
то хай выпадзе плячо маё з сустава свайго і хай патрушчыцца рука мая разам з касцямі локцевымі,
Бо страшная імне кара ад Бога, перад вялікасьцяй Ягонай ня вытрываў бы я.
бо страх для мяне — няшчасце ад Бога і супраць велічы Яго ніяк мне не здужаць!
Ці здаваўся я на золата альбо ці шчыраму золату сказаў я: «Давер мой»?
Калі лічыў я золата бяспекай маёй і гаварыў чыстаму золату: “Надзея мая!”;
Ці цешыўся я, што маемасьць мая была вялікая, і рука мая прыдбала шмат?
калі цешыўся я дзеля мноства багаццяў сваіх і што рука мая столькі прыдбала;
Калі я бачыў сьвятло, што яно зьзяе, і месяц вялікасна ходзячы,
калі бачыў я, як ззяе сонца і як ясна ўзыходзіць месяц,
І надзілася патай сэрца мае, і цалавалі руку маю вусны мае, —
і спакусілася патаемна сэрца маё, і пацалавалі вусны мае руку маю,
Гэта таксама было б судовым бяспраўям, бо я адрокся б Бога на вышынях.
(а гэта — злачыннасць, што падлягае суду, бо я адрокся б ад Бога Узвышняга);
Ці цешыўся я із згубы злосьніка свайго і захапляўся, як сустракала яго няшчасьце?
калі радаваўся я з падзення таго, хто мяне ненавідзеў, і весяліўся, што яго напаткала няшчасце,
Не, я не даваў грашыць паднябеньню свайму, каб шукаць праклёнам душы яго.
бо не дазволіў я грашыць языку майму, каб насылаць праклёны на душу яго;
Ці не казалі сьмяротнікі будану майго: "Ці быў хто такі, каб ізь яго мяса не насыціўся?"
калі не гаварылі людзі палаткі маёй: “О, ці ёсць той, хто б не насыціўся мясам яго!”;
На вуліцы не начаваў падарожны, і дзьверы свае я адчыняў госьцю.
на двары не заставаўся прыхадзень, брама мая адкрытая была для вандроўніка;
Калі б хаваў я, як Адам, выступы свае, каб затаіць у заўлоньню сваім бяспраўе свае,
калі ўстойваў я грэх свой, як чалавек, і калі хаваў за пазухай злачыннасць сваю;
То я баяўся б вялікага груду, і грэбаваньне радзімаў палохала б мяне, так што я маўчэў бы й ня выходзіў бы за ўход.
калі б баяўся я грамады вялікай і пагарда блізкіх палохала б мяне, — то маўчаў бы я больш і не выходзіў з дзвярэй.
О, калі б хто выслухаў мяне! Во знак мой: хай Усемагучы адкажа імне; а кнігу напісаў бы супар мой.
Хто мне дасць слухача? Вось жа подпіс мой! Хай Усемагутны адкажа мне! Вось кніга, якую напісаў супраціўнік мой,
На плячу сваім я насіў бы яе, і ўзлажыў бы яе на сябе, як вянок.
каб насіў яе на плячах сваіх і ўсклаў яе на сябе, як вянец.
Я здаў бы Яму лічбу з усіх сігнёў сваіх, як князь я дабліжыўся б да Яго.
Я паведамлю яму лік крокаў маіх і пайду да яго, як да князя.
Калі зямля мая крычэла на мяне, і ўсі барозны яе плакалі;
Калі жаліцца на мяне зямля мая, і з ёй плачуць барозны яе,
Калі плады яе я еў дарма і прысіліў собсьнікаў зямлі выдыхнуць душу,
калі плады яе я еў без грошай і крыўдзіў яе земляробаў, —
То хай замест пшонкі вырасьце цернь і замест ячменю — кукаль». Скончыліся словы Ёвавы.
то хай замест пшаніцы родзіцца мне церне, а замест ячменю — пустазелле!» Скончыліся словы Ёва.
