Ёва 21 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
І адказаў Ёў, і сказаў:
У адказ сказаў Ёў:
«Выслухайце ўважліва мову маю, і гэта будзе імне пацехаю ад вас.
«Паслухайце, прашу, словы мае, і хай будуць яны вам на пацеху.
Стрывайце імне, і я буду гукаць; а просьле тога, як пагукаю, насьміхайся.
Цярпліва выслухайце мяне, а я буду гаварыць; і пасля слоў маіх будзеце смяяцца.
Ціж да чалавека мова мая? і чаму, чаму не магу быць нецярплівым?
Ці ж мая прамова — супраць чалавека, што я заслужана не павінен быць нецярплівы?
Абярніцеся да мяне, і зжахніцеся, і пакладзіце руку на вусны.
Звярніце ўвагу на мяне і аслупянейце, і пакладзіце на вусны свае палец.
І як я ўспомню, здрыгаюся, і дрыжыкі бяруць цела мае.
І я, калі ўзгадаю, палохаюся, і трымценне калоціць цела маё.
Чаму нягодныя жывуць, дажываюць старасьці, дый сіламі моцныя?
Чаму ж жывуць бязбожнікі, дажываюць да старасці і ўмацаваны багаццем?
Насеньне іхнае ўладзілася перад відам іх, і атожылы іх перад ачыма іхнымі.
Нашчадкі іх заўсёды перад імі, і дзеці іх — перад абліччам іх.
Дамы іхныя бясьпечныя ад страху, і няма дубца Божага на іх.
Дамы ў іх — бестурботныя і мірныя, і няма біча Божага над імі.
Бугай іхны запладняе бяз страты; карова іхная целіцца і ня ськідае.
Цёлка ў іх пачынае ва ўлонні і не скідае, карова нараджае і не пазбаўляецца цяляці свайго.
Як стаду, высылаюць яны бязьлеткі свае, і дзеці іхныя падскокуюць.
Дзеці іх, як статак, выходзяць, і малыя іх радуюцца, гуляючы.
Падыймаюцца пад бубён а ліру й вяселяцца пад дуду.
Яны трымаюць тымпан і цытру і весяляцца пры гуках труб,
Праводзяць дні свае ў дабру і якга зыходзяць да гробу.
праводзяць яны ў дабротах дні свае і ў адно імгненне сыходзяць у апраметную.
А прымеж тога яны кажуць Богу: "Адыйдзі ад нас; і знацьця дарогаў ня хочам.
Яны казалі Богу: “Адыдзіся ад нас! Не хочам ведаць шляхоў Тваіх.
Што Ўсемагучы, каб мы служылі Яму? і што за карысьць уцякаць да Яго?"
Хто такі Усемагутны, каб мы служылі Яму, і што нам за карысць, калі б мы памаліліся Яму?”
Бачыш, ня ў руках іхных дабро іхнае. Рада нягодных далёка ад мяне!
Няхай даброты іх у іх руках, але рада бязбожніка няхай будзе далёка ад мяне.
Як часта сьветач нягодных гасьне, і прыходзе на іх бяда іхная, што болі Ён выдзяляе ім у гневе Сваім?
Ці часта згасае свяцільнік бязбожнікаў, і ці прыйдзе на іх згуба, і ці надасць Ён пакут [ім] у гневе Сваім?
Яны будуць, як салома перад ветрам і як умецьце, схопленае віхром.
Ці будуць яны, быццам саломінка перад ветрам і быццам попел, які разносіць віхура?
Бог хавае бяспраўе іхнае патомкам іхным; адплаці яму самому, і ён будзе ведаць;
Ці захавае Бог для сыноў яго несправядлівасць яго? Хай аддасць Ён яму, каб ён ведаў.
Пабачаць вочы ягоныя нішчэньне ягонае, і з гневу Ўсемагучага будзе піць;
Убачаць вочы яго пагібель сваю, і нап’ецца ён гневу Усемагутнага.
Бо якое ў яго зычаньне да дому свайго просьле сябе, як лік месяцаў ягоных ператнецца?
Бо што з дому яго патрэбна яму пасля яго, калі лік месяцаў яго спыніцца?
Ці Бога вучыць веданьня, бачачы, што Ён судзе тых, каторыя на вышыні?
Ці ж хто навучыць Бога мудрасці, Таго, Хто судзіць нябёсы?
Гэты памірае ў супоўнай сіле, будучы бясьпечны і ў супакою;
Адзін памірае ў сіле і здаровы, багаты і шчаслівы;
Грудзі ягоныя поўныя малака й шпік косьцяў ягоных вагкі.
нутро яго поўнае тлушчу, а косці яго багатыя мозгам.
А гэны памірае ў гарчыні душы, не паспытаўшыся дабра.
А іншы памірае ў горычы душы, без аніякага набытку;
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чарвяк пакрые іх.
ды аднак разам будуць яны спаць у парахне, і абодвух апануюць чэрві.
Вось, я ведаю думкі вашыя, хітрыкі вашыя ўціскаюць мяне.
Добра зразумеў я думкі вашыя і ліхія намеры вашыя адносна мяне.
Калі скажаце: "Ідзе дом князёў і йдзе будан, месца быцьця нягодных?"
Бо вы кажаце: “Дзе дом князя, а дзе палаткі бязбожнікаў?”
Ціж вы ня пыталіся ў падарожных і знакоў іхных не пазнаіце?
Ці вы не пыталіся каго з падарожнікаў і ці не спазналі довадаў іх,
Бо на дзень загубы заховуюць нягодніка, на дзень гневу прыведзены.
што ў дзень пагібелі ашчаджаецца ліхі і ў дзень гневу адводзіцца ўбок.
Хто азнайме ў від яму дарогу ягоную і што ён зрабіў, хто адплаце яму?
Хто пакажа яму з дакорам дарогу яго, і за тое, што ён зрабіў, хто аддасць яму?
Яго прапушчаюць да грабоў, і на магіле ягонай ставяць варту.
Яго прывядуць да магілы і пры надгробку яго паставяць варту.
Салодкія яму груды даліны, і за ім кажны чалавек валачэцца, а йдучым перад ім няма ліку.
Салодкімі яму будуць груды зямлі, і за сабой ён цягне кожнага чалавека, і перад ім безліч.
Як жа вы пацешыце мяне пустым? У вадказах вашых застаецца мана».
Дык чаму ж вы надарма пацяшаеце мяне, калі ў адказе вашым застаецца падман?»
