Найвышэйшая песьня 1 разьдзел
Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Песьня над песьнямі Салямонава. О, калі б ён цалаваў мяне цалаваньням вуснаў сваіх! бо любосьць твая лепшая за віно;
Песня з песняў Саламона.
Масьці твае прыемныя нюхаць, імя твае — вылітая масьць; за тое дзявушчыя любяць цябе.
«Хай ён пацалуе мяне пацалункам вуснаў сваіх!» «Бо каханне тваё лепшае за віно;
Цягні мяне за сабою, пабяжым; павёў мяне кароль да пакояў сваіх; мы радавацца а цешыцца зь цябе будзем; успамінаем любосьць тваю болей як віно; пасьцівыя любяць цябе.
за водар тваіх найлепшых алейкаў. Алеек разліты — імя тваё; таму любяць цябе дзяўчаты».
Чарнявая я, але харошая, дачкі ерузалімскія! як буданы кідарскія, як заслоны Салямонавы.
«Прываблівай мяне за сабой! Пабяжым! Увядзі мяне, валадар, у пакоі свае»; «Радавацца і цешыцца будзем табою, помніць больш пра каханне тваё, чым пра віно; заслужана кахаюць цябе!»
Не глядзіце на мяне, што я чарнявая, што загарэла ад сонца: сынове маці мае ўгневаліся на мяне, пастанавілі сьцерагчы вінішчы, свайго ж вінішча я не ўсьцерагла.
«Чарнявая я, але зграбная, дочкі Ерузаліма, як палаткі Кедара, як заслоны Саламона.
Скажы імне, любовы душою маёй: ідзе ты пасьвішся? ідзе супачываеш паўднём? чаму імне быці як аднэй, што круціцца памеж стадаў таварышаў тваіх?
Не глядзіце, што я смуглявая, бо апаліла мяне сонца. Сыны маці маёй разгневаліся на мяне, даручылі мне пільнаваць вінаграднік, а я свайго вінаградніку не ўпільнавала.
Калі ня ведама тэ, найпазарнейшая із жанок, то йдзі сабе па сьлядох авец і пасьві казяняты свае ля сялібаў пастускіх.
О ты, якога любіць душа мая, пакажы, дзе ты пасеш, дзе адпачываеш апоўдні, каб не блукаць мне між статкаў таварышаў тваіх».
Да жаробанькі свае ў цялежках фараонавых я прыраўнаў цябе, о прыяцелка мая!
«Калі не ведаеш, о найпрыгажэйшая сярод жанчын, то выйдзі і ідзі па слядах статка, ды пасві казлянят сваіх каля палатак пастухоў.
Якія харошыя шчокі твае ў прыборах, шыя твая ў кралях.
Я ўпадобніў цябе, сяброўка мая, да жарабіцы ў калясніцы фараона.
Прыборы залатыя мы зробім табе із срэбнымі бодкамі.
Гожыя шчокі твае пад завушніцамі, шыя твая — у каралях.
Пакуль кароль узьлягае, нард мой выдаець пах свой.
Мы зробім табе залатыя завушніцы са срэбранымі ўкрапінамі».
Пучок міровы любовы мой у мяне, меж пелькаў маіх супачывае.
«Пакуль валадар быў за сталом сваім, нард мой разліваў водар свой.
Гранка кіпра любовы мой у мяне, у вінішчах Енґедзкіх.
Улюбёны мой для мяне — пучок кіпера, што ляжыць на грудзях маіх.
О, ты пазорная, прыяцелка мая, о, ты пазорная! вочы твае галубіныя.
Улюбёны мой для мяне — быццам гронка кіпровая у вінаградніках Эн-Гадзі».
О, ты пазорны, любовы мой, і прыемны! і пасьцеля наша — зяленіва;
«О, якая прыгожая ты, сяброўка мая, о, якая ты прыгожая: вочы твае галубіныя».
Балькі дамоў нашых — кедры, шалёўкі нашы — кіпрысы.
«О, які прыгожы ты, улюбёны мой, о, які прывабны! Ложак наш у кветках,
