Ёва 4 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
І адказаў Еліфаз Феманянін, і сказаў:
У адказ Эліфаз Тэманіт сказаў:
«Калі паспробуем сказаць да цябе слова, — ці ня цяжка будзе табе? адылі, хто можа забараніць слова?
«Калі пачнём мы размаўляць з табою, можа, прыкра табе будзе, але пачатую размову хто зможа стрымаць?
Вось, ты навучаў шмат каго, і кволыя рукі ты паддзержаваў,
Вось, навучаў ты многіх і спрацаваныя рукі ўмацоўваў,
Таго, што спатыкнуўся, падыймалі словы твае, і калені, што гнуліся, ты сіліў.
словы твае ўмацавалі тых, што хісталіся, і каленям дрыжачым надаў ты сілы.
А цяпер дайшло да цябе, і ты скволеў; дакранулася да цябе, і ты ўзрушаешся.
А цяпер прыйшла да цябе бяда, і ты аслабеў, кранула цябе яна, і ты ўстрывожыўся.
Ці ня мае быць боязьнь твая даверам табе, надзеяю тваёю а пасьцівасьцяй дарогаў тваіх?
Страх твой [перад Богам] — хіба не надзея твая, дасканаласць шляхоў тваіх — хіба не спадзяванне тваё?
Успомні ж, хто тый нявінны, што загінуў бы, і йдзе справядлівыя былі выкаранены?
Прыгадай, прашу цябе, хто бязгрэшны калі загінуў або калі знішчаны былі праўдзівыя?
Як я бачыў, тыя, што аралі бяспраўе й сеялі нягоднасьць, жнуць тое самое,
І нават лепш сказаць: я бачыў, што тыя, хто чыняць несправядлівасць і сеюць пакуты — і пажынаюць іх,
Ад дзьмухненьня Божага гінуць і ад Духу гневу Ягонага чэзнуць.
загінулі ад подыху Бога і звяліся духам гневу Яго.
Равеньне лява й голас лявіцы моўкнуць, і зубы левянят крышацца;
Рыканне льва, і голас ільвіцы, і зубы львянят патрушчыліся.
Стары леў гіне без здабытку, і дзеці лявіцы рассыпаюцца.
Леў загінуў, бо не меў здабычы, і львяняты пагубляліся.
І вось, цікаючыся, прышло да мяне слова, і вуха мае прыняло штось ад яго.
Потым да мяне таемна данеслася слова, і вуха маё прыняло яго ціхі голас.
Сярод думак праз ночныя відзені, як сон мора людзёў,
У жаху начных прывідаў, калі звычайна людзей сон агартае,
Агарнуў мяне жах а дрыгота, і шмат касьцей маіх зьлякаў.
ахапіў мяне страх і трымценне, так што ўсе косці мае агарнуліся жахам.
І дух прайшоў над імною; дубка сталі валасы ў мяне.
І, калі дух праходзіў у маёй прысутнасці, дыбам сталі валасы на целе маім.
Ён стаў, — але я ня мог пазнаць выгляду ягонага, — абраз быў перад ачыма маімі; цішыня, тады я пачуў голас:
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку яго, — здань перад вачамі маімі, — і пачуў я голас, быццам лёгкага ветру:
"Ціж можа чалавек быць справядліўшы за Бога? ці можа мужчына быць чыстшы за тога, хто яго ўчыніў?
“Ці можа чалавек быць справядлівейшым за Бога, або ці будзе муж чысцейшым за свайго Творцу?
Нават слугам Ён сваім не давярае, і ў вангілах Сваіх Ён цяме заганы;
Вось, не мае Ён надзеі ў паслугачах Сваіх і ў анёлах Сваіх знаходзіць сапсаванасць.
І пагатове жывучыя ў гліняных дамох, каторых под у парахне, каторыя крышацца, як ад молі.
Наколькі ж болей — тыя, што жывуць у гліняных дамах, падмурак якіх стаіць у парахне. Звядуцца яны, быццам моль!
З раньня да вечара яны раскладаюцца, і бяз увагі на іх на векі гінуць.
Ад раніцы да вечара яны занепадаюць і, паколькі ніхто не заўважае, згінуць навечна.
Ці не аддаляюць перавагу іхную ў іх? Паміраюць яны, ды бяз мудрасьці".
Ці не выдаляецца ад іх і маёмасць іх, што засталася? Яны памруць, ды не з мудрасцю”.
