Ёва 20 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
І адказаў Софар Наамацянін, і сказаў:
У адказ сказаў Зафар Нааматыт:
«Затым думкі мае сіляць мяне адказаць, бо пасьпех мой у імне.
«Таму разважанні мае зноў абуджаюць мяне, што разуменне заззяла ўва мне.
Упікі, мяне ганьбячыя, я чую, і дух розуму майго адказуе імне.
Павучанне, якім ты мяне папракнуў, я выслухаю, а дух разумення майго адкажа мне.
Ці ня ведаеш ты, што ад веку, адгэнуль, як чалавек быў памешчаны на зямлі,
Ці не ведаеш ты гэтага ад пачатку, з часу, калі з’явіўся чалавек на зямлі,
Што весялосьць нягодных малачасная, і радасьць лісьлівых на часіну?
што радасць несправядлівых кароткая і весялосць бязбожнікаў — быццам імгненне.
Хоць бы ўзышла да неба вялікасьць ягоная, і галава ягоная датыкалася да булакоў;
Калі пыха яго падымецца да неба, і галава яго дакранецца да хмар,
Як кал ягоны, на векі гіне ён; тыя, што бачылі яго, скажуць: "Ідзе ён?"
як гной, канчаткова прападзе ён, і якія бачылі яго, спытаюцца: “Дзе ён?”
Як сон, паляціць, і ня знойдуць яго; і, як ночная здань, будзе хістацца.
Як сон, што адлятае, ён не знойдзецца, праміне ён, як начное марыва.
Вока, што бачыла яго, наперад не абача яго; і ўжо ня ўгледзе яго месца ягонае.
Вока, якое бачыла яго, ужо не ўбачыць, і яго месца больш не будзе глядзець на яго.
Сыны ягоныя будуць шукаць зычлівасьці ўбогіх, і рукі ягоныя зьвернуць маемасьць ягоную.
Сыны яго будуць імкнуцца спадабацца ўбогім, і рукі іх аддадуць яму маёмасць яго.
Косьці ягоныя напоўнены маладосьцю ягонаю, і зь ім лягуць яны ў пыл.
Косці яго, што былі поўныя [сілы] маладосці, разам з ім будуць спаць у парахне.
Хоць нягоднасьць салодкая ў роце ягоным, хоць ён хавае яе пад языком сваім,
Калі салодкае будзе ў вуснах яго зло, ён схавае яго пад языком сваім,
Хоць ён жалее яе, і не пакідае яе, і дзяржыць яе ля паднябеньня свайго;
будзе ён шкадаваць яго, ды не кіне яго і будзе трымаць у горле сваім,
Ежа ягоная, адылі, зьменіцца ў нутру ягоным, яна жоўць найатрутнейшых гадаў у ім.
хлеб яго ва ўлонні яго пераменіцца ў жоўць змяіную знутры.
Ён глытае багацьце, і вырывае яго: Бог выганяе яго із жывата ягонага.
Багацці, якія ён праглынуў, званітуе, і выцягне іх Бог з жывата яго.
Ён сьсець атруту найатрутнейшых гадаў; заб’ець яго язык гадавы.
Піў ён атруту змяіную — і заб’е яго язык гадзюкі.
Ня бачыць яму ручаёў, рэкаў, мёдам а маслам цякучых!
Не ўбачыць ён ручаёў алею, рэк мёду і масла.
Прыдбанае працаю зьверне і не праглынець; подле меньня ягонага мена ягоная, а ён не пацешыцца;
Верне ён здабытак свой; не праглыне [яго], не будзе цешыцца з багаццяў ад продажу.
Бо ён уціскаў, пакідаў бедных; глабаў дамы, а не станавіў;
Бо, выдаткуючы, ён пакрыўдзіў убогіх, абрабаваў дом, а не збудаваў яго.
Ня знаў супакою ў жываце сваім; і ў жаданьню сваім не жалеў нічога.
Ніколі не насычаўся жывот яго і ў жаданнях сваіх не мог ён здаволіцца.
Нічога не засталося ад яды ягонае; за тое дабрабыт ягоны ня будзе трывалкі.
Нічога не заставалася ад спажывання яго, і таму не застанецца нічога з маёмасці яго.
У паўніні дастатку ён будзе ў цясноце; кажная стамаваная рука прыйдзе на яго.
Калі ён наесца, цесна яму будзе, і ўсякая пакута будзе нападаць на яго.
Каб напоўніць жывот ягоны, Бог пашлець палкі гнеў свой на яго, ды дасьць дождж на яго ў часе яды ягонае.
Хай напоўніць ён жывот свой: спашле на яго Бог гнеў абурэння Свайго і вылье на яго вайну Сваю.
Калі ўцячэць ён ад зброі зялезнае, — пратнець яго лук мядзяны;
Будзе ўцякаць ён ад жалезнай зброі ды патрапіць пад медны лук.
Выцягне, — і ён выйдзе зь цела, зіхцячае із жоўці ягонае выйдзе; жахі нойдуць на яго!
Страла праб’е цела яго, а маланка — печань яго; прыйдуць да яго і апануюць яго жахі,
Усе цемнае схавана ў сховах ягоных; будзе жэрці яго цяпло, не разьдзьмуханае; ліха засталаму ў будане ягоным.
уся цемра, скрытая ў сховішчах яго; паглыне яго агонь, якога не запальваюць; будзе знішчаны ён, калі застанецца ў палатцы сваёй.
Неба адкрые бяспраўе ягонае, і зямля паўстане супроці яго.
Нябёсы абвесцяць несправядлівасць яго, і зямля паўстане супраць яго.
Маемасьць дому ягонага шчэзьне, расплывецца ў дзень гневу Ягонага.
Будзе знішчаны род дому яго, будзе зрынуты ён у дзень гневу Божага.
Гэта дзель ад Бога нягоднаму чалавеку, спадак прызвачаны яму Богам».
Такая доля чалавека бязбожнага ад Бога і спадчына слоў яго ад Госпада».
