Мацьвея 23 разьдзел

 

 

Тады Езус прамовіў да народу і да сваіх вучняў,

 

Тады Ісус прамовіў да народу і Сваіх вучняў,

кажучы: На Майзейвым пасадзе заселі кніжнікі й фарызэі,

 

Кажучы: на Майсеевым пасадзе селі кніжнікі і фарысеі;

дык усё, што-толькі вам загадаюць, захавайце й рабеце, адыж не паступайце паводля ўчынкаў іхніх, яны бо гавораць, а ня робяць.

 

Дык усё, што яны скажуць вам захоўваць, захоўвайце і рабіце; але паводле ўчынкаў іх не рабіце; бо яны гавораць, ды не робяць.

Бо вяжуць бярэмі цяжкія й непасільныя ды ўскладаюць на плечы людзям, а самы і пальцам крануць іх ня хочуць.

 

Звязваюць жа яны цяжары важкія і непасільныя і кладуць на плечы людзей, а самі і пальцам сваім не хочуць да іх дакрануцца.

Усе-ж справы свае ладзяць, каб іх людзі бачылі: пашыраюць філяктары свае ды павяліцваюць фрэнзлі.

 

Усе ж свае ўчынкі робяць дзеля таго, каб іх бачылі людзі. Свае багамоллі 1 пашыраюць і падоўжваюць кутасы ў сваіх накідках;

Любяць першыя мясцы на банкетах ды першыя лаўкі ў бажніцах,

 

I любяць першыя месцы на банкетах і пярэднія лаўкі ў сінагогах,

і прывет на рынку і каб людзі называлі іх «раббі».

 

I вітанні на плошчах, і каб людзі называлі іх «равві, равві» .

Вы-ж не называйцеся «вучыцелямі», бо адзін у вас Вучыцель, а вы ўсе браты.

 

А вы іх не называйце «равві», бо адзін у вас Настаўнік — Хрыстос; усе ж вы — браты.

І «айцом» не называйце сабе нікога на зямлі, бо адзін ёсьць ваш Айцец, каторы ёсьць у небе.

 

I вашым Бацькам не называйце нікога на зямлі, бо адзін у вас Бацька, Які ў нябёсах.

І не называйцеся вучыцелямі, бо Вучыцель ваш адзін — Хрыстус.

 

I няхай не называюць вас настаўнікамі; бо Настаўнік у вас адзін — Хрыстос.

Хто з вас большы, той будзе вашым слугою.

 

А большы з вас няхай вам будзе слугою.

А хто сябе павышае, будзе паніжаны; і хто сябе паніжае, будзе павышаны.

 

Хто ж узвышае сябе, той будзе паніжаны; а хто паніжае сябе, той будзе ўзвышаны.

Гора-ж вам, кніжнікі й фарызэі крывадушнікі, што зачыняеце валадарста нябеснае перад людзьмі; вы бо самы не ўваходзіце і тых, што хочуць увайсьці не дапускаеце!

 

Бяда ж вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што зачыняеце Нябеснае Царства перад людзьмі: бо вы і самі не ўваходзіце, і тых, што ўваходзяць, увайсці не пускаеце.

Гора вам, кніжнікі й фарызэі крывадушнікі, што дамы ўдоваў аб’ядаеце, адмаўляючы даўгія малітвы; дзеля гэтага цяжэйшы прысуд дастанеце!

 

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што паядаеце ўдовіны дамы і напаказ доўга моліцеся, за гэта і прымеце болыпую кару.

Гора вам кніжнікі і фарызэі крывадушнікі, што абходзіце мора й сушу, каб здабыць аднаго прозэліта, а як здабудзеце, робіце яго сынам пекла ўдвая горшым за вас!

 

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што абходзіце мора і сушу, абы прыдбаць хоць аднаго нававерца; і калі гэта здараецца, робіце яго сынам геены, удвойчы горшым за вас.

Гора вам, правадыры сьляпыя, кажучыя: «Хто прысягнуў-бы на сьвятыню — гэта нічога; але хто прысягнуў-бы на золата сьвятыні, той забавязаны».

 

Бяда вам, павадыры сляпыя, што кажаце: «калі хто паклянецца храмам, то нічога; хто ж паклянецца золатам храма, то вінаваты».

Неразумныя й сьляпыя! Што-ж важней: золата, ці сьвятыня, якая пасьвячае золата?

 

Неразумныя і сляпыя! бо што большае: ці золата, ці храм, які асвячае золата?

І «хто прысягнуў-бы на аўтар — гэта нічога; але хто прысягнуў-бы на ахвяру, што на ім, дык забавязаны».

 

I: «калі хто паклянецца ахвярнікам, то нічога: калі ж паклянецца ахвяраю, што на ім, то вінаваты».

Сьляпыя! Што-ж важнейшае: ахвяра, ці аўтар, які пасьвячае ахвяру?

 

Неразумныя і сляпыя, бо што большае: ахвяра ці ахвярнік, які асвячае ахвяру?

Вось-жа хто клянецца аўтаром, клянецца й ім і ўсім што на ім ёсьць.

 

Дык хто клянецца ахвярнікам, клянецца ім і ўсім, што на ім;

І хто-б кляўся набожняй, клянецца й на яе й на Таго, хто ў ёй жыве.

 

I хто клянецца храмам, клянецца ім і Тым, Хто ў ім жыве;

А хто прысягае на неба, прысягае на трон Божы і на Таго, хто сядзіць на ім.

 

I хто клянецца небам, клянецца Божым пасадам і Тым, Хто сядзіць на ім.

Гора вам кніжнікі й фарызэі, крывадушнікі, што даеце дзесяціну з мяты, аныжу й кміну, а пакінулі важнейшае ў законе: суд, міласэрдзе і веру. Гэтае трэ’ было рабіць і таго не прапускаць.

 

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што даяце дзесяціну з мяты, анісу і кмену, але адкінулі больш важнае ў Законе: справядлівасць, міласэрнасць і веру; гэтае трэба было рабіць і таго не адпускаць.

Правадыры сьляпыя, што камара працэджваеце, а вярблюда глытаеце!

 

Павадыры сляпыя, што адцэджваеце камара, а вярблюда праглынаеце.

Гора вам кніжнікі й фарызэі, крывадушнікі, што ачышчаеце ўсё зверху кубка й міскі, а ўнутры поўныя дроснасьці і бруду.

 

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што ачышчаеце чару і місу звонку, а ўсярэдзіне яны поўныя драпежнасці і няўстрыманасці.

Сляпы фарызэю! Перш ачысьць усярэдзіне кубка й місы, каб чыстым сталася тое, што ёсьць зверху.

 

Фарысей сляпы, ачысць спярша сярэдзіну чары і місы, каб зрабіліся і зверху чыстыя.

Гора вам, кніжнікі й фарызэі, крывадушнікі, што падобныя вы да гробаў пабеляных, якія выдаюцца людзям прыгожымі, а усярэдзіне поўныя касьцей мярцьвячых ды брыды ўсялякай.

 

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што прыпадобніліся да павапненых надмагілляў, якія зверху здаюцца прыгожымі, а ўсярэдзіне поўныя касцей трупаў і ўсялякай нечысці.

Гэтак і вы звонку здаецеся людзям справядлівымі, а ўнутры вы поўны крывадушнасьці й нягоднасьці.

 

Гэтак і вы збоку здаяцеся людзям праведнікамі, а ўсярэдзіне поўныя крывадушнасці і беззаконня.

Гора вам кніжнікі й фарызэі, крывадушнікі, што будуеце магілы прарокам ды ўпрыгожваеце памятнікі справядлівым,

 

Бяда вам, кніжнікі і фарысеі, крывадушнікі, што будуеце надмагіллі прарокам і ўпрыгожваеце помнікі праведнікаў,

і кажаце: «Калі-б мы жылі ў дні айцоў нашых, мы ня былі-б іх супольнікамі ў крыві прарокаў».

 

I кажаце: «калі б мы жылі ў дні нашых бацькоў, мы не былі б іх супольнікамі ў крыві прарокаў».

Гэтак вы самы супроць сябе сьветчыце, што вы сыны тых, якія забівалі прарокаў.

 

Тым самым вы сведчыце супроць сябе, што вы сыны забойцаў прарокаў.

Дапаўняйце-ж і вы меру айцоў вашых.

 

Дапаўняйце і вы меру вашых бацькоў.

Вужы вы, родзе гадавы! Як-жа вы ўцечаце ад суду пекла?

 

Змеі, гадзючыя выпладкі! як вам пазбегнуць асуджэння ў геену?

Вось таму я пасылаю да вас прарокаў і мудрацоў і кніжнікаў, а спаміж іх вы адных заб’яце і ўкрыжуеце, а другіх убічуеце ў бажніцах вашых ды гнацімеце з места да места,

 

Дзеля гэтага, вось, Я пасылаю да вас прарокаў, і мудрых, і кніжнікаў; некаторых з іх вы заб’яце і ўкрыжуеце, некаторых будзеце бічаваць у сваіх сінагогах і гнаць з горада ў горад;

каб прыйшла на вас уся кроў справядлівых што на зямлі была праліта, ад крыві Абля справядлівага, аж да крыві Захара, сына Барахіявага, якога забілі вы між аўтаром і сьвятыняй.

 

Каб спала на вас уся праведная кроў, што пралітая была на зямлі — ад крыві Авеля праведнага да крыві Захарыя, сына Варахіінавага, якога вы забілі між храмам і ахвярнікам.

Сапраўды кажу вам, усё гэнае прыйдзе на род гэты.

 

Папраўдзе кажу вам, усё гэта спадзе на род гэты.

Ерузалім, Ерузалім, што забіваеш прарокаў ды камянуеш да цябе пасланых; колькі разоў я хаціеў сабраць дзяцей тваіх, як квахтуха збірае пад крыльлі куранят сваіх, адыж не хацеў ты!

 

Іерусаліме, Іерусаліме, што забіваеш прарокаў і б’еш каменнем пасланых да цябе, — колькі разоў хацеў Я сабраць тваіх дзяцей, як птушка збірае пад крылле сваіх птушанят, ды вы не захацелі!

Вось-жа астанецца вам дом ваш парожны.

 

Вось астаецца вам дом ваш пусты.

Бо кажу вам: Адцяпер ня ўбачыце мяне, дакуль ня скажаце: «Багаслаўлёны, што йдзе ў імя Госпадава».

 

Бо кажу вам: не ўбачыце Мяне зараз, аж пакуль не скажаце: «бласлаўлёны, Хто прыходзіць у імя Гасподняе!»