2 да Карынфянаў 4 разьдзел

 

 

Таму, маючы з міласэрнасці Божай такое служэнне, мы не губляем адвагі.

 

Дзеля таго, маючы гэтае паслугаванне, толькі з міласэрнасці Божай мы не падаем духам,

Наадварот, мы адракліся ад сарамлівых скрытых спраў, мы не паводзім сябе падступна і не скажаем Божага слова, але праз выяўленне праўды даручаем сябе сумленню кожнага чалавека перад Богам.

 

але мы стрымліваемся ад скрытых [учынкаў] сораму, не кідаемся ў хітрыкі, ды не фальшуем слова Божага, але адкрытым вяшчэннем праўды прадстаўляем сябе перад Богам сумленню кожнага чалавека.

Калі ж і закрыта нашае Евангелле, то закрыта для тых, хто гіне, для няверуючых,

 

Калі нашае Евангелле засланёнае, дык засланёнае для тых, што гінуць,

якім бог веку гэтага зацьміў розум, каб ім не ззяла святло Евангелля славы Хрыста, які ёсць вобразам Бога.

 

для няверуючых, якім бог гэтага свету засляпіў розум, каб не заззяла святло дабравесця славы Хрыста, Які ёсць вобраз Бога.

Бо мы не сябе абвяшчаем, але Езуса Хрыста, Пана, а саміх сябе — як слугаў вашых дзеля Езуса.

 

Бо мы не саміх сябе прапаведуем, але Хрыста Ісуса, Госпада; а мы — вашыя слугі праз Ісуса.

Таму што Бог, які загадаў: «Няхай з цемры заззяе святло», засвяціў у нашых сэрцах, каб даць святло пазнання Божай славы ў абліччы Езуса Хрыста.

 

Бо Сам Бог, Які загадаў: «Хай з цемры засвеціць святло», асвяціў нашыя сэрцы, каб асвяціць нас пазнаннем хвалы Божай у вобліку Ісуса Хрыста.

Мы маем скарб у гліняных начыннях, каб веліч моцы была Божая, а не паходзіла ад нас.

 

Ды мы гэты скарб захоўваем у гліняных пасудзінах, каб была велічнасць магутнасці Божай, ды не ад нас.

Усяляк уціскаюць нас, але мы не прыгнечаныя. Мы ў разгубленасці, але не паддаёмся роспачы.

 

Мы ва ўсім церпім прыцясненне, але не прыдушаны; жывём у нястачах, але не ў роспачы;

Нас пераследуюць, але мы не пакінутыя. Знішчаюць нас, але мы не гінем.

 

церпім пераследаванні, але не пакінутыя; мы паваленыя, але не гінем;

Заўсёды носім у целе кананне Езуса, каб і жыццё Езуса аб’явілася ў целе нашым.

 

заўсёды носім у целе нашым смерць Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў целе нашым.

Бо мы, якія жывём, няспынна ідзём на смерць дзеля Езуса, каб і жыццё Езуса аб’явілася ў нашым смяротным целе.

 

Бо мы, якія жывём, заўсёды аддаёмся на смерць дзеля Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў нашым смяротным целе.

Так што смерць дзейнічае ў нас, а жыццё — у вас.

 

Так што смерць дзейнічае ў нас, а жыццё — у вас.

Маючы той самы дух веры, як напісана: «Я паверыў, таму прамовіў», і мы верым, таму і кажам,

 

А маючы такі самы дух веры, аб якім напісана: «Я ўверыў, і таму прамовіў», і мы верым, і таму гаворым,

ведаючы, што той, хто ўваскрасіў Пана Езуса, і нас уваскрасіць разам з Езусам і паставіць перад сабою разам з вамі.

 

ведаючы, што Той, Хто ўваскрасіў Госпада Ісуса, таксама і нас уваскрасіць з Ісусам ды паставіць разам з вамі.

Бо ўсё дзеля вас, каб памнажэнне ласкі ў многіх выклікала шчодрую падзяку дзеля Божай славы.

 

Бо ўсё гэта дзеля вас, каб шчодрасць ласкі тым большую выклікала ў многіх удзячнасць на славу Бога.

Таму мы не губляем адвагі, бо, хоць знешні наш чалавек тлее, духоўны з дня ў дзень аднаўляецца.

 

Таму мы і не падаем духам, бо хоць наш чалавек, той, што звонку, знішчаецца, аднак той, што ўнутры, з дня на дзень аднаўляецца.

Нашае часовае лёгкае цярпенне дае нам бязмернае багацце вечнай славы.

 

Бо тое лёгкае наша гора творыць нам важкую славу ў празмерным вечным узвышэнні.

Мы не ўзіраемся ў бачнае, але ў нябачнае, таму што бачнае — часовае, а нябачнае — вечнае.

 

Бо мы не глядзім на тое, што бачнае, але на тое, што нябачнае, бо бачныя рэчы — часовыя, а нябачныя — вечныя.