2 да Карынфянаў 4 разьдзел

 

 

Таму, маючы з міласэрнасці Божай такое служэнне, мы не губляем адвагі.

 

Затым, маючы гэта слугаваньне, адзяржаўшы міласэрдзе, мы не слабянеем

Наадварот, мы адракліся ад сарамлівых скрытых спраў, мы не паводзім сябе падступна і не скажаем Божага слова, але праз выяўленне праўды даручаем сябе сумленню кожнага чалавека перад Богам.

 

Але мы адракліся патайных саромных рэчаў, ня ходзячы ў хітрыні, ані хвальшуючы слова Божага, але праяўляючы праўду, паручаемся сумленьню кажнага чалавека перад Богам.

Калі ж і закрыта нашае Евангелле, то закрыта для тых, хто гіне, для няверуючых,

 

Калі ж запраўды й затоена Дабравесьць наша, дык затоена ад тых, што гінуць,

якім бог веку гэтага зацьміў розум, каб ім не ззяла святло Евангелля славы Хрыста, які ёсць вобразам Бога.

 

Нявернікаў, у каторых бог сьвету гэтага асьляпіў розумы, каб ім не зазьзяла сьвятло Дабравесьці славы Хрыстовае, Каторы ёсьць абраз Божы.

Бо мы не сябе абвяшчаем, але Езуса Хрыста, Пана, а саміх сябе — як слугаў вашых дзеля Езуса.

 

Бо мы не сябе абяшчаем, але Хрыста Ісуса Спадара; а сябе самых, як слугаў вашых дзеля Ісуса.

Таму што Бог, які загадаў: «Няхай з цемры заззяе святло», засвяціў у нашых сэрцах, каб даць святло пазнання Божай славы ў абліччы Езуса Хрыста.

 

Бо Бог, Каторы сказаў, каб ізь цямноты сьвятліня зазьзяла, асьвяціў сэрцы нашыя да сьвятла знацьця славы Божае ў відзе Ісуса Хрыста.

Мы маем скарб у гліняных начыннях, каб веліч моцы была Божая, а не паходзіла ад нас.

 

Але мы маем гэты скарб у судзьдзю гліняным каб вялікасьць магутнасьці была Божая, а ня з нас.

Усяляк уціскаюць нас, але мы не прыгнечаныя. Мы ў разгубленасці, але не паддаёмся роспачы.

 

Адусюль мы засмучоныя, але ня сьцісьненыя; заклапочаныя, але не без надзеі;

Нас пераследуюць, але мы не пакінутыя. Знішчаюць нас, але мы не гінем.

 

Перасьледаваныя, але не пакіненыя; упалыя, але не загубленыя;

Заўсёды носім у целе кананне Езуса, каб і жыццё Езуса аб’явілася ў целе нашым.

 

Заўсёды носім у целе мертвасьць Ісуса, каб і жыцьцё Ісусава магло зьявіцца ў целе нашым.

Бо мы, якія жывём, няспынна ідзём на смерць дзеля Езуса, каб і жыццё Езуса аб’явілася ў нашым смяротным целе.

 

Бо мы жывыя заўсёды выдаваныя на сьмерць за Ісуса, каб і жыцьцё Ісусава зьявілася ў сьмяротным целе нашым,

Так што смерць дзейнічае ў нас, а жыццё — у вас.

 

Так што сьмерць дзее ў нас, а жыцьцё ў вас.

Маючы той самы дух веры, як напісана: «Я паверыў, таму прамовіў», і мы верым, таму і кажам,

 

І маючы тый самы дух веры, подле напісанага: «Я верыў і затым казаў», і мы верым, затым і кажам,

ведаючы, што той, хто ўваскрасіў Пана Езуса, і нас уваскрасіць разам з Езусам і паставіць перад сабою разам з вамі.

 

Ведаючы, што Тый, хто ўскрысіў Спадара Ісуса, ускрэсе й нас ізь Ісусам і пастанове з вамі.

Бо ўсё дзеля вас, каб памнажэнне ласкі ў многіх выклікала шчодрую падзяку дзеля Божай славы.

 

Бо ўсе дзеля вас, каб ласка, збыткуючы перазь дзякаваньне шмат каго, збыткавала на славу Божую.

Таму мы не губляем адвагі, бо, хоць знешні наш чалавек тлее, духоўны з дня ў дзень аднаўляецца.

 

Затым мы не слабянеем; але калі навонны наш чалавек раскладаецца, нутраны, адылі, дзень у дзень аднаўляецца.

Нашае часовае лёгкае цярпенне дае нам бязмернае багацце вечнай славы.

 

Бо часныя лягкія цярпеньні нашы дзеюць нам нязьмерную славу вечнае вагі,

Мы не ўзіраемся ў бачнае, але ў нябачнае, таму што бачнае — часовае, а нябачнае — вечнае.

 

Як мы глядзім не на відомае, але на нявідомае; бо відомае часнае, а нявідомае вечнае.