2 да Карынфянаў 4 разьдзел

 

 

Дзеля гэтага, маючы такое служэньне, бо мы атрымалі літасьць, мы не журымся,

 

Дзеля таго, маючы гэтае паслугаванне, толькі з міласэрнасці Божай мы не падаем духам,

але адмаўляемся тайных [учынкаў] сораму, ня ходзячы падступна і не перакручваючы Слова Божага, але выяўленьнем праўды адрэкамэндоўваем сябе сумленьню кожнага чалавека перад Богам.

 

але мы стрымліваемся ад скрытых [учынкаў] сораму, не кідаемся ў хітрыкі, ды не фальшуем слова Божага, але адкрытым вяшчэннем праўды прадстаўляем сябе перад Богам сумленню кожнага чалавека.

А калі і закрытае Эвангельле нашае, закрыта для тых, якія гінуць,

 

Калі нашае Евангелле засланёнае, дык засланёнае для тых, што гінуць,

для бязьверных, у якіх бог веку гэтага засьляпіў думкі, каб не ўзыйшло ім сьвятло Эвангельля славы Хрыста, Які ёсьць вобраз Божы.

 

для няверуючых, якім бог гэтага свету засляпіў розум, каб не заззяла святло дабравесця славы Хрыста, Які ёсць вобраз Бога.

Бо мы не саміх сябе абвяшчаем, але Хрыста Ісуса, Госпада; а мы — слугі вашыя дзеля Ісуса.

 

Бо мы не саміх сябе прапаведуем, але Хрыста Ісуса, Госпада; а мы — вашыя слугі праз Ісуса.

Таму што Бог, Які сказаў з цемры зазьзяць сьвятлу, Сам зазьзяў у сэрцах нашых дзеля прасьвятленьня [нас] пазнаньнем славы Божае ў абліччы Ісуса Хрыста.

 

Бо Сам Бог, Які загадаў: «Хай з цемры засвеціць святло», асвяціў нашыя сэрцы, каб асвяціць нас пазнаннем хвалы Божай у вобліку Ісуса Хрыста.

А скарб гэты мы маем у гліняных начыньнях, каб празьмернасьць моцы была ад Бога, а ня з нас.

 

Ды мы гэты скарб захоўваем у гліняных пасудзінах, каб была велічнасць магутнасці Божай, ды не ад нас.

Мы ў-ва ўсім уцісканыя, але ня сьціснутыя; мы зьбянтэжаныя, але не губляем надзеі;

 

Мы ва ўсім церпім прыцясненне, але не прыдушаны; жывём у нястачах, але не ў роспачы;

мы перасьледаваныя, але не пакінутыя; мы паваленыя, але ня гінем.

 

церпім пераследаванні, але не пакінутыя; мы паваленыя, але не гінем;

Мы заўсёды носім у целе мёртвасьць Госпада Ісуса, каб і жыцьцё Ісуса выявілася ў целе нашым.

 

заўсёды носім у целе нашым смерць Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў целе нашым.

Бо мы, жывыя, заўсёды выдаваныя на сьмерць дзеля Ісуса, каб і жыцьцё Ісуса выявілася ў сьмяротным целе нашым.

 

Бо мы, якія жывём, заўсёды аддаёмся на смерць дзеля Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў нашым смяротным целе.

Так што сьмерць дзейнічае ў нас, а жыцьцё — у вас.

 

Так што смерць дзейнічае ў нас, а жыццё — у вас.

А маючы той самы дух веры, як напісана: «Я верыў і дзеля гэтага гаварыў», і мы верым і дзеля гэтага гаворым,

 

А маючы такі самы дух веры, аб якім напісана: «Я ўверыў, і таму прамовіў», і мы верым, і таму гаворым,

ведаючы, што Той, Які ўваскрасіў Госпада Ісуса, уваскрасіць праз Ісуса і нас і паставіць разам з вамі.

 

ведаючы, што Той, Хто ўваскрасіў Госпада Ісуса, таксама і нас уваскрасіць з Ісусам ды паставіць разам з вамі.

Бо ўсё дзеля вас, каб багацьце ласкі праз шматлікія падзякі памнажалася на славу Божую.

 

Бо ўсё гэта дзеля вас, каб шчодрасць ласкі тым большую выклікала ў многіх удзячнасць на славу Бога.

Дзеля гэтага мы не журымся, але, калі наш вонкавы чалавек зьнішчаецца, дык унутраны дзень пры дні абнаўляецца.

 

Таму мы і не падаем духам, бо хоць наш чалавек, той, што звонку, знішчаецца, аднак той, што ўнутры, з дня на дзень аднаўляецца.

Бо гэты караценькі лёгкі прыгнёт наш робіць яшчэ большай і большай вагу славы вечнае для нас,

 

Бо тое лёгкае наша гора творыць нам важкую славу ў празмерным вечным узвышэнні.

якія глядзім не на бачнае, але на нябачнае, бо бачнае — часовае, а нябачнае — вечнае.

 

Бо мы не глядзім на тое, што бачнае, але на тое, што нябачнае, бо бачныя рэчы — часовыя, а нябачныя — вечныя.