2 да Карынфянаў 3 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2003
Ці пачнем ізноў адрэкамэндоўваць сябе [вам]? Ці мы патрабуем, як некаторыя, даручальных лістоў да вас ці даручальных [лістоў] ад вас?
Ці пачнём зноў знаёміцца? Або ці будзем патрабаваць, як некаторыя, прадстаўнічых лістоў да вас або ад вас?
Вы — наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які ведаюць і чытаюць усе людзі.
Вы ёсць наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які ведаюць і чытаюць усе людзі.
Бо яўна [для ўсіх], што вы — ліст Хрыстовы, напісаны праз служэньне нашае не атрамантам, але Духам Бога Жывога, не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
Вы паказваеце праз паслугу нашу, што вы — ліст Хрыстовы, напісаны не атрамантам, але Духам Бога жывога, не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
А гэтакую пэўнасьць мы маем у Богу праз Хрыста
Такую пэўнасць маем у Богу праз Хрыста.
не таму, што мы здольныя залічыць нешта сабе, нібыта праз сябе, але здольнасьць нашая ад Бога,
Не ўважаем, што мы аб сабе нешта здольныя прыдумаць, як ад сябе, але гэта наша здольнасць ад Бога,
Які даў нам здольнасьць быць служыцелямі Новага Запавету, ня літары, але духа, бо літара забівае, а дух ажыўляе.
Які і ўчыніў нас здатнымі быць слугамі Новага Запавету, не літары, але Духа, бо літара забівае, а Дух ажыўляе.
Калі ж служэньне сьмерці, высечанае літарамі на камянях, было ў такой славе, што сыны Ізраіля не маглі глядзець на аблічча Майсея дзеля славы аблічча ягонага, якая зьнікала,
Калі служэнне смерці, высечанае літарамі на каменні, было такім слаўным, што сыны Ізраэля не маглі глядзець на твар Майсея дзеля славы аблічча яго, якая прамінае,
дык ці ня шмат больш будзе ў славе служэньне Духа?
дык ці не многа больш будзе слаўным служэнне Духа?
Бо калі служэньне асуджэньня ёсьць слава, шмат больш багатае славаю служэньне праведнасьці.
Бо калі служэнне асуджэння ёсць слава, дык тым болей багатым славаю будзе служэнне справядлівасці.
Бо і тое, што мела славу, не было слаўным у сваёй меры з прычыны бязьмернасьці [будучай] славы.
Гэтак тое, што набыло вядомасць часткова, не мае больш славы па прычыне перавышаючай яе славы.
Бо калі мае славу тое, што зьнікае, тым больш у славе тое, што застаецца.
Бо калі тое, што прамінае, мае славу, то тым больш слаўнае тое, што трывае.
Дык, маючы гэткую надзею, дзейнічаем з вялікай адвагаю.
Дык вось, маючы такую надзею, мы дзейнічаем з вялікім даверам,
І ня так, як Майсей, які ўскладаў заслону на аблічча сваё, каб сыны Ізраіля не глядзелі на канец таго, што зьнікае.
а не як Майсей, што ўздзеў заслону на твар свой, каб сыны Ізраэля не глядзелі на заканчэнне таго, што прамінае.
Але скамянелі думкі іхнія, бо тая заслона да сёньня застаецца нязьнятай пры чытаньні Старога Запавету, таму што яна ў Хрысьце зьнішчаецца.
Але атупелі іх розумы, бо аж да цяперашняга дня, калі чытаюць Стары Запавет, гэтая заслона застаецца нязнятай, бо толькі ў Хрысце яна адсланяецца.
Аж да сёньня, калі яны чытаюць Майсея, заслона ляжыць на сэрцы іхнім,
Дык па сённяшні дзень, калі чытаюць Майсея, заслона ляжыць на іх сэрцах.
а калі хто зьвернецца да Госпада, заслона здымаецца.
А калі хто навяртаецца да Госпада, заслона ападае.
Госпад ёсьць Дух, а дзе Дух Госпада, там свабода.
Госпад ёсць Дух, а дзе Дух Госпадаў, там свабода.
Мы ж усе, адкрытым абліччам узіраючыся на славу Госпада, перамяняемся ў вобраз Ягоны ад славы ў славу, як ад Духа Госпада.
Мы ж усе з адкрытым тварам аглядаем славу Госпадаву, быццам у люстры, і перамяняемся ў Яго вобраз з яснасці ў яснасць, так, як ад Госпадава Духа.
