Лукаша 14 разьдзел

 

 

Калі Езус прыйшоў у шабат да дому аднаго з кіраўнікоў фарысейскіх з’есці хлеба, яны сачылі за Ім.

 

І вось, стаў перад Ім чалавек, які хварэў на вадзянку.

 

Адазваўшыся, Езус спытаўся ў кніжнікаў і фарысеяў: «Ці дазволена вылечыць у шабат ці не?»

 

Яны ж маўчалі. І, дакрануўшыся, аздаравіў таго і адпусціў.

 

А ім сказаў: «Калі ў каго-небудзь з вас сын або вол упадзе ў студню, ці ж не выцягне адразу яго ў дзень шабату?»

 

І яны не змаглі запярэчыць Яму на гэта.

 

Заўважыўшы, што запрошаныя выбіралі першыя месцы, расказаў ім прыпавесць:

 

«Калі нехта пакліча цябе на вяселле, не сядай на першае месца, каб не аказалася, што нехта з пакліканых ім больш ганаровы за цябе,

 

і каб той, хто запрасіў і яго, і цябе, не падышоў і не сказаў табе: “Саступі яму месца”. Тады з сорамам павінен будзеш заняць апошняе месца.

 

Але калі запросяць цябе, прыйдзі і сядай на апошняе месца, каб той, хто цябе запрасіў, падышоў да цябе і сказаў: “Дружа, перасядзь вышэй”. Тады будзе табе пашана перад тымі, хто сядзіць з табою.

 

Бо кожны, хто ўзвышае сябе, будзе паніжаны, а хто паніжае сябе, узвысіцца».

 

Таксама сказаў кіраўніку фарысеяў, які запрасіў Яго: «Калі наладжваеш абед ці вячэру, не кліч сяброў тваіх, ні братоў тваіх, ні родных тваіх, ні суседзяў багатых, каб і яны не паклікалі цябе ў адказ, і ты атрымаў бы адплату.

 

Але калі наладжваеш гасціну, кліч убогіх, калек, кульгавых, сляпых,

 

і будзеш шчаслівы, што яны не маюць як адплаціць табе, бо адплаціцца табе ў дзень уваскрашэння справядлівых».

 

Адзін з тых, хто сядзеў разам з Езусам, сказаў Яму: «Шчаслівы, хто будзе есці хлеб ў Валадарстве Божым».

 

А Ён сказаў яму: «Адзін чалавек наладжваў вялікую вячэру і паклікаў многіх.

 

Калі настаў час вячэры, паслаў слугу свайго сказаць запрошаным: “Прыйдзіце, бо ўжо ўсё гатова”.

 

І пачалі ўсе, як адзін, адгаворвацца. Першы сказаў яму: “Я купіў поле, і мне трэба пайсці паглядзець яго. Прашу цябе, прабач мне”.

 

Другі сказаў: “Я купіў пяць пар валоў і іду выпрабаваць іх. Прашу цябе, прабач мне”.

 

Іншы сказаў: “Я ажаніўся, і таму не магу прыйсці”.

 

Вярнуўшыся, слуга расказаў пра гэта свайму гаспадару. Тады гаспадар дома разгневаўся і сказаў слугу свайму: “Ідзі хутчэй на вуліцы і завулкі горада і прывядзі сюды ўбогіх, калек, сляпых і кульгавых”.

 

І сказаў слуга: “Пане, зроблена, як загадаў ты, і яшчэ ёсць месца”.

 

Гаспадар сказаў слугу: “Ідзі да дарог і загарадзяў і прымушай прыйсці, каб напоўніўся мой дом.

 

Бо кажу вам, што ніхто з тых запрошаных людзей не пакаштуе маёй вячэры”».

 

Шмат людзей ішло за Езусам. Абярнуўшыся, Ён сказаў ім:

 

«Калі хто прыходзіць да Мяне і не зненавідзеў бацькі свайго, маці і жонкі, дзяцей і братоў, сясцёр і нават жыцця свайго, той не можа быць Маім вучнем.

 

Хто не нясе крыжа свайго, а ідзе за Мною, не можа быць Маім вучнем.

 

Бо хто з вас, калі захоча пабудаваць вежу, спачатку не сядзе і не падлічыць выдаткаў, ці мае на завяршэнне будовы.

 

Калі ж закладзе падмурак і не зможа закончыць, усе, хто ўбачыць, пачнуць смяяцца з яго,

 

кажучы: “Гэты чалавек пачаў будаваць і не змог скончыць”.

 

Або які кароль, ідучы на вайну супраць іншага караля, не сядзе і не параіцца спачатку, ці моцны ён, каб ісці з дзесяццю тысячамі супраць таго, хто ідзе на яго з дваццаццю тысячамі?

 

Калі не, то пакуль той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасланцоў прасіць міру.

 

Таму кожны з вас, калі не пакіне ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.

 

Соль — добрая рэч, але калі соль страціць смак, чым прыправіць яе?

 

Ні для зямлі, ні для ўгнаення яна не прыдатная; яе выкідаюць вон. Хто мае вушы, каб слухаць, няхай слухае».