Мацьвея 20 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Васіля Цяпінскага
Бо Царства Нябе́снае падобна да чалаве́ка — гаспадара дому, які выйшаў вельмі рана наняць работнікаў у вінаграднік свой.
Подобно бо есьть Королевство Небесное, человеку домовому, которій вышолъвосполъ[1] з раньем наняти роботніковъ до винницы своее •
І, умовіўшыся з работнікамі па дынару за дзе́нь, паслаў іх у вінаграднік свой.
И змовившисе роботники по грошу на день, послалъ ихъ до винницы своее •
Выйшаўшы-ж каля трэцяе гадзіны, ён угле́дзіў другіх, сто́ячы на рынку бяз дзе́ла.
И вышодши в третьтюю годину, увиделъ иныхъ стоячи на торгу порожнюючихъ •
І сказаў ім: ідзіце і вы ў вінаграднік мой і, што будзе нале́жацца, дам вам. Яны пайшлі.
И тымъ рекъ, идите и вы до винницы моее, а што будеть справедливого, дамъ вамъ • А они пошли,
Зноў выйшаўшы каля шостае і дзевятае гадзіны, зрабіў тое-ж.
и засе вышодши в шостую и девятую годіну, учінілъ также •
Нарэшце, выйшаўшы каля адзінаццатае гадзіны, ён знайшоў другіх, сто́ячы без работы, і кажа ім: чаму вы стаіцё тут цэлы дзе́нь бяз дзе́ла?
Въ одинадцатую пакъ годину вышодъши, нашолъ другихъ стоячи порожнюючіхъ, и мовилъ имъ што сезьде стоимте весь день порожнюючи?
Яны кажуць яму: ніхто нас не наняў. Ён кажа ім: ідзіце й вы ў вінаграднік мой і, што будзе належацца, дастанеце.
Мовили ему, ижъ нихто насъ не нанялъ, мовилъ имъ идите и вы до винницы моее, и што будеть съправедливого, возьмете •
Калі-ж надыйшоў ве́чар, кажа гаспадар вінаградніку эканому свайму: пакліч работнікаў і аддай ім плату, пачаўшы з апошніх да пе́ршых.
А вечеру будучи, мовилъ панъ винницы къ справцы своему: призови роботниковъ, и дай имъ заплату, почонши от посьледних до первыхъ •
І тыя, што прыйшлі каля адзінаццатае гадзіны, дасталі па дынару.
И пришодши которие въ одиннадцатую годину, взяли по грошу •
Прыйшоўшыя-ж пе́ршымі, думалі, што яны дастануць больш, але й яны дасталі па дынару.
Пришодши пакъ первые, мнімали ижъ больши возьмуть, и взяли и тые по грошу •
І, узяўшы, пачалі наракаць на гаспадара дому і казалі:
А взявши шамрали противъ пана,
Гэтыя апошнія рабілі адну гадзіну, і ты зраўняў іх з намі, перанёсшымі цяжар дня і сьпе́ку.
Мовечи, иж тые посьледние, одну годину робили, а ровными намъ учинилъ ихъ еси, поднявшім тегиню дня и скваръ •
Ён жа ў адказ сказаў аднаму з іх: ся́бра! я ня крыўджу цябе́; ці-ж не за дынар ты ўмовіўся са мною?
А онъ отповедаючи, рекъ одному с нихъ: друже, не обижаю тебе, не по грошу ль змовилосьсе со мною?
Вазьмі сваё і пайдзі; я-ж хачу даць гэтаму апошняму тое-ж, што і табе.
Озьми свое, и иди, хочу бо и тому посьледнему дати, якъ и тобе •
Ці-ж я ня во́лен у сваім рабіць, што хачу? Ці вока тваё злоснае, што я добры?
Або не ест ми вольно учинити што хочу, въ своихъ мне, есьли око твое злосьтиво есьть, ижъ я добрий естом?
Гэтак будуць апошнія пе́ршымі, і пе́ршыя апошнімі; бо многа заклíканых, але мала вы́браных.
Такъ будут посьледніе первымі, а первые последнімі, многіе бо суть возваные, а мало выбраных • [2]
І, уваходзячы ў Ерузалім, Ісус дарогаю адклікаў дванаццаць вучняў асобна і сказаў ім:
И входечі Исусъ до Ерусоліма, взялъ дванадцать ученіковъ одныхъ на дорогу, и рекъ имъ • [3]
Вось мы ўваходзім у Ерузалім, і Сын Чалаве́чы вы́даны будзе архірэям і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьме́рць;
Ото входимъ до Ерусолима, а Сынъ Чоловечий выданъ будеть, переднейшимъ оферовникомъ, и учонымъ, и осудять его насьмерть,
і выдадуць Яго паганам на зьдзе́к і біцьцё і ўкрыжава́ньне; і на трэці дзе́нь уваскрэсьне.
И выдадуть Его поганомъ на уруганье и битье, и роспятье, а в третьтий день вскресьнеть •
Тады прыступілася да Яго маці сыноў Завядзе́явых з сынамі сваімі, кланяючыся і не́чага просячы ў Яго.
Тогды приступила к Нему мати сыновъ Зеведеовыхъ з сынамі своими, кланяючися, и просечи нешто од Него • [4]
Ён жа сказаў ёй: чаго ты хочаш? Яна кажа Яму: скажы, каб гэтыя два сыны маі се́лі ў Цябе́ адзін з правага боку, а другí з ле́вага ў царстве Тваім.
А Онъ рекъ ей, чого хочешъ? мовила ему, речи бы седели тые дъва сыны мои, одинъ по правицы Тебе, а одинъ по левицы Тебе, в Королевъстве Твоемъ •
Ісус сказаў у адказ: ня ве́даеце, чаго просіце. Ці можаце піць ча́ру, якую Я буду піць, ці хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся? Яны кажуць Яму: можам.
А отповедаючи Исусъ, рекъ: не ведаете чого просите, можете ли пити чашу, которую Я маю пити, або крещеньемъ которімъ Я крещуся, кресьтитися? мовили Ему, можемы •
І кажа ім: ча́ру Маю будзеце піць і хрышчэньнем, якім Я хрышчуся, будзеце хрысьціцца, але се́сьці ў Мяне́ з правага боку і з ле́вага не магу даць вам, але каму прыгатава́на Айцом Маім.
И мовилъ имъ, чашу исьте Мою выпьете, и крещеньемъ которімъ Я крещуся, окресьтітесе, а што сесьті по правіцы Мене, и полевіцы Мене, не ест Мое даті, але которім зготовалося от Отца Моего •
Пачуўшы гэтае, дзе́сяць вучняў абурыліся на двох братоў,
И услышавши десять, не за добро мели двумъ братомъ • [5]
Ісус жа, паклікаўшы íх, сказаў: вы ве́даеце, што князí народаў валадаюць імі і вяльможы пануюць над імі;
А Исусъ призвавши ихъ, рекъ: ведаете, ижъ князи погановъ, панують ими, и великие владають ими •
але між вамі няхай ня будзе гэтак; а хто хоча між вамі быць большым, няхай будзе вам слугою;
Лечъ не такъ будеть межи вами, але которий хочеть межи вами больший быти, нехай будеть вамъ слуга •
і хто хоча між вамі быць пе́ршым, няхай будзе вам слугою,
А которий кольвекъ хочеть межи вами быті первым, нехай будеть вамъ челядніком •
бо Сын Чалаве́чы не́ дзе́ля таго прыйшоў, каб Яму́ служылі, але каб паслужыць і аддаць душу Сваю дзе́ля вы́купу многіх.
Якъ Сынъ Чоловечий не пришолъ бы послуговали Ему, але послуговати, и дать душу свою окупомъ за многихъ • [6]
І, калі выходзілі яны з Ерыхону, за Ім сьле́дам ішло множства народу.
И выходечи зъ Ерихона, шъла за Нимъ тижба многая •[7] •
І вось, два сьляпы́я, сядзе́ўшыя ля дарогі, пачуўшы, што Ісус ідзе́ міма, пачалі крычэ́ць: зьмілуйся над намі, Госпадзе, сы́не Давідаў!
И ото два слепъцы седечи при дорозе, услышавши ижъ Исусъ мимо идеть, закричалі мовечі, змилуйсе над намі Пане, Сыну Давыдовъ •
Народ жа крычэў на іх, каб маўчалі; але яны яшчэ мацне́й сталі крычэ́ць: зьмілуйся над намі, Госпадзе, сыне Давідаў!
А тижба заказывала имъ бы молчали, лечъ они больши кричали, мовечи, змилуйсе над нами Пане Сыну Давыдовъ •
Ісус, супыніўшыся, прыклікаў іх і сказаў: чаго вы хочаце ад Мяне́?
И ставши Исусъ, прикликалъ ихъ, и рекъ: што хочете бы (хъ) учинилъ вамъ •
Яны кажуць Яму: Госпадзе! каб адчыніліся вочы нашыя.
Мовили Ему, Пане, бы отвориліся очи наши •
Ісус жа, зьлітаваўшыся, дакрануўся да вачэй іх; і ўраз-жа сталі бачыць вочы іх, í яны пайшлі за Ім.
И умилосердилъсе Исусъ, доткънулъсе очъю имъ, и на тых местъ прозрели их очи, и шли за Нимъ •
