Мацьвея 19 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Васіля Цяпінскага
І, ста́лася, калі Ісус скончыў словы гэтыя, то выйшаў з Галіле́і і прыйшоў у ме́жы Юдэйскія на той бок Іордану.
И было гды сконъчилъ Исусъ слова тые, перешолъ з Галилеи, и пришолъ въ границы Юдъские, на оный берегъ Ердана • [1]
За Ім пайшло множства людзёў; і Ён аздаравіў іх там.
И шли за Нимъ тижбы многие, и уздоровилъ ихъ тамъ •
І прыступіліся да Яго фарысэі і, спакушаючы Яго, казалі Яму: ці за ўсякую віну можна чалаве́ку развадзíцца з жонкаю сваёю?
И приступили к Нему фарисеи кусячи Его, и мовилі Ему: есьлі годиться человеку опусьтити жону свою про каждую причину?
Ён сказаў ім у адказ: ці ня чыталі вы, што Той, Хто стварыў ад пачатку мужчыну й жанчыну, стварыў іх такімі? (Быцьцё 1:27.)
А Онъ отповедаючи, рекъ имъ: не читалисьте ль, ижъ учивъший спочатку мужский станъ и женъскій учинілъ ихъ ест?[2]
І сказаў: дзеля гэтага пакíнець чалаве́к бацьку й матку і прыста́не да жонкі сваёй; і будуць двое адным це́лам (Быцьцё 2:24).
И рекъ: того деле оставить чоловекъ отца своего и матку и прильнеть к жене своей, и будуть два в тело одно,[3]
Дык яны ўжо ня двое, але адно це́ла. Вось жа, што Бог злучыў, таго чалаве́к няхай не разлучае.
ижъ тежъ к тому не суть два, але тело одно • Што прото Богъ спояеть, чоловекъ нехай не розлучаеть •
Яны кажуць Яму: як жа Майсе́й казаў даваць разводны ліст і развадзіцца з ёю? (Другазаконьне 24:1 і наст.)
Мовили Ему: што прото Моисей приказалъ, дати листъ розъводный и отпусьтить ее • [4]
Ён кажа ім: Майсе́й дзеля жорсткасьці сэрца вашага дазволіў вам развадзіцца з жонкамі вашымі, а спачатку ня было гэтак.
Мовилъ имъ: ижъ Моисей про тьвердосьть серца вашого, велелъ вамъ опущати жоны ваши, лечъ спочатку не было такъ •
Але Я кажу вам: хто разьвядзе́цца з жонкаю не́ за блудлівасьць і ажэніцца з другою, той блудзіць; і хто ажэніцца з разьве́дзенаю, блудзіць.
И мовлю вамъ: ижъ которий кольвекъ опусьтить жону свою, кромъ слова о чужоложъство и ожениться иною, чужоложить, и оженяючийся опусчоною, чужоложит • [5]
Кажуць Яму вучні Яго: калі гэткі абавязак чалаве́ка да жонкі, то ле́пей не жаніцца.
Мовіли Ему ученики Его: есьли такая прічіна есьть человеку з женою, лепей есьть не женитьсе •
Ён жа сказаў ім: ня ўсе́ разуме́юць словы гэтыя, але каму дадзена.
А Онъ рекъ имъ, не вси приимають слова того, але которимъ дано есьть •
Бо ёсьць скапцы́, што з матчынага жывата́ гэткімі нарадзіліся; і ёсьць скапцы́, што вы́пакладаны людзьмі; і ёсьць скапцы́, якія зрабілі самы сябе́ скапца́мі дзеля царства нябе́снага. Хто можа паняць, няхай пайме́.
Суть бо чищенъцы, которие з черева маткі родилисе такъ, и суть чищенъцы, которие зчисьтилисе от людей, и суть чищенъцы, которие сказили сами себе, Королевъства деле Небесного, могучий пріняті нехай пріймет •
Тады прыве́дзены былі да Яго дзе́ці, каб Ён узлажыў на іх рукі й памаліўся; вучні-ж забаранялі ім.
Тогды привели к Нему дети, бы руки възложилъ на нихъ, и помолилъсе, лечъ ученики заказали имъ • [6]
Але Ісус сказаў: пусьціце дзяце́й і не перашкаджа́йце ім прыходзіць да Мяне́; бо гэткіх ёсьць Царства Нябе́снае.
А Исусъ рекъ имъ, занехайте детей, и не забороняйте имъ прийти ко Мне, таковыхъ бо есьть Королевъство Небесное •
І, узлажыўшы на іх рукі, пайшоў стуль.
И възложивши на нихъ руки, отышолъ оттуле •
І вось не́хта, падыйшоўшы, сказаў Яму: Настаўнік добры! што зрабіць мне́ добрага, каб ме́ць жыцьцё ве́чнае?
И ото одинъ некоторий приступивши, рекъ Ему: Учителю добрий, што доброго учиню, бы меломъ животъ вечный?
Ён жа сказаў яму: чаму ты называеш Мяне́ добрым? Ніхто ня добры, апрача аднаго толькі Бога. Калі-ж хочаш увайсьці ў жыцьцё, выпаўняй прыказаньні.
А Онъ рекъ ему, што Ме мовишь добримъ, нихто не добрий, только одинъ Богъ, а есьли хочешь въвойти до живота, заховай приказанья •
Кажа яму: якія? Ісус жа сказаў: не забіва́й; ня блудзí; не крадзí; ня сьве́дчы ілжыва;
Мовіл Ему, которіе? а Исусъ[7] рек, оные: не забъеш, не учініш чужоложства, не украдеш, не посьведчишъ лживе,[8]
шануй бацьку і матку; і: любі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Выхад 20:12,13−16; Лявіт 19:18; Другазаконьне 5:16,17−20).
Чти отца и матку, и розмилуешсе ближнего своего якъ самъ себе •
Юнак кажа Яму: усё гэтае захаваў я ад юнацтва майго; чаго яшчэ мне́ нестае́?
Мовилъ Ему молодецъ: всего того стерегломъ от молодосьти моее, и што есьми еще недокончилъ?
Ісус сказаў яму: калі хочаш быць беззаганным, пайдзі, прадай ма́емасьць тваю і раздай бе́дным; і будзеш ме́ць скарб на не́бе; і прыходзь ды йдзі за Мною.
Рекъ ему Исусъ, есьли хочешъ досконалый быти, иди, продай именье твое и дай убогимъ, и мети маешъ скарбъ на небе, и иди въсьледъ Мене •
Пачуўшы слова гэтае, юнак адыйшоўся з сумам, бо ў яго было вялікае багацьце.
А услышавши молодецъ слово, отышолъ смутячися, былъ бо маючи собранья много •
Ісус жа сказаў вучням Сваім: запраўды́ кажу вам, што трудна багатаму ўвайсьці ў Царства Нябе́снае.
А Исусъ рекъ ученикомъ Своимъ, правдиве мовлю вамъ, ижъ нелацъно богатый ввойдеть в Королевъство Небесное •
І яшчэ кажу вам: лягчэй вярблюду прайсьці скрозь іголчына вуха, чымся багатаму ўвайсьці ў царства Божае.
Засе пакъ мовлю вамъ: ижъ лаценей есьть верблюду скрозь игленые уши пройти, нижли богатому в Королевство Боже ввойті •
Пачуўшы гэтае, вучні Яго дужа дзіваваліся і сказалі: дык хто-ж можа спасьціся?
А услышавши ученики Его, дивилися вельми, мовечи: хто прото можеть збавенъ быти?
А Ісус, глянуўшы, сказаў ім: у людзе́й гэтае немагчыма, у Бога-ж усё магчыма.
А возревши Исусъ, рекъ имъ: у людей то не можно есьть, лечъ у Бога все можно •
Тады Пётр, адказваючы, сказаў Яму: вось, мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою; што-ж будзе нам?
Тогды отповедаючи Петръ, рекъ Ему: ото мы оставилисмо все, и всьледъ Тебе пошлисмо, што прото будеть намъ?[9]
Ісус жа сказаў ім: Запраўды́ кажу вам, што ў новым жыцьці вы, пасьле́даваўшыя за Мною, калі Сын Чалаве́чы сядзе на пасадзе славы Свае́, ся́дзеце такжа на дванаццацёх паса́дах судзіць дванаццаць ро́даў Ізраілявых.
А Исусъ рекъ имъ, правдиве мовлю вамъ, иж вы идучие за Мною, в другомъ зроженью,[10] гды сядеть Сынъ Чоловечий на столицы славы Своее, сядете и вы на дванадцати столицахъ, судечи дванадцать поколеней Израилевых •
І кожын, хто пакінуў дом, ці братоў, ці сёстраў, ці бацьку, ці матку, ці жонку, ці дзяце́й, ці зе́млі дзеля іме́ньня Майго, атрымае ў сто разоў больш і ўнасьле́дуе жыцьцё ве́чнае.
И каждый которий оставитъ домъ, або братью або сестри, або отца або матку, або жону або дети, або рольи, имени Моего деле, сторако пріймет, и жівотъ вечный одедичит •
Многія-ж пе́ршыя будуць апошнімі, і апошнія пе́ршымі.
Мъногіе пакъ будуть первые, посьледними, а посьледние, первыми •
