Мацьвея 21 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Васіля Цяпінскага
І, калі падыходзілі да Ерузаліму і прыйшлі да Віффагіі ля гары Аліўнай, тады Ісус паслаў двох вучняў, сказаўшы ім:
И гды приближиліся до Ерусолима, и пришли до Вифсфагии к горе Оливной, тогды Исусъ пославъ дву учениковъ • [1]
ідзе́це ў сяло, якое проста перад вамі, і зараз жа знойдзеце асьліцу прывязаную і асьлятка з ёю; адвязаўшы, прывядзе́це да Мяне́.
Мовилъ имъ: идите в весь, которая противъ вамъ, и на тыхъ местъ найдете осьлицу привязаную и жеребя з нею, и отвезавши приведите Ми •
І калі-б хто сказаў вам не́шта, адказвайце, што яны патрэбны Госпаду: і зараз пашле́ іх.
И есьли вамъ хто речеть што, речете, ижъ Панъ ихъ потребуеть, и на тых местъ пошлеть ихъ •
І ўсё гэтае ста́лася, каб збылося ска́занае праз прарока, які кажа:
А то все сталосе, бы выполнілосе реченое через пророка мовечого:
Скажэ́це дачцэ Сыонавай: вось Цар твой ідзе́ да цябе́ ціхі, се́дзячы на асьліцы і асьляці, сыне пад’ярэмнай (Ісая 62:11 Захарія 9:9).
Речите дочце Сионской: ото Король твой идеть тобе тихий, вседши на осьлицу и жеребя, сына еремное • [2]
Вучні пайшлі і зрабілі так, як загадаў ім Ісус.
И шодши ученики, и учинивши, якъ велелъ им Исусъ •
Прывялі асьліцу і асьлятка і ўзлажылі на іх адзе́жы свае́, і Ён се́ў паве́рх іх.
Привели осьлицу и жеребя, и взложили наверхъ ихъ одежи свои, и вселъ наверхъ ихъ •
Множства-ж народу пасьцілалі свае́ адзе́жыны на дарозе, а другія рэзалі галіны з дрэваў і пасьцілалі на дарозе.
А многие тижбы, посьтілали одежи свои по дорозе, другие пакъ резали ветье з дерева, и посьтилалі на дорозе •
А народ напе́радзе і за Ім ідучы клікаў: осанна сыну Давідаваму! Багасла́ўлен ідучы ў імя Гасподняе! Осанна ў вышніх!
А тижбы впередъ идучие Его и всьледъ идучие, верещали мовечі: осанна[3] Сыну Давыдовому, блогословеный Идучий во имя Панское, осанна на высокосьти •
І, калі ўвайшоў Ён у Ерузалім, усё ме́ста прыйшло ў рух ды гаварыла: хто гэта?
И вшодші Ему до Ерусолима, затресъсе весь городъ, мовечи: хто есьть Тотъ?[4]
Народ-жа гаварыў: гэта Ісус, прарок з Назарэту Галіле́йскага.
А тіжбы мовили: Тотъ есьть Исусъ Пророкъ, которій з Назарета Галілейского •
І ўвайшоў Ісус у сьвятыню Божую, і вы́гнаў усіх прадаючых і купляючых у сьвятыні, і абярнуў сталы мяняльнікаў і ўслоны прадаўцо́ў галубо́ў.
И вшолъ в церковь[5] Божью, и выгналъ всих продаючихъ и купуючихъ в церъкви, и столы торговцом[6] поопрокідалъ, и стольцы продаючіхъ голубы •
І казаў ім: напісана: дом Мой домам малітвы назьве́цца, а вы зрабілі яго прытонам для разбойнікаў (Ісая 56:7; Ерамія 7:11).
И мовилъ имъ, написано ест, домъ Мой домъ молитвы назоветься, а учінілисьте его печорою разбойничою • [7]
І падыйшлі да Яго ў сьвятыні сьляпы́я й кульгавыя, і Ён аздаравіў іх.
И приступили к Нему хромые и сьлепые в церкви, и уздоровилъ ихъ •
Архірэі-ж і кніжнікі, ба́чачы цу́ды, якія Ён учыніў, і дзяце́й, клікаючых у сьвятыні і гаворачых: Осанна сыну Давідаваму! — абурыліся
А увидевши переднейшие оферовніки и учоные чуда которіе учінілъ, и деті верещачие к церкві и мовечіе: осанна[8] Сыну Давыдовому, не за добро мелі •
і сказалі Яму: ці чуеш, што яны кажуць? Ісус жа кажа ім: Так! ці-ж вы ніколі ня чыталі: з вуснаў дзе́так і сасункоў Ты ўчыніў хвалу́? (Псальм 8:3.)
И рекли Ему: слышіш ли, што тые мовять? а Исусъ рекъ имъ, такъ; не чіталисьте ль николи, ижъ съ устъ маленькихъ и ссущихъ скончилъ еси фалу?[9]
І, пакінуўшы іх, выйшаў з ме́ста да Віфаніі і правёў там ноч.
И оставивші ихъ, вышолъ вонъ з города до Вифании, и перебылъ тамъ •
А нараніцы, варо́чаючыся да ме́ста, захаце́ў е́сьці.
А рано ворочаючісе до города, зголоднелъ •
І, угле́дзіўшы пры дарозе смакоўніцу, падыйшоў да яе́ і, нічога не знайшоўшы на ёй, апрача аднаго лісьця́, кажа да яе́: няхай жа ня будзе на табе́ ўпе́рад плоду даве́ку. І смакоўніца ўраз жа засохла.
И увидевши фигу одну при дорозе, пришолъ к ней, и ничого не нашодши на ней, только лисьтье одно, и мовилъ ей, нехай ніколи з тебе овощъ не будеть навеки, и на тыхъ местъ усхла фига •
Угле́дзіўшы гэтае, вучні дзіваваліся і гаварылі: як гэта той-жа час засохла смакоўніца?
И увидевши ученикі, дивилися мовечи, яко на тыхъ местъ усхла фига?[10]
Ісус жа, адказваючы, сказаў ім: Запраўды́ кажу вам: калі-б вы ме́лі ве́ру і не сумляваліся, ня толькі зробіце тое, што з смакоўніцаю, але калі і гарэ гэтай ска́жаце: узьніміся і кінься ў мора, — ста́нецца.
Отъповедаючи пакъ Исусъ, рекъ имъ: правдиве мовлю вамъ, есьли маете веру, а не вутпите, не только над фигою учините, але есьли и горе той речете, рушъсе и киньсе в море, станетьсе •
І ўсё, чаго будзеце прасіць у малітве з ве́раю, дастанеце.
И въсе о што кольвекъ попросите в молитве верячи, возьмете • [11]
І, калі прыйшоў Ён у сьвятыню і навучаў, прыступіліся да Яго архірэі і старэйшыя з народу і сказалі: якою ўладаю Ты гэтае чыніш? І хто Табе́ даў гэткую ўладу?
И пришодши Ему в церковь, приступили к Нему учачому переднейшіе оферовнікі и старшіе людей, мовечи: которою владносьтью Тое чинишъ, и хто Тобе далъ владность тую?
Ісус сказаў ім у адказ: спытаюся і Я ў вас адно: калі аб гэтым ска́жаце Мне́, то й Я вам скажу, якою ўладаю гэнае чыню.
А отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: съпытаю васъ и Я слова одного, которое есьлі споведаете Мне, и Я вамъ споведаю, которою владностью тое чиню •
Хрышчэньне Іоанавае скуль было? з не́ба, ці ад людзёў? Яны-ж разважалі між сабою: калі скажам: з неба, то Ён скажа нам: чаму-ж вы не паве́рылі яму?
Крещенье Иоаново откуль было, з неба ль, або з людей? А они розмышъляли в собе, мовечи: есьлі речемъ з неба, речеть намъ: чому прото не уверилисьте ему?
А калі сказаць: ад людзёў, — баімося народу; бо ўсе́ лічаць Іоана за прарока.
А есьли речемъ з людей, боимъсе тижбы, вси бо мають Иоана якъ пророка • [12]
І, адказваючы, сказалі Ісусу: ня ве́даем. І Ён сказаў ім: і Я вам не скажу, якою ўладаю гэтае ро́блю.
И отповедаючі Исусу реклі, не ведаемъ • Рекъ имъ и Онъ, ни Я вамъ скажу, которою владносьтью тое чиню •
А як вам здае́цца? У аднаго чалавека былі два сыны; і ён, падыйшоўшы да пе́ршага, сказаў: сын, пайдзі сяньня рабіць у вінаградніку маім.
Што тежъ се вамъ здасьть, чоловекъ некоторий мелъ двух сыновъ, и пришодші к первому, рекъ: детя, иди нине роби в виніцы моей •
Але той сказаў у адказ: не хачу́; а пасьля, пака́яўшыся, пайшоў.
А онъ отповедаючи, рекъ: не хочу, лечъ опосьле роскаявшисе пошолъ •
І, падыйшоўшы да другога, ён сказаў тое-ж. Гэты сказаў у адказ: іду, гаспадар; — і не пайшоў.
И приступивши к другому, рекъ также, а онъ отповедаючи рекъ, я пане иду, и не шолъ •
Каторы з двох вы́паўніў волю айца? Кажуць Яму: пе́ршы. Ісус кажа ім: запраўды́ кажу вам, што мытнікі і блудніцы ідуць у царства Божае напе́радзе вас.
Которий зъ обудъвухъ учинилъ волю отцовскую? мовили Ему: первый; мовилъ имъ Исусъ: правдиве мовлю вамъ, ижъ мытнікі, и вшеточніцы упережаютъ васъ, до Королевства Божьего •
Бо прыйшоў да вас Іоан шляхам праўды; і вы не паве́рылі яму, а мытнікі і блудніцы паверылі яму; вы-ж, і бачыўшы гэтае, не пака́яліся пасьля, каб паве́рыць яму.
Прішолъ бо к вам Иоанъ [Кресьтітель] дорогою справедливою, и не уверилисьте ему, а мытники и вшеточніцы уверили ему, вы пакъ видечи, не роскаялисьтесе опосьле уверіті ему • [13]
Вы́слухайце другую прыповесьць: быў не́йкі гаспадар дому, каторы насадзіў вінаграднік, агарадзіў яго агарожаю, выкапаў у ім сажалку, пабудаваў ве́жу і, аддаўшы яго вінаградарам, адыйшоў.
Иного подобенства слухайте: чоловекъ некоторий былъ домовый, которий насадилъ винницу, и плотомъ огородилъ ее, и выкопалъ в ней тискъ, и збудовалъ сьвиренъ, и поручілъ его роботнікомъ, и отышолъ • [14]
Калі-ж наблізіўся час пладоў, ён паслаў сваіх слуг да вінаградараў — узяць свае́ плады.
А гды прібліжілъсе часъ овощомъ, послалъ челядниковъ своих к роботникомъ взяті овощі ее •
Вінаградары, схапіўшы слуг яго, аднаго зьбілі, другога, забілі, а іншага пабілі каме́ньмі.
И поймавші роботніки челядніковъ его, иншого збили, а иншого забілі, а иншого каменьемъ убили •
Зноў паслаў ён другіх слуг, больш чым ране́й; і з імі зрабілі таксама.
Засе послалъ иных челядніковъ, больши первых, и учинили имъ также •
Уканцы паслаў ён да іх свайго сына, кажучы: пасаромяцца сына майго.
Опосьле пакъ послалъ к нимъ сына свеего, мовечи: усоромеютьсе сына моего • [15]
Але вінаградары, угле́дзіўшы сына, сказалі адзін аднаму: гэта наступнік; пойдзем, заб’е́м яго і заўладаем спадчынаю ягонай.
Лечъ работники увидевъши сына, реклі в собе: тотъ есьть дедичъ, прийдите забьемъ его, и одержимъ достоиносьть его • [16]
І, схапіўшы яго, вы́велі вон з вінаградніку і забілі.
И поймавші его, выпхнулі вонъ з винницы, и забілі •
Калі-ж пры́йдзе гаспадар вінаградніку, што зробіць ён з гэтымі вінаградарамі?
Гды прото прийдеть панъ винницы, што учинить роботникомъ тымъ?
Кажуць Яму: злыдняў гэтых аддасьць ліхой сьме́рці, а вінаграднік дасьць другім вінаградарам, каторыя будуць аддаваць яму плады ў свой час.
Мовили Ему, лихихъ лихо погубить ихъ, а винницу поручить инымъ роботникомъ, которие отдадут ему овощі в часы съвои •
Ісус кажа ім: няўжо-ж вы ніколі ня чыталі ў Пісаньні: камень, які адкінулі будаўнічыя, той самы стаўся галавою вугла; гэта сталася ад Госпада, і ў вачох нашых дзіва (Псальм 117:22−23).
Мовилъ имъ Исусъ, не чіталісьте ль ніколі в Пісьмех: камень, которій взгоржоным[17] учінілі будуючіе, тотъ сталъсе в головахъ углу; от Пана сталосе то, несьть дивно въ очью вашихъ?[18]
Дзеля гэтага кажу вам, што ады́мецца ў вас Царства Божае і дадзена будзе народу, які творыць плады яго.
Того деле мовлю вамъ: ижъ отыиметься от васъ Королевство Божье, и дасьтьсе народу чинячому овощи его •
І той, хто ўпадзе́ на гэты ка́мень, разаб’е́цца; а на каго ён упадзе́, таго разда́віць.
И упадший на камени томъ скрушиться, а на которомъ тежъ падеть, сотрет его •
І, пачуўшы прыповесьці Яго, архірэі і фарысэі зразуме́лі, што гаворыць аб іх.
И услышавші переднейшіе оферовнікі и фарісеи подобенства его, зрозумелі ижъ о нихъ мовить •
І стараліся спайма́ць Яго; але ўбаяліся народу, бо Яго лічылі за прарока.
И ищущи Его поймати, боялисе тижбы поневажъ якъ Пророка Его мелі •
