Мацьвея 21 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Васіля Цяпінскага
І калі наблізіліся да Ерусаліма і прыйшлі ў Віфагію да гары Аліўнай, тады Ісус паслаў двух вучняў,
И гды приближиліся до Ерусолима, и пришли до Вифсфагии к горе Оливной, тогды Исусъ пославъ дву учениковъ • [1]
сказаўшы ім: ідзеце ў селішча, што проста перад вамі; і адразу знойдзеце асьліцу прывязаную і маладога асла зь ёю; адвязаўшы, прывядзеце да Мяне.
Мовилъ имъ: идите в весь, которая противъ вамъ, и на тыхъ местъ найдете осьлицу привязаную и жеребя з нею, и отвезавши приведите Ми •
І калі вам хто скажа што-небудзь, адказвайце, што яны патрэбныя Госпаду; і адразу пашле іх.
И есьли вамъ хто речеть што, речете, ижъ Панъ ихъ потребуеть, и на тых местъ пошлеть ихъ •
А ўсё гэта было, каб збылося сказанае праз прарока, які гаворыць:
А то все сталосе, бы выполнілосе реченое через пророка мовечого:
«скажэце дачцэ Сыёнавай: вось, Цар твой ідзе да цябе лагодны, седзячы на асьліцы і маладым асьле, сыне пад’ярэмнай».
Речите дочце Сионской: ото Король твой идеть тобе тихий, вседши на осьлицу и жеребя, сына еремное • [2]
Вучні пайшлі і зрабілі так, як загадаў ім Ісус,
И шодши ученики, и учинивши, якъ велелъ им Исусъ •
прывялі асьліцу і маладога асла і паклалі на іх вопратку сваю, і Ён сеў паверх яе.
Привели осьлицу и жеребя, и взложили наверхъ ихъ одежи свои, и вселъ наверхъ ихъ •
Мноства людзей пасьцілалі вопратку сваю на дарозе, а іншыя рэзалі вецьце з дрэў і пасьцілалі на дарозе;
А многие тижбы, посьтілали одежи свои по дорозе, другие пакъ резали ветье з дерева, и посьтилалі на дорозе •
а люд, які ішоў сьпераду і сьледам, усклікаў: асанна Сыну Давідаваму! Дабраславёны Той, Хто ідзе ў імя Гасподняе! Асанна ў вышынях!
А тижбы впередъ идучие Его и всьледъ идучие, верещали мовечі: осанна[3] Сыну Давыдовому, блогословеный Идучий во имя Панское, осанна на высокосьти •
І калі ўвайшоў Ён у Ерусалім, увесь горад узрушыўся і пыталіся і казалі: хто гэта?
И вшодші Ему до Ерусолима, затресъсе весь городъ, мовечи: хто есьть Тотъ?[4]
А люд казаў: Гэта Ісус, Прарок з Назарэта Галілейскага.
А тіжбы мовили: Тотъ есьть Исусъ Пророкъ, которій з Назарета Галілейского •
І ўвайшоў Ісус у храм Божы і выгнаў усіх тых, што прадавалі і куплялі ў храме, і сталы мяняйлаў перакуліў і ўслоны прадаўцоў галубоў,
И вшолъ в церковь[5] Божью, и выгналъ всих продаючихъ и купуючихъ в церъкви, и столы торговцом[6] поопрокідалъ, и стольцы продаючіхъ голубы •
і сказаў ім: напісана: «дом Мой домам малітвы назавецца»; а вы зрабілі зь яго логава разбойнікаў.
И мовилъ имъ, написано ест, домъ Мой домъ молитвы назоветься, а учінілисьте его печорою разбойничою • [7]
І прыступілі да Яго ў храме сьляпыя і кульгавыя, і Ён ацаліў іх.
И приступили к Нему хромые и сьлепые в церкви, и уздоровилъ ихъ •
А першасьвятары і кніжнікі, убачыўшы цуды, якія Ён учыніў, і дзяцей, якія ўсклікалі ў храме і казалі: «асанна Сыну Давідаваму», абурыліся.
А увидевши переднейшие оферовніки и учоные чуда которіе учінілъ, и деті верещачие к церкві и мовечіе: осанна[8] Сыну Давыдовому, не за добро мелі •
і сказалі Яму: ці чуеш, што яны кажуць? А Ісус кажа ім: так! хіба вы ніколі ня чыталі: «з вуснаў дзетак і немаўлят Ты ўчыніў хвалу?».
И рекли Ему: слышіш ли, што тые мовять? а Исусъ рекъ имъ, такъ; не чіталисьте ль николи, ижъ съ устъ маленькихъ и ссущихъ скончилъ еси фалу?[9]
І пакінуўшы іх, выйшаў з горада ў Віфанію і правёў там ноч.
И оставивші ихъ, вышолъ вонъ з города до Вифании, и перебылъ тамъ •
А раніцай, вяртаючыся ў горад, схацеў есьці.
А рано ворочаючісе до города, зголоднелъ •
І, угледзеўшы пры дарозе адну смакоўніцу, падышоў да яе і, нічога на ёй не знайшоўшы, акрамя толькі лісьця, кажа ёй: хай ня будзе больш ад цябе плоду вавек. І адразу ўсохла смакоўніца.
И увидевши фигу одну при дорозе, пришолъ к ней, и ничого не нашодши на ней, только лисьтье одно, и мовилъ ей, нехай ніколи з тебе овощъ не будеть навеки, и на тыхъ местъ усхла фига •
Убачыўшы гэта, вучні зьдзівіліся і казалі: як гэта адразу ўсохла смакоўніца?
И увидевши ученикі, дивилися мовечи, яко на тыхъ местъ усхла фига?[10]
А Ісус сказаў ім у адказ: праўду кажу вам: калі будзеце мець веру і не спаняверыцеся, ня толькі зробіце тое, што зроблена са смакоўніцай, але, калі і гары гэтай скажаце: «падыміся і кінься ў мора», — будзе;
Отъповедаючи пакъ Исусъ, рекъ имъ: правдиве мовлю вамъ, есьли маете веру, а не вутпите, не только над фигою учините, але есьли и горе той речете, рушъсе и киньсе в море, станетьсе •
і ўсё, чаго ні папросіце ў малітве зь вераю, атрымаеце.
И въсе о што кольвекъ попросите в молитве верячи, возьмете • [11]
І калі прыйшоў Ён у храм і вучыў, падступіліся да Яго першасьвятары і старэйшыны народу і сказалі: якою ўладаю Ты гэта робіш? і хто Табе даў такую ўладу?
И пришодши Ему в церковь, приступили к Нему учачому переднейшіе оферовнікі и старшіе людей, мовечи: которою владносьтью Тое чинишъ, и хто Тобе далъ владность тую?
Ісус сказаў ім у адказ: папытаюся і Я ў вас адно; калі пра тое скажаце Мне, і Я вам скажу, якою ўладаю гэта раблю.
А отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: съпытаю васъ и Я слова одного, которое есьлі споведаете Мне, и Я вамъ споведаю, которою владностью тое чиню •
Хрышчэньне Янава адкуль было: зь нябёсаў, ці ад людзей? яны ж разважалі паміж сабою: калі скажам: «зь нябёсаў», дык Ён скажа нам: «чаму ж вы не паверылі яму?»,
Крещенье Иоаново откуль было, з неба ль, або з людей? А они розмышъляли в собе, мовечи: есьлі речемъ з неба, речеть намъ: чому прото не уверилисьте ему?
а калі скажам: «ад людзей», — баімося народу, бо ўсе ўважаюць Яна за прарока.
А есьли речемъ з людей, боимъсе тижбы, вси бо мають Иоана якъ пророка • [12]
І сказалі ў адказ Ісусу: ня ведаем. Сказаў ім Ён: і Я вам не скажу, якою ўладаю гэта раблю.
И отповедаючі Исусу реклі, не ведаемъ • Рекъ имъ и Онъ, ни Я вамъ скажу, которою владносьтью тое чиню •
А як вам здаецца? У аднаго чалавека было два сыны; і ён, падышоўшы да першага, сказаў: сыне! ідзі, сёньня працуй у вінаградніку маім.
Што тежъ се вамъ здасьть, чоловекъ некоторий мелъ двух сыновъ, и пришодші к первому, рекъ: детя, иди нине роби в виніцы моей •
Але ён сказаў у адказ: «не хачу», а пасьля, раскаяўшыся, пайшоў.
А онъ отповедаючи, рекъ: не хочу, лечъ опосьле роскаявшисе пошолъ •
І, падышоўшы да другога, ён сказаў тое самае. Гэты сказаў у адказ: «іду, гаспадар». І не пайшоў.
И приступивши к другому, рекъ также, а онъ отповедаючи рекъ, я пане иду, и не шолъ •
Каторы з двух выканаў бацькаву волю? Кажуць Яму: першы. Кажа ім Ісус: праўду кажу вам, што мытнікі і распусьніцы паперад вамі ідуць у Царства Божае.
Которий зъ обудъвухъ учинилъ волю отцовскую? мовили Ему: первый; мовилъ имъ Исусъ: правдиве мовлю вамъ, ижъ мытнікі, и вшеточніцы упережаютъ васъ, до Королевства Божьего •
Бо прыйшоў да вас Ян шляхам праведнасьці, і вы не паверылі яму, а мытнікі і распусьніца паверылі яму; вы ж, і бачыўшы гэта, не раскаяліся пасьля, каб паверыць яму.
Прішолъ бо к вам Иоанъ [Кресьтітель] дорогою справедливою, и не уверилисьте ему, а мытники и вшеточніцы уверили ему, вы пакъ видечи, не роскаялисьтесе опосьле уверіті ему • [13]
Выслухайце іншую прытчу. Быў адзін гаспадар дома, які насадзіў вінаграднік: і мурам абгарадзіў яго, і выкапаў у ім чавільню і збудаваў вежу, і аддаў яго вінаградарам, і адлучыўся.
Иного подобенства слухайте: чоловекъ некоторий былъ домовый, которий насадилъ винницу, и плотомъ огородилъ ее, и выкопалъ в ней тискъ, и збудовалъ сьвиренъ, и поручілъ его роботнікомъ, и отышолъ • [14]
А калі надышоў час пладоў, ён паслаў сваіх слуг да вінаградараў узяць плады свае.
А гды прібліжілъсе часъ овощомъ, послалъ челядниковъ своих к роботникомъ взяті овощі ее •
Вінаградары, схапіўшы слуг ягоных, каго набілі, каго забілі, а каго каменьнем пабілі.
И поймавші роботніки челядніковъ его, иншого збили, а иншого забілі, а иншого каменьемъ убили •
Зноў паслаў ён іншых слуг, больш чым раней; і зь імі ўчынілі тое самае.
Засе послалъ иных челядніковъ, больши первых, и учинили имъ также •
Нарэшце паслаў ён да іх сына свайго, кажучы: пасаромеюцца сына майго.
Опосьле пакъ послалъ к нимъ сына свеего, мовечи: усоромеютьсе сына моего • [15]
Але вінаградары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: гэта спадкаемца; хадзем, заб’ем яго і завалодаем спадчынай ягонай:
Лечъ работники увидевъши сына, реклі в собе: тотъ есьть дедичъ, прийдите забьемъ его, и одержимъ достоиносьть его • [16]
І схапіўшы яго, вывелі вонкі зь вінаградніка і забілі.
И поймавші его, выпхнулі вонъ з винницы, и забілі •
І вось, калі прыйдзе гаспадар вінаградніка, што зробіць ён з гэтымі вінаградарамі?
Гды прото прийдеть панъ винницы, што учинить роботникомъ тымъ?
Кажуць яму: ліхадзеяў гэтых аддасьць на лютую сьмерць, а вінаграднік аддасьць іншым вінаградарам, якія аддаваць будуць яму плады ў свой час.
Мовили Ему, лихихъ лихо погубить ихъ, а винницу поручить инымъ роботникомъ, которие отдадут ему овощі в часы съвои •
Ісус кажа ім: няўжо вы ніколі ня чыталі ў Пісаньні: «камень, які адкінулі будаўнікі, той самы зрабіўся каменем кутнім: гэта — ад Госпада, і ёсьць дзіўна ў вачах нашых»?
Мовилъ имъ Исусъ, не чіталісьте ль ніколі в Пісьмех: камень, которій взгоржоным[17] учінілі будуючіе, тотъ сталъсе в головахъ углу; от Пана сталосе то, несьть дивно въ очью вашихъ?[18]
Таму кажу вам, што адымецца ад вас Царства Божае, і дадзена будзе народу, які прыносіць плады ягоныя.
Того деле мовлю вамъ: ижъ отыиметься от васъ Королевство Божье, и дасьтьсе народу чинячому овощи его •
І той, хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца; а на каго ён упадзе, таго раздушыць.
И упадший на камени томъ скрушиться, а на которомъ тежъ падеть, сотрет его •
І чуючы прытчы Ягоныя, першасьвятары і фарысэі зразумелі, што Ён пра іх гаворыць;
И услышавші переднейшіе оферовнікі и фарісеи подобенства его, зрозумелі ижъ о нихъ мовить •
і памыкаліся схапіць Яго; але пабаяліся люду, бо Яго ўважалі за прарока.
И ищущи Его поймати, боялисе тижбы поневажъ якъ Пророка Его мелі •
