Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Васіля Цяпінскага
І ў адказ Ісус зноў прамовіў да іх у прытчах, кажучы:
И отповедаючи Исусъ, засе рекъ имъ, в подобеньствах, мовечи:
падобнае Царства Нябеснае на чалавека-цара, які справіў вясельле сыну свайму
Приподобилосе Королевъство Небесное чоловеку королю, которій учинилъ свадьбу сыну своему • [1]
і паслаў рабоў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
И послалъ челяднікі свои призваті званых на свадьбу, и не хотели прийти •
Зноў паслаў іншых рабоў, сказаўшы: скажэце запрошаным: «вось я прыгатаваў абед мой, цяляты мае і што ўкормлена, заколата, і ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».
Засе послалъ иные челядники мовечи, речите званымъ, ото обедъ мой зготоваломъ, быки мои и укормленое побито, и все готово, прийдите на свадьбу •
Але яны, ня даўшы ўвагі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.
Лечъ они не дбаючи, отышли, иншии пред се на ролью свою, а иншии до купецъства своего •
Астатнія ж, схапіўшы рабоў ягоных, зьняважылі і забілі іх.
А иные поймавши челядниковъ его, зольжили ихъ, и позабивали ихъ •
І пачуўшы, цар той угневаўся, і, паслаўшы войскі свае, вынішчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.
И услышавши король тотъ розгневалъсе, и пославши войска свои и выгубилъ забойцы оные, и городы их зажогъ •
Тады кажа ён рабам сваім: вясельле гатова, а запрошаныя ня былі вартыя.
Тогды мовілъ челядникомъ своим: свадьба исьте готова ест, лечъ званые не были годны •
Дык вось, ідзеце на ростані і ўсіх, каго спаткаеце, клічце на вясельле.
Идите прото на збежища дорогъ, и которих кольвекъ найдете, призовите на свадьбу •
І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, і благіх і добрых; і напоўнілася вясельле бяседнікамі.
И вышодши челядникі оные на ростани, собрали всихъ, которихъ нашъли, и лихихъ и добрихъ, и наполниласе свадьба седячими •
Цар, увайшоўшы паглядзець на бяседнікаў, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельныя строі,
А вшодъши король видети седячихъ, увиделъ тамъ чоловека необолочоного въ оденье свадебное •
і кажа яму: дружа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельных строях? А той маўчаў.
И мовилъ ему, друже, яко ввошолось сюды не маючи оденья свадебного, а онъ замолкъ •
Тады сказаў цар слугам: зьвязаўшы яму рукі і ногі, вазьмеце яго і выкіньце ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгат зубоў;
Тогды рек король слугам, звязавши ему руки и ноги, озьмите его, и вкиньте в темносьть внутреннюю, тамъ будеть плачъ и скригитанье зубомъ •
бо шмат пакліканых, ды мала выбраных.
Многие бо суть возваные, лечъ мало выбраныхъ • [2]
Тады фарысэі пайшлі і дамаўляліся, як падлавіць Яго на слове.
Тогъды шодши фарисеи раду принявші, ижъ бы обольстілі[3] Его в слове,[4]
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх зь ірадыянамі, кажучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва вучыш, і не стараешся дагадзіць каму-небудзь, бо не глядзіш на абліччы;
И посылають к Нему ученіковъ своихъ з иродіяны, мовечи: Учителю, ведаем ижъ правдивый еси, и дорогі Божее правдіве учишъ, и не дбаешъ ни о комъ, бо не смотрішъ на особы люцъские • [5]
дык вось скажы нам: як Табе здаецца? ці дазваляецца даваць падатак кесару, ці не?
Речи прото намъ, што Тобе се здасьть: годить ли се дати чыншъ цесарю, або не •
Але Ісус, убачыўшы зламыснасьць іхнюю, сказаў: што спакушаеце Мяне, крывадушнікі?
А зрозумевши Исусъ, злосьть ихъ, рекъ: што Ме кусите лицемерники?
пакажэце Мне манету, якою плаціцца падатак. Яны прынесьлі Яму дынар.
Покажите Ми монету чыншовую, а они прінесьли Ему грошъ •
І кажа ім: чыя гэта выява і надпіс?
И мовилъ им, чий образъ то и написъ?
І кажуць Яму: кесаравы. Тады кажа ім: дык аддавайце кесарава кесару, а Божае Богу.
І мовілі Ему, цесарский; тогды мовілъ им: отдайте прото цесарьское цесарю, а Божье Богу • [6]
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і пакінуўшы Яго, пайшлі.
И услышавши дивилися, и оставивши Его отышлі •
У той дзень падступіліся да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсеньня, і спыталіся ў Яго:
В тотъ день приступили к Нему саддукеи, которіе мовять не быть вскресенью, и спытали Его, мовечи:
Настаўнік! Майсей сказаў: «калі хто памрэ, ня маючы дзяцей, хай возьме брат ягоны жонку ягоную і адродзіць семя брату свайму».
Учителю, Моисей рек: есьли хто умреть не маючи детей, нехай поиметь братъ его жону его, и вскресить семе брата своего • [7]
Было ў нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму;
Было пакъ у насъ семъ братьи, и первый оженивсе, умеръ, и не маючі семени, оставилъ жону свою брату своему •
гэтак сама і другі, і трэйці, нават да сёмага;
И также и вторий и третьтий, ажъ до семого •
а пасьля ўсіх памерла і жонка.
А опосьле всіхъ умерла и жона •
Дык вось, ва ўваскрэсеньні, катораму зь сямёх будзе яна за жонку? бо ўсе мелі яе?
Въ вскресенье прото, которого зъ семи будеть жона, вси бо мели ее •
Ісус сказаў ім у адказ: памыляецеся, ня ведаючы Пісаньняў, ні сілы Божай;
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: зводитесе, не ведаючи Писмъ, ни моцы Божее •
бо ва ўваскрэсеньні ні жэняцца, ні выходзяць замуж, а жывуць, як анёлы Божыя на нябёсах.
Въ вскресенье бо ни женятьсе ні замужъ идуть, але якъ Аньгели Божьи на небе суть • [8]
А пра ўваскрэсеньне мёртвых ці ня чыталі вы сказанага вам Богам:
А о вскресенью мертвыхъ, не читалисьте ль речоного вамъ через Бога, мовечого:[9]
«Я Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якава»? Бог ня ёсьць Бог мёртвых, а жывых».
Я естомъ Богъ Авраамовъ, и Богъ Исааковъ, и Богъ Якововъ; не есьть бо Богъ мертвыхъ, але Богъ живыхъ •
І пачуўшы, люд зьдзіўляўся з вучэньня Ягонага.
И услышавши тижбы дивилися о науце Его •
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прывёў садукеяў у маўчаньне, сабраліся разам.
А фарисеи услышавши ижъ засоромілъ саддукеевъ, собралися восполъ •
І спытаўся адзін зь іх, законьнік, спакушаючы Яго і кажучы:
И спыталъ одинъ з нихъ закону учитель, кусечи Его и мовечи:[10]
Настаўнік! якая запаведзь найбольшая ў законе?
Учителю, которое приказанье большое есьть в законе?
Ісус жа сказаў яму: «палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім»;
А Исусъ рекъ ему, розмілуешсе Пана Бога твоего всимъ серцомъ твоимъ, и всею душею твоею, и всею мыслью твоею • [11]
гэта найбольшая і першая запаведзь;
То ест первое и большое приказанье •
а другая падобная да яе: «палюбі блізкага твайго, як самога сябе»;
А въторое подобно ему, розмилуешсе ближнего своего якъ самъ себе • [12]
на гэтых дзьвюх запаведзях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.
В тыхъ двух приказаньях весь законъ и пророкі вісять •
Калі ж сабраліся фарысэі, спытаўся ў іх Ісус:
Собраныхъ пакъ фарисеевъ спыталъ ихъ Исусъ, мовечи:[13]
што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.
Што се вамъ здасьть о Хрисьте, чий есьть сынъ? мовили Ему, Давыдовъ •
Кажа ім: як жа Давід, з натхненьня, Госпадам Яго называе, калі кажа:
Мовилъ имъ, яко прото Давыдъ в духу Паномъ Его называеть, мовечи:
«Сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзі праваруч ад Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх»?
Рекъ Панъ Пану моему, сядь по правицы Мене, докуль положу вороги Твои подножкомъ ногамъ Твоимъ • [14]
Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён сын яму?
Есьли прото Давыдъ в духу называет Его Паномъ, яко сынъ Ему есьть?
І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і не адважваўся ўжо ніхто з таго дня дапытвацца ў Яго.
И ніхто не могъ отповедити Ему ни слова, ні пакъ сьмелъ хто от того дня спытать Его к тому •
