Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Цяпінскага
І, адказуючы, Ісус гукаў ім ізноў прыпавесьцьмі, кажучы:
И отповедаючи Исусъ, засе рекъ имъ, в подобеньствах, мовечи:
«Падобнае гаспадарства нябёснае да караля, што справіў вясельную чэсьць сыну свайму.
Приподобилосе Королевъство Небесное чоловеку королю, которій учинилъ свадьбу сыну своему • [1]
І паслаў слугаў сваіх, каб пагукалі пазваных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
И послалъ челяднікі свои призваті званых на свадьбу, и не хотели прийти •
Ізноў паслаў іншых слугаў, сказаўшы: "Скажыце пазваным: вось я прыгатаваў вячэру сваю, валы свае і што ўкормлена, зарэзана, і ўсе гатова; прыходзьце на вясельную чэсьць’.
Засе послалъ иные челядники мовечи, речите званымъ, ото обедъ мой зготоваломъ, быки мои и укормленое побито, и все готово, прийдите на свадьбу •
Але яны ўлегцы замелі тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.
Лечъ они не дбаючи, отышли, иншии пред се на ролью свою, а иншии до купецъства своего •
Засталыя, схапіўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
А иные поймавши челядниковъ его, зольжили ихъ, и позабивали ихъ •
І, пачуўшы гэта, кароль угневаўся; і, паслаўшы войска сваё, выгубіў убіўцаў тых, а места іхнае спаліў.
И услышавши король тотъ розгневалъсе, и пославши войска свои и выгубилъ забойцы оные, и городы их зажогъ •
Тады кажа ён слугам сваім: "Вясельная чэсьць гатова, а пазваныя ня былі годныя;
Тогды мовілъ челядникомъ своим: свадьба исьте готова ест, лечъ званые не были годны •
Дык ідзіце на ростані і ўсіх, каго знойдзеце, гукайце на вясельле’.
Идите прото на збежища дорогъ, и которих кольвекъ найдете, призовите на свадьбу •
І слугі тыя, вышаўшы на дарогі, зьберлі ўсіх, каго толькі знайшлі, і благіх і добрых, і вясельная хароміна напаўнілася ўзьляжачымі.
И вышодши челядникі оные на ростани, собрали всихъ, которихъ нашъли, и лихихъ и добрихъ, и наполниласе свадьба седячими •
Кароль, увыйшоўшы паглядзець узьляжачых, абачыў там чалавека, што ня быў адзеўшыся ў вясельным адзецьцю;
А вшодъши король видети седячихъ, увиделъ тамъ чоловека необолочоного въ оденье свадебное •
І кажа яму: ’Прыяцелю! як ты ўвыйшоў сюды не ў вясельным адзецьцю?’ Ён жа маўчаў.
И мовилъ ему, друже, яко ввошолось сюды не маючи оденья свадебного, а онъ замолкъ •
Тады сказаў кароль служцом: "Зьвязаўшы яму рукі й ногі, вазьміце яго й кіньце ў цемру навонную; там будзе плач а скрыгот зубамі;
Тогды рек король слугам, звязавши ему руки и ноги, озьмите его, и вкиньте в темносьть внутреннюю, тамъ будеть плачъ и скригитанье зубомъ •
Бо шмат пазваных, але мала абраных».
Многие бо суть возваные, лечъ мало выбраныхъ • [2]
Тады фарысэі пайшлі й радзіліся, як бы злавіць Яго ў гаворцы.
Тогъды шодши фарисеи раду принявші, ижъ бы обольстілі[3] Его в слове,[4]
І пасылаюць да Яго вучанікаў сваіх із Гіродыянамі, кажучы: «Вучыцелю! мы ведаем, што Ты праўдзівы, і дарогі Божае праўдзіва вучыш, дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаешся на асобу людзкую;
И посылають к Нему ученіковъ своихъ з иродіяны, мовечи: Учителю, ведаем ижъ правдивый еси, и дорогі Божее правдіве учишъ, и не дбаешъ ни о комъ, бо не смотрішъ на особы люцъские • [5]
Дык скажы нам: як табе здаецца? ці дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?»
Речи прото намъ, што Тобе се здасьть: годить ли се дати чыншъ цесарю, або не •
Але Ісус, бачачы нягоднасьць іхную, сказаў: «Нашто спакушаеце Мяне, двудушнікі?
А зрозумевши Исусъ, злосьть ихъ, рекъ: што Ме кусите лицемерники?
Пакажыце Імне манэту, каторай плаціце падачкі». Яны прынесьлі Яму дынар.
Покажите Ми монету чыншовую, а они прінесьли Ему грошъ •
І кажа ім: «Чый абраз тут а напіс?»
И мовилъ им, чий образъ то и написъ?
Кажуць Яму: «Цэсаравы». Тады кажа ім: «Дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае — Богу».
І мовілі Ему, цесарский; тогды мовілъ им: отдайте прото цесарьское цесарю, а Божье Богу • [6]
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
И услышавши дивилися, и оставивши Его отышлі •
Таго ж дня дабліжыліся да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і папыталіся ў Яго:
В тотъ день приступили к Нему саддукеи, которіе мовять не быть вскресенью, и спытали Его, мовечи:
«Вучыцелю, Масей сказаў: "Калі хто памрэць, ня маючы дзяцей, то брат ягоны хай ажэніцца із жонкаю ягонай і прыдбае насеньне брату свайму’.
Учителю, Моисей рек: есьли хто умреть не маючи детей, нехай поиметь братъ его жону его, и вскресить семе брата своего • [7]
Было ў нас сямёх братоў: і першы, ажаніўшыся, памер і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Было пакъ у насъ семъ братьи, и первый оженивсе, умеръ, и не маючі семени, оставилъ жону свою брату своему •
Падобна й другі й трэйці аж да сёмага.
И также и вторий и третьтий, ажъ до семого •
Просьле ж усіх памерла й жонка.
А опосьле всіхъ умерла и жона •
Дык у часе ўскрысеньня, каторага ізь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсі мелі яе».
Въ вскресенье прото, которого зъ семи будеть жона, вси бо мели ее •
Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Мыляецеся, ня ведаючы Пісьма ані моцы Божае;
И отповедаючи Исусъ, рекъ имъ: зводитесе, не ведаючи Писмъ, ни моцы Божее •
Бо ў часе ўскрысеньня ані жэняцца, ані выходзяць замуж, але будуць, як ангілы Божыя на нябёсах.
Въ вскресенье бо ни женятьсе ні замужъ идуть, але якъ Аньгели Божьи на небе суть • [8]
А праз ускрысеньне мертвых ці ня чыталі вы, што сказаў вам Бог:
А о вскресенью мертвыхъ, не читалисьте ль речоного вамъ через Бога, мовечого:[9]
’Я Бог Абрагамоў, і Бог Ісакоў, і Бог Якаваў’? Бог ня ё Бог мертвых, але жывых».
Я естомъ Богъ Авраамовъ, и Богъ Исааковъ, и Богъ Якововъ; не есьть бо Богъ мертвыхъ, але Богъ живыхъ •
І як груды чулі, яны зумяваліся з навукі Ягонае.
И услышавши тижбы дивилися о науце Его •
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прысіліў садукеяў змоўкці, зьберліся разам.
А фарисеи услышавши ижъ засоромілъ саддукеевъ, собралися восполъ •
І, пытаючы адзін ізь іх, законьнік, спакушаў Яго:
И спыталъ одинъ з нихъ закону учитель, кусечи Его и мовечи:[10]
«Вучыцелю, якое найвялікшае расказаньне ў Законе?»
Учителю, которое приказанье большое есьть в законе?
Ісус сказаў яму: «Любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае.
А Исусъ рекъ ему, розмілуешсе Пана Бога твоего всимъ серцомъ твоимъ, и всею душею твоею, и всею мыслью твоею • [11]
Гэта вялікае а першае расказаньне.
То ест первое и большое приказанье •
Другое ж падобнае да яго: любі прыяцеля свайго, як самога сябе.
А въторое подобно ему, розмилуешсе ближнего своего якъ самъ себе • [12]
На гэтых двух расказаньнях увесь Закон а прарокі дзяржацца».
В тыхъ двух приказаньях весь законъ и пророкі вісять •
А як зьберліся фарысэі, Ісус папытаўся ў іх:
Собраныхъ пакъ фарисеевъ спыталъ ихъ Исусъ, мовечи:[13]
«Што вы думаеце праз Хрыста? чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».
Што се вамъ здасьть о Хрисьте, чий есьть сынъ? мовили Ему, Давыдовъ •
Кажа ім: «Як жа Давід у духу завець Яго Спадаром, кажучы:
Мовилъ имъ, яко прото Давыдъ в духу Паномъ Его называеть, мовечи:
’Сказаў Спадар Спадару майму: Сядзі па правіцы Маей, пакуль палажу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае’?
Рекъ Панъ Пану моему, сядь по правицы Мене, докуль положу вороги Твои подножкомъ ногамъ Твоимъ • [14]
Дык калі Давід завець Яго Спадаром, як жа Ён сын яму?»
Есьли прото Давыдъ в духу называет Его Паномъ, яко сынъ Ему есьть?
І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова; і адгэнуль ніхто ўжо ня важыўся пытацца ў Яго.
И ніхто не могъ отповедити Ему ни слова, ні пакъ сьмелъ хто от того дня спытать Его к тому •
