Мацьвея 9 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Цяпінскага
І, уступіўшы ў струг, пераплыў і прышоў да места Свайго.
И вшедши в лодью отышол, и прішолъ въ Свой городъ • [1]
І вось, прынесьлі да Яго хворага паляржаванага, на пасьцелі ляжачага. І Ісус, бачачы веру іхную, сказаў паляржаванаму: «Асьмелься, дзяцё! дараваны табе грахі твае».
И ото принесли Ему зрослабленымі жіламі на коровати лежачого, и увидевши Исусъ веру их, рекъ розъслабленому, уфай детя, отпущаютисе грехи твои • [2]
І, вось, некатрыя з кніжнікаў сказалі самы ў сабе: «Гэты блявузґае».
И ото некоторие з учоных рекли в собе, Тотъ блюзнит •
А Ісус, ведаючы думкі іхныя, сказаў: «Чаму думаеце благое ў сэрцах сваіх?
И увидевши Исусъ помышленья их, рекъ, для чого вы мыслите лихое в сердцах своих?
Во што лягчэй сказаць: ’Дараваны табе грахі’, ці сказаць: ’Устань а йдзі’?
Што бо ест лацней речи, отпущаютися грехі, або речи въстань и ходи?
Але каб вы ведалі, што Сын Людзкі мае ўладу на зямлі дараваць грахі» (тады кажа да паляржаванага): «Устань, вазьмі пасьцелю сваю і йдзі да дому свайго».
Але вы ведалисте, ижъ владность мае Сынъ Чоловечий на земли отпущати грехи • Тогды мовил розъслабленному: встань, озми свою коровать, и иди в дом твой •
І ён устаў, і пайшоў да дому свайго.
И въставши [вземъ коровать свою], и шол в дом свои •
І як груды бачылі гэта, палохаліся й хвалілі Бога, Каторы даў такую моц людзём.
А увидевши тижбы здивлялися, и славили Бога, давшого владъность таковую людем •
І як Ісус адыходзіў адгэнуль, Ён абачыў чалавека, ля збору мыта седзячага, званага Мацьвеям, і сказаў яму: «Ідзі за Імною». І ён устаў а пайшоў за Ім.
И проходечи Исусъ оттуле увиделъ чоловека седячого на мыте, Матфея названого, и мовилъ ему, за Мною иди, и въставши за Нім шолъ • [3]
І сталася, як Ісус узьляжаў за сталом у доме, і вось, шмат мытнікаў а грэшнікаў, прышоўшы, узьляжалі зь Ісусам а з вучанікамі Ягонымі.
И сталосе Он седелъ в дому, и ото многие мытники и грешники пришедши седели съ Исусомъ и съ учениками Его •
І як фарысэі абачылі гэта, яны сказалі вучанікам Ягоным: «Чаму есьць Вучыцель ваш із мытнікамі а грэшнікамі?»
И увидевши фарисеи, мовили ученикомъ Его: чому з мытъники и з грешники Учитель вашъ ест и пьеть • [4]
Ісус жа, пачуўшы гэта, сказаў ім: «Не здаровыя патрабуюць лекара, але хворыя.
А Исусъ услышавши, рекъ имъ: непотребуют здоровые лекаря, але форые •
Пайдзіце ж і наўчыцеся ж, што знача: ’міласэрдзя хачу, а не аброку’? бо Я прышоў прыгукаць не справядлівых, але грэшнікаў да каяты».
Шодши на учитеся, што ест милосердья хочу, а не оферы[5] • Не прішолом бо призывати справедливых, але грешнікі[6] на покаянье •
Тады дабліжыліся да Яго вучанікі Яанавы, кажучы: «Чаму мы а фарысэі постуем часта, а вучанікі Твае ня постуюць?».
Тогды приступили к Нему ученики Иоановы мовечи: чому мы и фарисеи постимсе часто, а ученики твои не постятся •
І сказаў ім Ісус: «Ці могуць смуціцца сынове вясельнага палацу, пакуль ізь імі малады? Але настануць дні, калі адыймуць у іх маладога, і тады будуць поставаць.
И рекъ имъ Исусъ: чили могуть сынове свадебные[7] плакаті, докоторого часу с німі ест жених? Лечъ приидут дъни гды отоимется от них жених, и тогды постяться •
І ніхто да старога адзецьця не прышывае лапіка зь няваленага сукна, бо нова прышытае сьцягнецца, і дзірка будзе горшая.
Нихто бо не вставляет уставкою шмата небеленого къ одежи ветхой, возметь бо конецъ свои от одежи, и горши дира будеть • [8]
І не наліваюць віна маладога ў скураныя мяхі старыя, бо мяхі парвуцца, і віно выцякае, і мяхі гінуць; але наліваюць віно маладое ў мяхі новыя, і захаваецца адно й другое.
Ни пакъ вливают вина нового в сумы ветхие, а если пакъ не такъ, то пропукнутся сумы, и вино прольется и сумы погинуть, але вливають вино новое, въ сумы новые и обое зблюдется •
Як Ён казаў гэта ім, вось, нейкі старац прышоў і пакланіўся Яму, кажучы: «Дачка мая кагадзе памерла, але прыйдзі і ўзлажы руку Сваю на яе, і яна ажывець».
Тое Ему мовечи къ нимъ, ото князь нейкий пришодші, кланялся Ему, мовечи: иж дочка моя нине умерла, але пришедши възложи на нее руку Свою, и оживеть • [9]
І, устаўшы, Ісус пайшоў за ім, і вучанікі Ягоныя.
И въставши Исусъ, шолъ за нимъ, и ученики Его •
І вось, жонка, двананцаць год хворая на крывацеч, дабліжылася адзаду і даткнулася да кутаса адзецьця Ягонага;
А ото жона кровоплынливая от дванадцаті летъ, приступивши зъзаду, дотъкнулася краю одежи Его • [10]
Бо яна казала сама сабе: «Калі адно даткнуся да адзецьця Ягонага, ачуняю».
Мовіла бо в собе: если только дотъкнуся одежи Его, здорова буду •
Ісус жа, абярнуўшыся й абачыўшы яе, сказаў: «Асьмелься, дачка, вера твая ўздаравіла цябе». І жонка з тае гадзіны была ўздароўлена.
Ісусъ пак обернувшися и увідевши ее, рекъ: уфай дочъко, вера твоя уздоровила тебе, и зъдорова была жона от тое годины •
І як прышоў Ісус да дому старцовага і абачыў грыцоў на жалейцы а галасуючы люд,
И пришолъ Исусъ в дом княжий, и увидевши писчъки и тижбу голчачи •
Сказаў: «Адыйдзіце, бо дзеўка не памерла, але сьпіць». І сьміяліся зь Яго.
Мовилъ имъ, отыйдите, не умерла бо девка але спіть,[11] і ругалісе Ему •
Але як груд вывялі, Ён, увыйшоўшы, узяў яе за руку, і дзеўка паднялася.
А гды выгнана была тіжба вшедши унялъ ее за руку, и въстала девка •
І разыйшліся галасы праз гэта па ўсей зямлі тэй.
И вышла весть тая по всей земли той •
Як Ісус ішоў стуль, за Ім ішло двух нявісных, крычачы а кажучы: «Сыну Давідаў, зьмілуйся над намі!».
И проходечи оттуль Исусу, шли за Нимъ два слепых верещачи і мовечі, змилуйсе над намі [Исусе] Сыне Давыдовъ •
А як Ён прышоў да дому, нявісныя дабліжыліся да Яго. І кажа ім Ісус: «Ці верыце, што Я магу гэта зрабіць?» Яны кажуць Яму: «Але, Спадару!».
Пришедши пакъ ему в домъ, приступили к Нему слепые, и мовилъ им Исусъ, веруете ли ижъ могу то учиниті? Мовіли Ему, так Пане •
Тады Ён даткнуўся да ачоў іхных і сказаў: «Подле веры вашае няхай станецца вам».
Тогъды дотъкнулся очью их мовечи, по вере вашой нехай будеть вамъ •
І адчыніліся вочы іхныя. І Ісус стродка сказаў ім: «Глядзіце, каб ніхто не даведаўся».
И отворилися очи им, и заказалъ имъ Исусъ, мовечи: стережитесе бы нихто неведалъ •
А яны, вышаўшы, разгаласілі празь Яго па ўсей зямлі тэй.
А они вышедши розславіли Его по всей землі той •
Як жа тыя выходзілі, то прывялі да Яго немага, апанаванага нячысьцікам.
Тым пак отшедшимъ, ото привели к Нему чоловека, немого бешоного • [12]
І, як нячысьцік быў выгнаны, немы пачаў гукаць. І груды, дзівуючыся, гукалі: «Ніколі ня было такое зьявы ў Ізраелю».
І повыгнаньи беса, промовилъ немый, и дивилися тижбы мовечи, ижъ николи не являлосе такъ в Израилю •
А фарысэі гукалі: «Ён выганяе нячысьцікаў моцаю князя нячысьцікаў».
А фарисеи мовили, черезъ князя бесовъского выгоняет бесы • [13]
І хадзіў Ісус па ўсіх местах а сёлах, вучачы ў бажніцах іхных, абяшчаючы Евангелю гаспадарства і ўздараўляючы ўсялякую хваробу а ўсялякае няўздоленьне памеж люду.
И проходилъ Исусъ городы вси и веси учачи в згромаженьяхъ ихъ,[14] и оповедаючі Евангелие Королевъства і уздоровляючи каждую немоцъ, и каждую хоробу в людех •
Бачачы груды, Ён зжаліўся над імі, што яны былі высіленыя а расьцярушаныя, як авечкі, пастыра ня маючыя.
Усидевши пакъ тижбы, умилосердилъсе их, ижъ были стривожени и роскидани, якъ овцы немаючие пастыря • [15]
Тады кажа Ён вучанікам Сваім: «Жніва запраўды шмат, але работнікаў мала;
Тогды мовилъ ученикомъ Своим, жниво исте велікое, лечъ роботніковъ мало •
Дык маліце Спадара жніва, каб высунуў работнікаў на жніво Свае».
Молитесе прото Пану жнива, ижбы выпъхнулъ роботники на жъниво Свое •
