Мацьвея 15 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Цяпінскага
Тады прышлі да Ісуса ерузалімскія фарысэі а кніжнікі, кажучы:
Тогды приступили къ Исусу, некоторие з Ерусолима учоные и фарисеи, мовечи:[1]
«Чаму вучанікі Твае ўзрушаюць паданьне старых? бо ня мыюць рук сваіх, як толькі ядуць хлеб».
Чому ученики Твои переступають поданья старших, не умывають бо рукъ своихъ гды хлебъ едять •
Але Ён, адказаўшы, сказаў ім: «Чаму й вы ўзрушаеце расказаньне Божае дзеля паданьня свайго?
А Онъ отповедаючи рекъ имъ: чому и вы переступаете росказанье Божье для поданья вашего •
Бо Бог расказаў: "Сьці айца а маці, а хто б абмаўляў айца альбо маці, сьмерцю хай памрэць’.
Богъ бо пріказалъ, мовечі: чті отца и матъку, а которій злословить отца або матку, смертью нехай умреть • [2]
А вы кажаце: "Калі хто скажа айцу альбо маці: дар тое, што-лень ёсьць ад мяне карыснае табе,
А вы мовите, которий есъли речеть отцу або матъце даръ,[3] которий кольвекъ з мене упожиточнитьсе тобе,
Дык такім парадкам ня сьціць айца свайго альбо маці сваю’. Гэтак узрушылі вы слова Божае дзеля паданьня свайго.
и бы не чтилъ отца своего або матъки • И розрушилисте росказанье Божье, для поданья вашого •
Двудушнікі! добра праракаў праз вас Ісая:
Лицемерникі, добре пророкавалъ о васъ Исаия, мовечи:
"Люд гэты вуснамі Мяне сьціць, але сэрца іхнае далёка ад Мяне;
Приближаються Мъне люди тые, усты съвоими, и губами чстять Ме, а серце их далеко отстало от Мене • [4]
Але дарма кланяецца Імне, вучачы навукаў, расказаньняў людзкіх’».
И напрасно чъсьтять Ме, учечи приказане и людъскихъ •
І прыгукаўшы груд, сказаў ім: «Слухайце й разумейце:
И призъвавъші тижбы, рекъ имъ: слухайте и зрозумейте •
ня тое, што ўходзе ў рот, брудзяне людзіну; але тое, што выходзе з роту, брудзяне людзіну».
Не входячое у уста поганить чоловека, але выходячое зъ устъ, то поганить чоловека •
Тады вучанікі Ягоныя, прыступіўшыся, сказалі Яму: «Ці ведаеш, што фарысэі, пачуўшы слова гэтае, абурыліся?»
Тогды приступивъши ученики Его, рекли Ему: ведаешли иж фарисеи услышавши слово згоршіліся •
Але Ён, адказуючы, сказаў: «Кажная расьліна, што Айцец Мой нябёсны не садзіў, будзе выкаранена;
А Онъ отповедаючи рекъ, каждый садъ которого не насадить Отецъ Мой Небесный, выкорениться • [5]
Пакіньце іх, яны — нявісныя павадыры нявісных; а калі нявісны вядзець нявіснога, то абодва ўваляцца ў яму».
Оставте ихъ, вожи суть слепые слепыхъ, а слепый слепого если водить, обадва въ яму впадуть • [6]
Пётра ж, адказуючы, сказаў Яму: «Зьясьні нам прывавесьць гэтую».
И отповедаючи Петръ, рекъ Ему: скажи намъ подобенъство тое • [7]
Ісус сказаў: «Нягож і вы яшчэ не разумееце?
А Исусъ рекъ им, однако ли и вы без вырозуменья есте •
Ці яшчэ не разумееце, што ўсе, што ўходзе ў рот, праходзе ў жывот і выкідаецца вон?
Есче ль не розумеете, иж каждое, што входить въ уста, в черево кладеться, и на долъ выходить •
А выходзячае з роту — із сэрца выйдзе; гэта брудзяне людзіну;
А выходячое зъ устъ, от серца выходить, и то поганить чоловека •
Бо із сэрца выходзяць благія падумкі, забіўствы, чужалоствы, бязулствы, зладзействы, хвальшывыя сьветчаньні, блявузґаньні.
Зъ серца бо выходять мысли лихие, забойства, чужоложъсътва, лживые сведоцства, блюзънерства • [8]
Гэта брудзяне людзіну; а есьці нямытымі рукамі ня брудзяне людзіны».
Тые суть поганючие чоловека, а што не умытыми руками ести, не поганить чоловека •
І, вышаўшы стуль, Ісус здаліўся ў краіны тырскія а сыдонскія.
И вышодши оттуль Исусъ, отышолъ въ стороны Тиръские и Сидонъские •
І вось, жонка Канаанянка, вышаўшы з тых месцаў, крыкнула, сказаўшы: «Зьмілуйся над імною, Спадару, сыну Давідаў! нячысьцік вельмі замеў дачку маю».
И ото жона Хананейская зъ границъ тыхъ[9] вышодши, закричала к Нему мовечи: змилуйсе надо мною Пане сыну Давыдовъ, дочка моя лихо беситься •
Але Ён не адказаў ані слова. І вучанікі Ягоныя, прыступіўшыся, прасілі Яго: «Адпусьці яе, бо яна крычыць за намі».
А Онъ не отповедилъ ей ни слова, и приступивши ученики Его, просили Его мовечи: отпусти ее ижъ кричить въследъ насъ •
Ён жа, адказуючы, сказаў: «Я пасланы толькі да загінулых авец дому Ізраелявага».
А Онъ отповедаючи рекъ: не естом посланъ, только къ овцамъ згинулымъ з дому Израилевого •
А яна, падышоўшы, кланялася Яму і казала: «Спадару! памажы імне».
А она пъришедши поклонилася Ему, мовечи: Пане, поможи ми •
Ён жа, адказуючы, сказаў: «Ня добра ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам».
Онъ пакъ отповедаючи, рекъ: не ест добро отняти хлеба детемъ, и покінуті псомъ •
Яна ж сказала: «Але, Спадару! нават шчаняты ядуць крошкі, што валяцца із столу гаспадароў іхных».
А она рекла, такъ Пане, бо и пси ядять з одробінъ падаючих з стола пановъ своих •
Тады, адказуючы, Ісус сказаў ёй: «О, жонка! вялікая вера твая; няхай будзе табе подле жаданьня твайго». І ўздароўлена дачка ейная тае ж гадзіны.
Тогды отповедаючи Исусъ, рекъ ей: о жоно, велика вера твоя, нехай будеть тобе якъ хочешь, и оздоровела дочка ее от тое годины •
І, адыйшоўшы адгэнуль, Ісус пайшоў у кірунку мора Ґалілейскага, і ўзыйшоў на гару, і сеў там.
И прошодши оттуле Исусъ пришолъ на море Галилейское, и вшедши на гору, седелъ тамъ • [10]
І прышло да Яго шмат грудоў, маючы із сабой кульгавых, абязьвечаных, нявісных, немых і шмат якіх іншых, і клалі іх да ног Ісусавых; і Ён уздараўляў іх;
И приступили к Нему тижбы мъногие, маючи з собою хромые, слепые, немые, уломъные и иные многие, и пометалі ихъ до ногъ Исусовыхъ, и уздоровилъ их •
Так што дзіваваліся груды, бачачы немых гукаючых, калекіх здаровых, кульгавых ходзячых і нявісных бачачых, і славілі Бога Ізраелявага.
Ижъ тежъ тижбы дивилисе, видечі немыхъ мовечи, уломных здоровыми, хромыхъ ходечими, и сълепыхъ видечими, и сълавили Бога Израилевого • [11]
Ісус жа, прыгукаўшы вучанікаў Сваіх, сказаў: «Жаль Імне груду, бо яны з Імною ўжо тры дні, і ня маюць чаго есьці; адпусьціць жа іх безь яды не хачу, каб не замлелі ў дарозе».
А Исусъ, призвавши ученики Свои, рекъ имъ: умилосерживаюся о тижбе той, ижъ уже дни три при Мне тривають, и не мають чого есьти, а отпусътити ихъ не едших не хочу, бы яко не ослабели на дорозе • [12]
І кажуць вучанікі: «Скуль нам узяць на пустыні толькі букаткаў, каб накарміць такі вялікі груд?».
И мовили Ему ученики Его: откуль намъ на пустыни хлеба только, ижъ бы насытилася такая тижба?
І сказаў ім Ісус: «Колькі маеце букаткаў?» А яны кажуць: «Сем і колькі рыбак».
И мовилъ имъ Исусъ, колько хлебовъ маете? А они рекли семь, и мало рибокъ •
І Ён расказаў грудом сесьці на зямлі.
І велелъ тижбамъ сесьти на земъли •
І ўзяў Ён сем букаткаў а рыбу, і ўчыніў падзяку, і ламіў, і даваў вучанікам Сваім, а вучанікі — груду.
І взявши семь хлебовъ и рыбы, хвалу въздавши поламалъ, и далъ ученикомъ Своим, а ученики тижбамъ •
І елі ўсі, і пад’елі, і набралі засталых кавалкаў сем кашоў поўных;
И елі вси, и насытилисе, и взяли осътанки крохъ, семь кошницъ польныхъ •
А тых, што елі, было чатыры тысячы мужчынаў, апрача жанок а дзяцей.
А едучихъ было, четыри тисечи мужей, кромъ жонъ и детей •
І, адпусьціўшы груды, увыйшоў у струг, і прыбыў да краіны Маґдальскае.
И отпусътівші тижъбы, вшолъ в лодью, и пришолъ въ границы Магдалиньсъкие •
