Мацьвея 15 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Васіля Цяпінскага
Тады прыходзяць да Ісуса Ерусалімскія кніжнікі і фарысэі і кажуць:
Тогды приступили къ Исусу, некоторие з Ерусолима учоные и фарисеи, мовечи:[1]
навошта вучні Твае парушаюць звычай старцаў? бо ня ўмываюць рук сваіх, калі ядуць хлеб.
Чому ученики Твои переступають поданья старших, не умывають бо рукъ своихъ гды хлебъ едять •
А Ён сказаў ім у адказ: навошта і вы парушаеце запаведзь Божую дзеля звычаю вашага?
А Онъ отповедаючи рекъ имъ: чому и вы переступаете росказанье Божье для поданья вашего •
Бо Бог запаведаў, сказаўшы: шануй бацьку і маці; і: хто ліхасловіць бацьку альбо маці, сьмерцю хай памрэ.
Богъ бо пріказалъ, мовечі: чті отца и матъку, а которій злословить отца або матку, смертью нехай умреть • [2]
А вы кажаце: калі хто скажа бацьку альбо маці: «дар Богу — тое, чым бы ты ад мяне карыстаўся»,
А вы мовите, которий есъли речеть отцу або матъце даръ,[3] которий кольвекъ з мене упожиточнитьсе тобе,
той можа і не ўшанаваць бацьку альбо маці сваю; такім чынам вы скасавалі запаведзь Божую дзеля звычаю вашага.
и бы не чтилъ отца своего або матъки • И розрушилисте росказанье Божье, для поданья вашого •
Крывадушнікі! добра прарочыў пра вас Ісая, кажучы:
Лицемерникі, добре пророкавалъ о васъ Исаия, мовечи:
«Набліжаюцца да Мяне людзі гэтыя вуснамі сваімі і шануюць Мяне языком; а сэрца іхняе далёка адлягае ад Мяне;
Приближаються Мъне люди тые, усты съвоими, и губами чстять Ме, а серце их далеко отстало от Мене • [4]
але марна шануюць Мяне, навучаючы вучэньням, запаведзям чалавечым».
И напрасно чъсьтять Ме, учечи приказане и людъскихъ •
І паклікаўшы люд, сказаў яму: слухайце і разумейце:
И призъвавъші тижбы, рекъ имъ: слухайте и зрозумейте •
ня тое, што ўваходзіць у вусны, апаганьвае чалавека; а што выходзіць з вуснаў, тое апаганьвае чалавека.
Не входячое у уста поганить чоловека, але выходячое зъ устъ, то поганить чоловека •
Тады вучні Ягоныя, прыступіўшы, сказалі Яму: ці ведаеш, што фарысэі, пачуўшы слова гэтае, запаняверыліся?
Тогды приступивъши ученики Его, рекли Ему: ведаешли иж фарисеи услышавши слово згоршіліся •
А Ён сказаў у адказ: усякая расьліна, якую не Айцец Мой Нябесны пасадзіў, выкараніцца,
А Онъ отповедаючи рекъ, каждый садъ которого не насадить Отецъ Мой Небесный, выкорениться • [5]
пакіньце іх: яны — сьляпыя павадыры сьляпых; а калі сьляпы сьляпога вядзе, дык абодва ў яму ўпадуць.
Оставте ихъ, вожи суть слепые слепыхъ, а слепый слепого если водить, обадва въ яму впадуть • [6]
А Пётр сказаў Яму ў адказ: растлумач нам прытчу гэтую.
И отповедаючи Петръ, рекъ Ему: скажи намъ подобенъство тое • [7]
Ісус сказаў: няўжо і вы яшчэ ня маеце разуменьня?
А Исусъ рекъ им, однако ли и вы без вырозуменья есте •
ці яшчэ не разумееце, што ўсё, што ўваходзіць у вусны, праходзіць у чэрава і праз кішку выходзіць?
Есче ль не розумеете, иж каждое, што входить въ уста, в черево кладеться, и на долъ выходить •
а што выходзіць з вуснаў — з сэрца выходзіць; і гэта апаганьвае чалавека;
А выходячое зъ устъ, от серца выходить, и то поганить чоловека •
бо з сэрца выходзяць ліхія намыслы, забойствы, пералюбы, распуста, крадзяжы, ілжывыя сьведчаньні, зьнявагі:
Зъ серца бо выходять мысли лихие, забойства, чужоложъсътва, лживые сведоцства, блюзънерства • [8]
гэта апаганьвае чалавека; а есьці няўмытымі рукамі — не апаганьвае чалавека.
Тые суть поганючие чоловека, а што не умытыми руками ести, не поганить чоловека •
І выйшаўшы адтуль, адышоў Ісус у межы Тырскія і Сідонскія.
И вышодши оттуль Исусъ, отышолъ въ стороны Тиръские и Сидонъские •
І вось, жанчына Хананэянка, выйшаўшы з тых мясьцін, закрычала Яму: памілуй мяне, Госпадзе, Сыне Давідаў, дачку маю цяжка мучыць дэман.
И ото жона Хананейская зъ границъ тыхъ[9] вышодши, закричала к Нему мовечи: змилуйсе надо мною Пане сыну Давыдовъ, дочка моя лихо беситься •
Але Ён не адказаў ёй ні слова. І вучні Ягоныя, прыступіўшы, прасілі Яго, кажучы: адпусьці яе, бо крычыць за намі.
А Онъ не отповедилъ ей ни слова, и приступивши ученики Его, просили Его мовечи: отпусти ее ижъ кричить въследъ насъ •
А Ён сказаў у адказ: Я пасланы толькі да пагіблых авечак дому Ізраілевага.
А Онъ отповедаючи рекъ: не естом посланъ, только къ овцамъ згинулымъ з дому Израилевого •
А яна, падышоўшы, кланялася Яму, кажучы: Госпадзе! памажы мне.
А она пъришедши поклонилася Ему, мовечи: Пане, поможи ми •
А Ён сказаў у адказ: нядобра — узяць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам.
Онъ пакъ отповедаючи, рекъ: не ест добро отняти хлеба детемъ, и покінуті псомъ •
Яна ж сказала: так, Госпадзе! але і шчаняты ядуць крошкі, якія падаюць са стала гаспадароў іхніх.
А она рекла, такъ Пане, бо и пси ядять з одробінъ падаючих з стола пановъ своих •
Тады Ісус сказаў ёй у адказ: жанчына! вялікая вера твая, хай станецца табе, як ты хочаш. І выздаравела яе дачка ў тую ж гадзіну.
Тогды отповедаючи Исусъ, рекъ ей: о жоно, велика вера твоя, нехай будеть тобе якъ хочешь, и оздоровела дочка ее от тое годины •
Перайшоўшы адтуль, прыйшоў Ісус да мора Галілейскага і, узышоўшы на гару, сеў там.
И прошодши оттуле Исусъ пришолъ на море Галилейское, и вшедши на гору, седелъ тамъ • [10]
І прыступіла да Яго мноства людзей, маючы з сабою кульгавых, сьляпых, нямых, зьнявечаных і іншых многіх, і паклалі іх да ног Ісусавых; і Ён ацаліў іх,
И приступили к Нему тижбы мъногие, маючи з собою хромые, слепые, немые, уломъные и иные многие, и пометалі ихъ до ногъ Исусовыхъ, и уздоровилъ их •
так што людзі зьдзіўляліся, бачачы, як нямыя гавораць, зьнявечаныя здаравеюць, кульгавыя ходзяць і сьляпыя бачаць; і праслаўлялі Бога Ізраілевага.
Ижъ тежъ тижбы дивилисе, видечі немыхъ мовечи, уломных здоровыми, хромыхъ ходечими, и сълепыхъ видечими, и сълавили Бога Израилевого • [11]
А Ісус, паклікаўшы вучняў Сваіх, сказаў ім: шкада Мне людзей, бо ўжо тры дні застаюцца пры Мне, і няма чаго ім есьці; і адпусьціць іх няеўшых не хачу, каб не аслаблі ў дарозе.
А Исусъ, призвавши ученики Свои, рекъ имъ: умилосерживаюся о тижбе той, ижъ уже дни три при Мне тривають, и не мають чого есьти, а отпусътити ихъ не едших не хочу, бы яко не ослабели на дорозе • [12]
І кажуць Яму вучні Ягоныя: адкуль нам узяць у пустыні столькі хлябоў, каб накарміць столькі людзей?
И мовили Ему ученики Его: откуль намъ на пустыни хлеба только, ижъ бы насытилася такая тижба?
І кажа ім Ісус: колькі ў вас хлябоў? А яны адказалі: сем, і трошкі рыбак.
И мовилъ имъ Исусъ, колько хлебовъ маете? А они рекли семь, и мало рибокъ •
І загадаў людзям узьлегчы на зямлю.
І велелъ тижбамъ сесьти на земъли •
І, узяўшы сем хлябоў і рыбы, узьнёс падзяку, пераламаў і даў вучням Сваім, а вучні — людзям.
І взявши семь хлебовъ и рыбы, хвалу въздавши поламалъ, и далъ ученикомъ Своим, а ученики тижбамъ •
І елі ўсе, і наеліся; і набралі рэшты кавалкаў сем кашоў поўных;
И елі вси, и насытилисе, и взяли осътанки крохъ, семь кошницъ польныхъ •
А тых, што елі, было чатыры тысячы чалавек, акрамя жанчын і дзяцей.
А едучихъ было, четыри тисечи мужей, кромъ жонъ и детей •
І адпусьціўшы народ, Ён увайшоў у лодку і прыбыў у межы Магдалінскія.
И отпусътівші тижъбы, вшолъ в лодью, и пришолъ въ границы Магдалиньсъкие •
