Мацьвея 26 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Васіля Цяпінскага
І сталася: калі прамовіў Ісус усе словы гэтыя, дык сказаў вучням Сваім:
И было гды скончилъ Исусъ, слова тые рекъ ученикомъ Своимъ •
вы ведаеце, што праз два дні Пасха будзе, і Сын Чалавечы выданы будзе на крыжаваньне.
Ведаете ижъ по дву днехъ Пасха[1] будеть, и Сынъ Чоловечий выданъ будеть на розпятье • [2]
Тады сабраліся першасьвятары і кніжнікі і старэйшыны народу ў двор першасьвятара, якога звалі Каяфа,
Тогды собралисе переднейшие оферовники и учоные и старшие людей, в дворъ переднейшого оферовника, называючого Каияфа •
і дамовіліся ўзяць Ісуса хітрасьцю і забіць;
И урадили, бы Исуса зрадою поимали и забили •
але казалі: толькі ня ў сьвята, каб ня сталася абурэньня ў народзе.
Лечъ мовилі, але не в празьнікъ, бы розрух не былъ межі людьми •
Калі ж Ісус быў у Віфаніі, у доме Сымона пракажонага,
Исусу пакъ будучі в Вифании, в дому Симона трудоватого • [3]
прыступіла да Яго жанчына з алавастравай пасудзінай міра шматкаштоўнага і ліла яму на галаву, калі Ён узьляжаў за сталом.
Приступіла к Нему жона, скленицу масьті[4] маючі веліце дорогое, и взлівала на голову Его седячого •
Убачыўшы, вучні Ягоныя абурыліся і казалі: навошта такое марнатраўства?
А увидевши ученики Его, не за добро мели мовечі: чого деле згуба тая сталасе?
бо можна было б прадаць гэтае міра за вялікія грошы і даць убогім.
Могъла бо тая масьть продана быти за много, и датьсе убогимъ •
Але Ісус, зразумеўшы гэта, сказаў ім: што бянтэжыце жанчыну? Яна добры ўчынак зрабіла дзеля Мяне;
И зрозумевши Исусъ, рекъ имъ: што трудите жону,[5] дело бо доброе зделала ко Мъне •
бо заўсёды ўбогіх вы маеце пры сабе, а Мяне не заўсёды маеце;
Всегды бо убогихъ маете з собою, а Мене не въсегды маете • [6]
бо, выліўшы гэтае міра на Цела Маё, яна падрыхтавала Мяне да пахаваньня;
Възливаючи бо тая масьть тую на тело Мое, на погребенье Ме учинила •
праўду кажу вам: дзе ні будзе абвешчана Дабравесьце гэтае ў цэлым сьвеце, сказана будзе ў памяць яе і пра тое, што зрабіла яна.
Правъдиве мовлю вамъ: где кольвекъ проповедано будеть Евангелие тое по всемъ свете, поведано будеть и што учинила тая на память ее •
Тады адзін з дванаццацёх, якога звалі Юда Іскарыёт, пайшоў да першасьвятароў
Тогды шодши одинъ зъ дванадцаті, называючій Юда Искариотъский, к переднейшимъ оферовникомъ,[7]
і сказаў: што вы дасьце мне, і я вам выдам Яго? Яны прапанавалі яму трыццаць срэбранікаў;
Рекъ: што ми хочете дати, и я вам выдамъ Его; а они постановили ему тридцать серебрениковъ •
і з таго часу ён шукаў зручнай нагоды выдаць Яго.
И оттуль искалъ подобного часу, бы Его выдалъ •
У першы ж дзень праснакоў прыступілі вучні да Ісуса і сказалі яму: дзе хочаш, каб мы прыгатавалі Табе есьці пасху?
В перъвыи пакъ день пресночный,[8] пріступили ученики Исусовы мовечи Ему: где хочешъ зготовимъ ти есьти Пасху?[9]
Ён жа сказаў: ідзеце ў горад да такога і такога і скажэце яму: «Настаўнік кажа: час мой блізкі, у цябе ўчыню пасху з вучнямі Маімі».
А Онъ рекъ, идите в городъ к некоторому и речите ему: Учитель мовіть, часъ Мой близко есьть, у тебе учиню Пасху з учениками Моими •
І зрабілі вучні, як загадаў ім Ісус, і прыгатавалі пасху.
И учинили ученики, якъ велелъ имъ Исусъ, и зготовили Пасху •
Калі ж зьвечарэла, Ён узьлёг з дванаццацьцю вучнямі;
А вечеру будучи, селъ з дванадцатьма учениками •
І калі яны елі, сказаў: праўду кажу вам, што адзін з вас выдасьць Мяне.
И едучімъ имъ, рекъ: правдиве мовлю вамъ, ижъ одинъ з васъ выдаст Ме • [10]
Яны вельмі засмуціліся і пачалі казаць Яму, кожны зь іх: ці ня я, Госпадзе?
И смутечісе вельмі, почалі мовіті Ему, поодному кождый с ніхъ: чили я естомъ Пане?
А Ён сказаў у адказ: хто апусьціў са Мною руку ў місу, той выдасьць Мяне;
А Онъ отповедаючи рекъ, омочиваючій со Мною в соленицы руку, тотъ Ме выдасьть • [11]
зрэшты, Сын Чалавечы ідзе, як пісана пра Яго; але гора таму чалавеку, якім Сын Чалавечы выдаецца: лепей было б чалавеку гэтаму не радзіцца.
Сынъ пакъ Чоловечій идеть якъ есьть написано о Немъ, лечъ беда чоловеку тому, через которого Сынъ Чоловечий выдасьтьсе, добро бы было ему, есьлі се бы не роділъ человекъ тотъ •
У адказ жа Юда, які выдаў Яго, сказаў: ці ня я, Равьві? Ісус кажа яму: ты сказаў.
И отповедаючи Юда выдаючій Его, рекъ: чили я естомъ учителю? мовилъ ему, тысь рекъ •
А калі яны елі: Ісус, узяўшы хлеб і дабраславіўшы, паламаў і, раздаючы вучням, сказаў: прымеце, ежце: гэта Цела Маё.
А едучимъ имъ, взявъши Исусъ хлебъ, и блогословивши ламалъ и давалъ ученикомъ, и рекъ, возьмите ежте, то есьть тело Мое • [12]
І ўзяўшы чару, і падзякаваўшы, падаў ім і сказаў: пеце зь яе ўсе;
И възявши чашу, и хвалу вздавши, далъ имъ, мовечи: пийте з нее вси •
бо гэта Кроў Мая новага запавету, за многіх праліваная дзеля дараваньня грахоў.
То бо есьть кровъ Моя Нового Завета,[13] которая за многихъ выливаеться, на отпущенье греховъ •
Кажу ж вам, што ад сёньня ня буду піць ад плоду гэтага вінаграднага да таго дня, калі буду піць з вамі новае віно ў Царстве Айца Майго.
Мовлю пакъ вам, ижъ не маю пити оттуле з сего овощу дерева винного, до дня того, гды его пъю[14] з вами новыи в Королевстве Отца Моего •
І засьпяваўшы, пайшлі на гару Аліўную.
И запевши вышли на гору Оливную • [15]
Тады кажа ім Ісус: усе вы запаняверыцеся ўва Мне ў гэтую ноч, бо напісана: «пакараю пастыра, і расьсеюцца авечкі».
Тогды мовилъ имъ Исусъ, вси вы згоршітесе на Мне ночи тое, напісано бо есьть ударю пастыря, и разыдутьсе овцы стада • [16]
А пасьля ўваскрэсеньня Майго сустрэну вас у Галілеі.
Лечъ по вскресеньи Моем, упережу васъ до Галилеи • [17]
У адказ жа Пётр сказаў Яму: калі і ўсе запаняверацца ў Табе, я не запаняверуся.
И отповедаючи Петръ рекъ Ему: есьли и вси згоршатьсе на Тобе, я николи не згоршусе •
Сказаў яму Ісус: праўду кажу табе, што гэтае ночы, перш чым засьпявае певень, тройчы адрачэшся ад Мяне.
Рекъ ему Исусъ, правдиве мовлю тобе, ижъ сее ночи впередъ нижли петухъ не запоеть, три кроть запритсе Мене • [18]
Кажа Яму Пётр: хоць бы прыпала мне і памерці з Табою, не адракуся ад Цябе. Падобнае і ўсе вучні казалі.
Мовилъ ему Петръ, есьли есьть и умерети с Тобою, не запрусе Тебе, также тежъ и въсі ученікі говорілі •
Потым прыходзіць зь імі Ісус у мясьціну, званую Гефсіманія, і кажа вучням: пасядзеце тут, пакуль Я пайду, памалюся там.
Тогды пришолъ с ними Исусъ в весь, называючую Гефсимани, и мовилъ ученикомъ, седите тутъ, докуль шодши помолюся тамъ • [19]
І ўзяўшы Пятра і абодвух сыноў Зевядзеевых, пачаў смуткаваць і журыцца.
И взявші Петра и два сыны Зеведеовы, почалъ смутитисе и тужити •
Тады кажа ім Ісус: душа Мая смуткуе да сьмерці; пабудзьце тут і чувайце са Мною.
Тогды мовилъ имъ Исусъ, засмучона есьть душа Моя до сьмерти, пождите сезьде, и чуйте со Мною •
І адышоўшы крыху, упаў на аблічча Сваё, маліўся і казаў: Войча Мой! калі магчыма, хай абміне Мяне чара гэтая: але не як Я хачу, а як Ты.
И пърошодши мало палъ на облічьи Своемъ, молечисе и мовечи: Отче Мой, есьли можно есьть, нехай промінеть от Меня чаша тая, ведь же, не якъ Я хочу, але якъ Ты • [20]
І прыходзіць да вучняў і застае, што яны сьпяць, і кажа Пятру: ці так не змаглі вы адну гадзіну чуваць са Мною?
И пришодши до учениковъ и нашолъ их спячих, и мовилъ Петру, такъ ли не взмогълисьте одное годины чути со Мною?
чувайце і малецеся, каб не паддацца спакусе: дух бадзёры, а плоць нядужая.
Чуйте и молітесе, бы не ввошлисьте в покусы: духъ бо жаръкий, лечъ тело немоцно •
Яшчэ, адышоўшы другі раз, маліўся, кажучы: Войча Мой! калі ня можа чара гэтая абмінуць Мяне, каб Мне ня піць яе, хай будзе воля Твая.
Засе вдругое шодші молілъсе, мовечи: Отче Мой, есьли не можетъ тая чаша проминути от Мене, есьли не пью ее,[21] нехай будеть воля Твоя •
І прыйшоўшы, застаў, што зноў яны сьпяць, бо ў іх вочы ацяжэлі.
И пришодши нашолъ ихъ засе спячыхъ, были бо имъ очи обтяжоны •
І пакінуўшы іх, адышоў зноў і памаліўся трэйці раз, тое самае слова сказаўшы.
И оставивши ихъ, шодши засе молилъсе в третьтее тоежъ сълово говоречи •
Тады прыходзіць да вучняў Сваіх і кажа ім: вы ўсе яшчэ сьпіце і спачываеце; вось, наблізілася гадзіна, і Сын Чалавечы аддаецца ў рукі грэшнікаў;
Тогды прішолъ до учениковъ Своихъ, и мовилъ имъ, спите остатокъ и опочивайте, ото приближиласе година, и Сынъ Чоловечий выдаетьсе в руки грешникомъ •
устаньце, хадзем: вось наблізіўся той, хто прадае Мяне.
Въстаньте идимо, ото приближилъсе выдавца Мой •
І калі яшчэ гаварыў Ён, вось, Юда, адзін з дванаццацёх, прыйшоў, і зь ім мноства людзей зь мечамі і каламі, ад першасьвятароў і старэйшын народных.
И еще Ему мовечи, ото Юда одинъ з дванадцати пришолъ, и с нимъ тіжба многая, з бронями и з кийми, от переднейшіхъ оферовниковъ и старшихъ люду • [22]
А хто выдаваў Яго, даў ім знак, кажучы: каго я пацалую, Той і ёсьць, вазьмеце Яго.
Выдайца пак его дал им знакъ, мовечі: Которого колвекъ поцалую, Тотъ ест, имите Его •
І, адразу падышоўшы да Ісуса, сказаў: радуйся, Равьві! І пацалаваў Яго.
И на тыхъ местъ приступивши до Исуса, рекъ: радуйсе Учителю, и поцаловалъ Его •
Ісус жа сказаў яму: дружа, чаго ты прыйшоў? Тады падышлі, і паклалі рукі на Ісуса, і ўзялі Яго.
А Исусъ рекъ ему: друже, чині нешто еси пришолъ; тогды приступивши вскинули руки на Исуса, и поимали Его •
І вось, адзін з тых, што былі зь Ісусам, працягнуўшы руку, дастаў меч свой і, ударыўшы раба першасьвятаровага, адсек яму вуха.
И ото одинъ от будучихъ зъ Исусомъ, розпостерши руку и възялъ мечъ[23] свой, и ударілъ челядніка переднейшого оферовніка, и утял ему ухо •
Тады кажа яму Ісус: вярні меч твой у месца ягонае, бо ўсе, што возьмуць меч, ад меча і загінуць;
Тогды мовилъ ему Исусъ, верни мечъ свой на месце его, въси бо беручие мечъ мечомъ погинуть • [24]
альбо думаеш, што Я не магу цяпер упрасіць Айца Майго, і Ён дасьць Мне больш за дванаццаць легіёнаў анёлаў?
Або здасьтьтисе, ижъ не могу теперь упросити Отца Моего, и поставить Ми больши, нижъ дванадъцать уфовъ аньгеловъ?
як жа збудуцца Пісаньні, што так павінна быць?
Якъ пакъ прото выполнятьсе Писма, ижъ такъ потреба быть • [25]
У тую гадзіну сказаў Ісус народу: быццам на разбойніка выйшлі вы зь мечамі і каламі ўзяць Мяне; кожны дзень з вамі сядзеў Я, вучачы ў храме, і вы ня бралі Мяне.
Въ тую годину, рекъ Исусъ тижбамъ: ижъ на розбойника ль вышлисьте з бронями и з кийми поимати Мене? по вси дни при васъ седеломъ в церкви учачи, а не поималисьте Мене •
А ўсё гэта было, каб збыліся пісаньні прарокаў. Тады ўсе вучні, пакінуўшы Яго, паўцякалі.
Лечъ то все сталосе, бы выполънилисе Писма пророцкие; тогъды ученики вси оставивши Его утекали • [26]
А тыя, што ўзялі Ісуса, завялі Яго да Каяфы першасьвятара, куды сабраліся кніжнікі і старэйшыны.
А жолнери поимавши Исуса, велі до Каиявы переднейшого оферовніка, где учоные и старшіе собраліся • [27]
А Пётр ішоў сьледам за Ім зводдаль, да двара першасьвятаровага і ўвайшоўшы ў сярэдзіну, сеў са слугамі, каб бачыць канец.
А Петръ шолъ за Нимъ здалека до двора переднейшого оферовніка, и вшодши внутрь седелъ з слугами, видеті сконченье •
Першасьвятары і старэйшыны і ўвесь сынедрыён шукалі ілжывага сьведчаньня супроць Ісуса, каб аддаць Яго на сьмерць;
Переднейшие оферовніки пакъ и старшие, и рада вся, искалі лживого сведоцтва на Исуса, якъ бы забити Его,[28]
і не знаходзілі; і хоць шмат ілжывых сьведкаў прыходзіла, не знайшлі. Але нарэшце прыйшлі два лжывыя сьведкі
И не находили; и многимъ лживымъ сведкомъ пріступуючимъ, не нашлі, и опосьле приступивши два лживые сьветки,
і сказалі: Ён казаў: «магу разбурыць храм Божы і за тры дні збудаваць яго».
Рекли: Тотъ говорилъ, могу розрушить церковъ Божью, и за три дни збудовать ее • [29]
І ўстаўшы, першасьвятар сказаў Яму: чаму нічога не адказваеш, што яны супроць Цябе сьведчаць?
И вставши переднейшій оферовнікъ, рекъ ему: нічого ль не отповедаешъ, што тые на Тебе сьведчать?
А Ісус маўчаў. І першасьвятар сказаў Яму: заклінаю Цябе Богам жывым, скажы нам, ці Ты Хрыстос, Сын Божы?
А Исусъ молчалъ, и отповедаючи переднейшій оферовнік рек Ему: запрісегаю Те Богомъ Жівым, бысь споведалъ намъ, есьлі Ты есі Христосъ, Сынъ Божій?
Кажа яму Ісус: ты сказаў; нават маўляю вам: ад сёньня ўгледзіце Сына Чалавечага, што сядзіць праваруч сілы і ідзе на аблоках нябесных.
Мовілъ ему Исусъ, ты рек, ведьже мовлю вамъ, оттуль узрите Сына Чоловечого седячого по правицы моцы, и приходячого на оболокохъ небеских • [30]
Тады першасьвятар разадраў адзеньне сваё і сказаў: Ён блюзьнерыць. Навошта яшчэ нам сьведкі? Вось, вы чулі блюзьнерства Ягонае!
Тогды переднейшій оферовнікъ росторгалъ одежи свои, мовечи: ижъ блюзьнерство мовилъ, што еще потребуемъ сьветковъ, ото теперъ слышалисьте блюзьнеръсътъво Его •
Як вам здаецца? А яны сказалі ў адказ: варты сьмерці.
Што ся вамъ здасьть? а оні отповедаючи рекли, виненъ ест смерти •
Тады плявалі Яму ў твар і тузалі Яго; а іншыя білі па шчоках.
Тогды заплевавши обличъе Его, и прикросьти Ему делали, а иншие по челюсьти били • [31]
І казалі: скажы нам, Хрысьце, хто ўдарыў Цябе?
Мовечи, пророкуй намъ Хрисьте, хто есьть бъючий Тебе?
А Пётр сядзеў звонку на дварэ. І падышла да яго адна служанка і сказала: і ты быў зь Ісусам Галілеянінам.
А Петръ з надворъя седелъ в дворе, и приступила к нему одна челядница мовечи, и ты былъ зъ Исусомъ Галилейскимъ • [32]
Але ён адрокся перад усімі, сказаўшы: ня ведаю, што ты кажаш.
А онъ заперсе перед всімі, мовечі: не ведаю што мовишъ •
А калі ён выходзіў за браму, убачыла яго другая, і кажа тым, што былі там: і гэты быў зь Ісусам Назарэем.
И вышодъши пакъ ему к воротомъ, узрела его другая, и мовила имъ, тамъ, и тотъ былъ зъ Исусомъ Назарейскимъ •
І зноў адрокся ён, прысягнуўшы: я ня ведаю Гэтага Чалавека.
И засе заперсе зъ присегою, ижъ не знаю Чоловека •
Крыху пазьней падышлі тыя, што стаялі, і сказалі Пятру: сапраўды і ты зь іх, бо і гаворка твая выдае цябе.
А помале приступивъши стоячие, рекли Петру: правдиве и ты з нихъ еси, бо и розъмова твоя янымъ тебе чинить •
Тады ён пачаў прысягаць і бажыцца: я ня ведаю Гэтага Чалавека. І тут жа засьпяваў певень.
Тогды почалъ проклинатисе и присегатисе, ижъ не знаю Чоловека, и на тыхъ местъ петухъ запелъ •
І згадаў Пётр словы, сказаныя яму Ісусам: перш чым засьпявае певень, тройчы адрачэшся ад Мяне. І выйшаўшы вонкі, плакаў горка.
И въспоменулъ Петръ мову Исусову, речоную ему, ижъ въпередъ нижъли петухъ не запоеть, три кроть запришъсе Мене, и вышодъши вонъ, плакалъ горко • [33]
