Мацьвея 15 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Васіля Цяпінскага
Тады прыходзяць да Ісуса з Ерусаліму кніжнікі і фарысэі, кажучы:
Тогды приступили къ Исусу, некоторие з Ерусолима учоные и фарисеи, мовечи:[1]
«Чаму вучні Твае адступаюцца ад традыцыяў старэйшых? Бо ня мыюць рукі свае, калі ядуць хлеб».
Чому ученики Твои переступають поданья старших, не умывають бо рукъ своихъ гды хлебъ едять •
Ён жа, адказваючы, сказаў ім: «Чаму і вы адступаецеся ад прыказаньня Божага дзеля традыцыяў вашых?
А Онъ отповедаючи рекъ имъ: чому и вы переступаете росказанье Божье для поданья вашего •
Бо Бог загадаў, кажучы: “Шануй бацьку твайго і маці”, і: “Хто праклінае бацьку ці маці, няхай сьмерцю памрэ”.
Богъ бо пріказалъ, мовечі: чті отца и матъку, а которій злословить отца або матку, смертью нехай умреть • [2]
А вы кажаце: “Калі хто скажа бацьку або маці: 'Дар [Богу] тое, чым ты ад мяне карыстаўся',
А вы мовите, которий есъли речеть отцу або матъце даръ,[3] которий кольвекъ з мене упожиточнитьсе тобе,
той можа і не шанаваць бацьку свайго ці маці сваю”. І вы пазбавілі сілы прыказаньне Божае дзеля традыцыяў вашых.
и бы не чтилъ отца своего або матъки • И розрушилисте росказанье Божье, для поданья вашого •
Крывадушнікі! Слушна прарочыў пра вас Ісая, кажучы:
Лицемерникі, добре пророкавалъ о васъ Исаия, мовечи:
“Народ гэты набліжаецца да Мяне вуснамі сваімі і губамі шануе Мяне; а сэрца іхняе трымаецца далёка ад Мяне.
Приближаються Мъне люди тые, усты съвоими, и губами чстять Ме, а серце их далеко отстало от Мене • [4]
Але марна пакланяюцца Мне, навучаючы вучэньняў і пастановаў чалавечых”».
И напрасно чъсьтять Ме, учечи приказане и людъскихъ •
І, паклікаўшы натоўп, сказаў ім: «Слухайце і разумейце:
И призъвавъші тижбы, рекъ имъ: слухайте и зрозумейте •
Ня тое, што ўваходзіць у вусны, апаганьвае чалавека, але тое, што выходзіць з вуснаў, апаганьвае чалавека».
Не входячое у уста поганить чоловека, але выходячое зъ устъ, то поганить чоловека •
Тады вучні Ягоныя, падыйшоўшы, казалі Яму: «Ці ведаеш, што фарысэі, пачуўшы слова гэтае, згоршыліся?»
Тогды приступивъши ученики Его, рекли Ему: ведаешли иж фарисеи услышавши слово згоршіліся •
Ён жа, адказваючы, сказаў: «Усякая расьліна, якую не пасадзіў Айцец Мой Нябесны, будзе выкарчавана.
А Онъ отповедаючи рекъ, каждый садъ которого не насадить Отецъ Мой Небесный, выкорениться • [5]
Пакіньце іх; яны — сьляпыя павадыры сьляпых; а калі сьляпы вядзе сьляпога, абодва ўваляцца ў яму».
Оставте ихъ, вожи суть слепые слепыхъ, а слепый слепого если водить, обадва въ яму впадуть • [6]
Пётар жа, адказваючы, сказаў Яму: «Растлумач нам прыповесьць гэтую».
И отповедаючи Петръ, рекъ Ему: скажи намъ подобенъство тое • [7]
А Ісус сказаў: «Няўжо і вы такія няцямкія?
А Исусъ рекъ им, однако ли и вы без вырозуменья есте •
Ці ж яшчэ не разумееце, што ўсё, што ўваходзіць у вусны, трапляе ў жывот і выкідаецца прэч?
Есче ль не розумеете, иж каждое, што входить въ уста, в черево кладеться, и на долъ выходить •
А тое, што выходзіць з вуснаў, — з сэрца выходзіць; гэта апаганьвае чалавека.
А выходячое зъ устъ, от серца выходить, и то поганить чоловека •
Бо з сэрца выходзяць злыя думкі, забойствы, распуснасьць, чужалоства, крадзяжы, фальшывыя сьведчаньні, блюзьнерствы.
Зъ серца бо выходять мысли лихие, забойства, чужоложъсътва, лживые сведоцства, блюзънерства • [8]
Гэта апаганьвае чалавека, а есьці нямытымі рукамі не апаганьвае чалавека».
Тые суть поганючие чоловека, а што не умытыми руками ести, не поганить чоловека •
І, выйшаўшы адтуль, Ісус адыйшоў у межы Тыру і Сідону.
И вышодши оттуль Исусъ, отышолъ въ стороны Тиръские и Сидонъские •
І вось жанчына Хананейская, выйшаўшы з тых ваколіцаў, крычала Яму, кажучы: «Зьлітуйся нада мною, Госпадзе, Сыне Давідаў! Дачка мая цяжка апанаваная дэманам!»
И ото жона Хананейская зъ границъ тыхъ[9] вышодши, закричала к Нему мовечи: змилуйсе надо мною Пане сыну Давыдовъ, дочка моя лихо беситься •
А Ён не адказаў ёй ані слова. І вучні Ягоныя, падыйшоўшы, прасілі Яго, кажучы: «Адпусьці яе, бо яна крычыць за намі».
А Онъ не отповедилъ ей ни слова, и приступивши ученики Его, просили Его мовечи: отпусти ее ижъ кричить въследъ насъ •
Ён жа, адказваючы, сказаў: «Я пасланы толькі да авечак з дому Ізраіля, якія загінулі».
А Онъ отповедаючи рекъ: не естом посланъ, только къ овцамъ згинулымъ з дому Израилевого •
А яна, прыйшоўшы, пакланілася Яму, кажучы: «Госпадзе! Дапамажы мне».
А она пъришедши поклонилася Ему, мовечи: Пане, поможи ми •
Ён жа, адказваючы, сказаў: «Ня добра ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць сабакам».
Онъ пакъ отповедаючи, рекъ: не ест добро отняти хлеба детемъ, и покінуті псомъ •
А яна сказала: «Так, Госпадзе! Але і сабакі ядуць крошкі, якія падаюць са стала гаспадароў іхніх».
А она рекла, такъ Пане, бо и пси ядять з одробінъ падаючих з стола пановъ своих •
Тады, адказваючы, Ісус сказаў ёй: «О, жанчына! Вялікая вера твая; няхай станецца табе, як ты хочаш». І была аздароўленая дачка ейная з тае гадзіны.
Тогды отповедаючи Исусъ, рекъ ей: о жоно, велика вера твоя, нехай будеть тобе якъ хочешь, и оздоровела дочка ее от тое годины •
І, перайшоўшы адтуль, прыйшоў Ісус да мора Галілейскага і, узыйшоўшы на гару, сеў там.
И прошодши оттуле Исусъ пришолъ на море Галилейское, и вшедши на гору, седелъ тамъ • [10]
І падыйшлі да Яго шматлікія натоўпы, маючы з сабою кульгавых, сьляпых, нямых, калекаў і шмат іншых, і пакінулі іх каля ног Ісуса; і Ён аздаравіў іх,
И приступили к Нему тижбы мъногие, маючи з собою хромые, слепые, немые, уломъные и иные многие, и пометалі ихъ до ногъ Исусовыхъ, и уздоровилъ их •
так што натоўп зьдзіўляўся, бачачы, што нямыя гавораць, калекі здаравеюць, кульгавыя ходзяць і сьляпыя бачаць, і славіў Бога Ізраіля.
Ижъ тежъ тижбы дивилисе, видечі немыхъ мовечи, уломных здоровыми, хромыхъ ходечими, и сълепыхъ видечими, и сълавили Бога Израилевого • [11]
А Ісус, паклікаўшы вучняў Сваіх, сказаў: «Шкада Мне гэтых людзей, што ўжо тры дні са Мною і ня маюць, што есьці; і не хачу адпусьціць іх галоднымі, каб не саслабелі ў дарозе».
А Исусъ, призвавши ученики Свои, рекъ имъ: умилосерживаюся о тижбе той, ижъ уже дни три при Мне тривають, и не мають чого есьти, а отпусътити ихъ не едших не хочу, бы яко не ослабели на дорозе • [12]
І кажуць Яму вучні Ягоныя: «Адкуль у нас у пустыні столькі хлеба, каб накарміць гэтакі натоўп?»
И мовили Ему ученики Его: откуль намъ на пустыни хлеба только, ижъ бы насытилася такая тижба?
І кажа ім Ісус: «Колькі маеце хлябоў?» Яны ж сказалі: «Сем, і некалькі рыбак».
И мовилъ имъ Исусъ, колько хлебовъ маете? А они рекли семь, и мало рибокъ •
І Ён загадаў натоўпам узьлегчы на зямлі.
І велелъ тижбамъ сесьти на земъли •
І, узяўшы сем хлябоў і рыбы, падзякаваўшы, паламаў і даў вучням Сваім, а вучні — натоўпу.
І взявши семь хлебовъ и рыбы, хвалу въздавши поламалъ, и далъ ученикомъ Своим, а ученики тижбамъ •
І елі ўсе, і наеліся; і сабралі кавалкаў, што засталіся, сем кашоў поўных.
И елі вси, и насытилисе, и взяли осътанки крохъ, семь кошницъ польныхъ •
А тых, што елі, было чатыры тысячы мужчынаў, акрамя жанчынаў і дзяцей.
А едучихъ было, четыри тисечи мужей, кромъ жонъ и детей •
І, адпусьціўшы натоўп, Ён увайшоў у човен і прыйшоў у ваколіцы Магдалы.
И отпусътівші тижъбы, вшолъ в лодью, и пришолъ въ границы Магдалиньсъкие •
