Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Васіля Цяпінскага
У той час Ірад тэтрарх пачуў чуткі пра Ісуса
В тотъ часъ, услышалъ Иродъ, четвертиною владаючий, слухъ о Исусе • [1]
і сказаў слугам сваім: гэта Іоан Хрысьціцель; ён уваскрос з мёртвых, і дзеля гэтага цуды дзе́юцца праз яго.
И рекъ слугамъ своимъ: то ест Иоанъ Креститель, тотъ вскресъ зъ мертвыхъ, и того деле моцы деються через него •
Бо Ірад, захапіўшы Іоана, зьвязаў яго і пасадзіў у вязьніцу за Ірадзіяду, жонку Філіпа, брата свайго.
Ирод бо поимавши Иоана звязалъ его, и всадилъ в темницу, Иродыяды деле жоны Филипа брата своего • [2]
Бо Іоан казаў яму: ня гожа табе́ ме́ць яе́.
Мовлялъ бо ему Иоанъ, не годитсе тобе мети ее • [3]
І хаце́ў забіць яго, але баяўся народу: бо яго ме́лі за прарока.
И хотечи его забити, боялъсе тижбы, же якъ пророка его мели •
У дзе́нь жа нарадзін Ірада дачка́ Ірадзіяды скакала пасярод іх і дагадзіла Іраду.
А дъню будучи нароженья Иродового, плесала дочка Иродыядина впосредъку, и угодила Ироду •
Дзеля гэтага ён пакляўся ёй даць, чаго-б ні папрасіла.
И затымъ с присегою прирекъ ей дати чого кольвекъ попросить •
Яна-ж, падвучаная маткай сваёй, сказала: дай мне́ тут на та́лерцы галаву Іоана Хрысьціцеля.
А она направлена от матки своее, дай ми рекла сезде на мисе голову Иоана Крестителя •
І засумаваў цар, але з увагі на прысягу і на супачыва́ўшых побач з ім сказаў даць.
И фрасовнымъ былъ король, лечъ прісеги деле и для седячихъ с нимъ, велелъ дати ей •
І паслаў адсячы́ галаву Іоану ў вязьніцы.
И пославъши, сталъ Иоана в темницы •
І прыне́сьлі галаву яго на тале́рцы і далі дзяўчыне, а яна зане́сла матцы сваёй.
И принесли голову его на мисе, и дано девце, и отнесла матце съвоей •
Вучні-ж яго, прыйшоўшы, узялі це́ла яго й пахавалі яго; і пайшлі паведаміць Ісуса.
И пришодши ученики его, взяли тело его, и погребли ест, и пришодши взвестили Исусу •
І, пачуўшы, Ісус паплыў стуль на чаўне́ ў пустыннае ме́сца адзін; і народ, пачуўшы тое, пайшоў за Ім з ме́стаў пехато́ю.
А услышавши Исусъ, отышолъ оттуль в лодьи в пустое место одинъ, и услышавши тижбы, шли за Нимъ пеши зъ городовъ • [4]
І, выйшаўшы, Ісус угле́дзіў множства людзе́й і пашкадава́ў іх і аздаравіў няду́жых.
И вышодши Исусъ, увиделъ тижбу многую, и умілосердилъсе ихъ, и уздоровилъ немоцные ихъ •
Калі-ж настаў ве́чар, прыступіліся да Яго вучні Ягоныя і сказалі: пустыня тутака, дый час ужо позны; пусьці народ, каб яны пайшлі ў сёлы і купілі сабе́ е́жы.
Позну пакъ будучи, приступили к Нему ученики Его, мовечи: пусто ест место, и година ужо мінула, отпусти тижбы, бы шодши въ веси купили корму собе •
Але Ісус сказаў ім: ня трэба ім ісьці: вы́ дайце ім е́сьці.
А Исусъ рекъ имъ: не потребуют отыйти, дайте имъ вы есъти •
Яны-ж кажуць Яму: у нас тут толькі пяць хлябоў і дзьве́ рыбы.
Они пакъ мовили Ему: не маемъ сезде, только пять хлебовъ и дьве рибы • [5]
Ён сказаў: прынясе́це іх Мне́ сюды.
А Онъ рекъ, принесите Ми ихъ сюды •
І сказаў народу супачы́ць на траве́ і, узяўшы пяць хлябоў і дзьве́ рыбы, глянуў на не́ба, пабагаславіў і, паламаўшы, даў хле́б вучням, а вучні народу.
И велелъ тижбамъ сесъти на траве, и възявши пять хлебовъ, и дьве рибы, возревши на небо блогословилъ, и поламавъши, дал ученикомъ хлебы, а ученики тижбамъ •
І е́лі ўсе́, і насыціліся; і назьбіралі аста́ткаў дванаццаць карабо́ў поўных.
И ели вси и насытилисе, и взяли остатки крохъ, дъванадцать кошовъ полныхъ •
А е́ўшых было каля пяці тысячаў душ, апрача жанчы́н і дзяце́й.
А едучіхъ было мужовъ около пяти тысячей, кромя жон и детей •
І тады-ж загадаў Ісус вучням Сваім увайсьці ў човен і плы́сьці пе́рш за Яго на другі бок, пакуль Ён адпу́сьціць народ.
И на тыхъ местъ принутилъ Исусъ, ученики Свои въвойти в лодью, и упережати Его на ономъ берегу, докуль отпустить тижбы • [6]
І, адпусьціўшы народ, Ён узыйшоў на гару́ памаліцца насамо́це; і ўве́чары астаўся там Адзін.
И отпустивши тижбы, взышолъ на гору один молитисе а позну будучі, оденъ былъ тамъ • [7]
А човен ужо быў пасярэдзіне мора, і яго кідалі хвалі, бо ве́цер быў праціўны.
Лодья пакъ была посередъ моря метана волънами, былъ бо противъный ветръ •
У чацьвёртую-ж старо́жу ночы пайшоў да іх Ісус, ідучы па моры.
А въ четьвертую сторожу ночъную, шолъ къ німъ Исусъ ходечи по морю •
І вучні, угле́дзіўшы Яго, ідучы па моры, спалохаліся і гаварылі: гэта здань. І ад страху закрычэлі.
И увидевъши Его ученики по морю ходячого, стривожилися мовечи: ижъ облуда ест, и от страху закричали •
Але Ісус ураз загаварыў з імі і сказаў: бадры́цеся; гэта Я; ня бойцеся.
И на тых местъ рекъ имъ Исусъ, мовечи: уфайте, Я естомъ не бойтесе •
Пётр сказаў Яму ў адказ: Госпадзе! Калі гэта Ты, скажы мне́ йсьці да Цябе́ па вадзе́.
А отповедаючи Петръ, рекъ: Пане, есъли Ты еси, вели ми прійти к Тобе по водахъ •
Ён жа сказаў: ідзі. І, выйшаўшы з чаўна, Пётр пайшоў па вадзе́, каб падыйсьці да Ісуса.
А Онъ рекъ, прийди, и вышедши з лодьи Петръ, ходилъ по водах, идучи къ Исусу •
Але, ба́чачы моцны ве́цер, спужаўся і, пачаўшы тану́ць, закрычэў: Госпадзе, спасі мяне́!
А увідевши ветръ моцный, узбоялсе, и почінаючи тонути, закричалъ, мовечи: Пане збав ме •
Ісус ураз жа працягнуў руку, падтрымаў яго і кажа яму: малаве́рны! Чаму ты сумляваўся?
И на тых местъ Исусъ, розпостерши руку, взялъ его, и мовилъ ему, мало верный, чомусь звутпилъ?
І, калі ўвайшлі яны ў човен, ве́цер заціх.
І вшодшім им в лодью, пересталъ ветръ •
А быўшыя ў чаўне́ падыйшлі, пакланіліся Яму і сказалі: запраўды́, Ты — Сын Божы!
Будучие пакъ в лодьи пришодши, поклонилися Ему, мовечи: правдиве Божий Сынъ еси •
І, пераплыўшы, прыйшлі ў зямлю Генісарэцкую.
І перешодши, пришли в землю Генисаретъсъкую •
І людзі тамтэйшыя, пазнаўшы Яго, паслалі ў-ва ўсю ваколіцу тую і прыне́сьлі да Яго ўсіх хворых.
И познавши Его мужи месца того, послали по всей стороне той и прінесли к Нему всі форые •
І прасілі Яго, каб толькі дакрану́цца да краю вопраткі Яго; і, като́рыя дакрану́ліся, паздараве́лі.
И просили Его, бы только дотыкалися края одежи Его, и которыие кольвекъ дотыкалися, уздоровлены были •
