Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Васіля Цяпінскага
У той час пачуў Ірад тэтра́рх по́галас пра Іісуса
В тотъ часъ, услышалъ Иродъ, четвертиною владаючий, слухъ о Исусе • [1]
і сказаў слу́гам сваім: гэта Іаан Хрысцíцель; ён паўстаў з мёртвых, і таму цуды дзе́юцца праз яго.
И рекъ слугамъ своимъ: то ест Иоанъ Креститель, тотъ вскресъ зъ мертвыхъ, и того деле моцы деються через него •
Бо Ірад, узяўшы Іаана, звязаў яго і пасадзіў у цямнíцу з-за Ірадыяды, жонкі Філіпа, брата свайго;
Ирод бо поимавши Иоана звязалъ его, и всадилъ в темницу, Иродыяды деле жоны Филипа брата своего • [2]
таму што Іаан казаў яму: нельга табе мець яе.
Мовлялъ бо ему Иоанъ, не годитсе тобе мети ее • [3]
І хацеў Ірад яго забіць, але пабаяўся народу, бо яго лічылі прарокам.
И хотечи его забити, боялъсе тижбы, же якъ пророка его мели •
А ў дзень нараджэ́ння Ірада танцавала дачка Ірадыяды перад гасцямі і дагадзíла Іраду.
А дъню будучи нароженья Иродового, плесала дочка Иродыядина впосредъку, и угодила Ироду •
Таму ён з кля́тваю абяцаў ёй даць, чаго б яна ні папрасіла.
И затымъ с присегою прирекъ ей дати чого кольвекъ попросить •
А яна, падбухто́раная маці сваёю, сказала: дай мне тут на блю́дзе галаву́ Іаана Хрысцíцеля.
А она направлена от матки своее, дай ми рекла сезде на мисе голову Иоана Крестителя •
І засмуцíўся цар; але дзе́ля кля́твы і тых, што ўзляжа́лі з ім, загадаў даць.
И фрасовнымъ былъ король, лечъ прісеги деле и для седячихъ с нимъ, велелъ дати ей •
І паслаў адсе́кчы Іаану галаву́ ў цямнíцы.
И пославъши, сталъ Иоана в темницы •
І прыне́слі галаву́ яго на блю́дзе, і далí дзяўчыне; а яна зане́сла маці сваёй.
И принесли голову его на мисе, и дано девце, и отнесла матце съвоей •
А вучні яго, прыйшоўшы, узялí яго цела і пахавалі яго; ды пайшлі паве́дамілі Іісусу.
И пришодши ученики его, взяли тело его, и погребли ест, и пришодши взвестили Исусу •
І, пачуўшы, Іісус адплыў адтуль на лодцы ў пустэ́льнае ме́сца адзін; а люд, прачуўшы, пайшоў за Ім пе́шшу з гарадоў.
А услышавши Исусъ, отышолъ оттуль в лодьи в пустое место одинъ, и услышавши тижбы, шли за Нимъ пеши зъ городовъ • [4]
І, выйшаўшы, Іісус убачыў мноства людзей і пашкадаваў іх, і ацалíў іхніх хворых.
И вышодши Исусъ, увиделъ тижбу многую, и умілосердилъсе ихъ, и уздоровилъ немоцные ихъ •
Калі ж настаў вечар, прыступíлі да Яго вучні Яго і сказалі: пустэ́льная тут мясціна, і час ужо позні; адпусцí людзей, каб яны пайшлі ў пасе́лішчы і купілі сабе е́жы.
Позну пакъ будучи, приступили к Нему ученики Его, мовечи: пусто ест место, и година ужо мінула, отпусти тижбы, бы шодши въ веси купили корму собе •
Але Іісус сказаў ім: яны не маюць патрэ́бы ісці; вы дайце ім есці.
А Исусъ рекъ имъ: не потребуют отыйти, дайте имъ вы есъти •
Яны ж кажуць Яму: у нас тут толькі пяць хлябо́ў і дзве ры́біны.
Они пакъ мовили Ему: не маемъ сезде, только пять хлебовъ и дьве рибы • [5]
Ён сказаў: прынясíце Мне іх сюды.
А Онъ рекъ, принесите Ми ихъ сюды •
І загадаў народу ўзле́гчы на траву, і, узяўшы пяць хлябо́ў і дзве ры́біны, узвёў вочы на неба, благаславіў, пераламíў і даў хлябы́ вучням, а вучні — народу.
И велелъ тижбамъ сесъти на траве, и възявши пять хлебовъ, и дьве рибы, возревши на небо блогословилъ, и поламавъши, дал ученикомъ хлебы, а ученики тижбамъ •
І елі ўсе, і насы́ціліся; і набра́лі рэ́шты кавалкаў дванаццаць кашоў поўных.
И ели вси и насытилисе, и взяли остатки крохъ, дъванадцать кошовъ полныхъ •
А тых, што елі, было́ каля пяці тысяч чалавек, акрамя́ жанчын і дзяцей.
А едучіхъ было мужовъ около пяти тысячей, кромя жон и детей •
І адразу прыму́сіў Іісус вучняў Сваіх увайсцí ў лодку і вы́правіцца ране́й за Яго на другі бок, пакуль Ён адпу́сціць народ.
И на тыхъ местъ принутилъ Исусъ, ученики Свои въвойти в лодью, и упережати Его на ономъ берегу, докуль отпустить тижбы • [6]
І, адпусцíўшы народ, Ён узышо́ў на гару́ ў адзіно́це памаліцца; і калі звечарэ́ла, застава́ўся там адзін.
И отпустивши тижбы, взышолъ на гору один молитисе а позну будучі, оденъ былъ тамъ • [7]
А лодка была́ ўжо пасяро́д мора, і яе бíла хва́лямі, бо вецер быў супрацíўны.
Лодья пакъ была посередъ моря метана волънами, былъ бо противъный ветръ •
У чацвёртую ж ва́рту ночы пайшоў да іх Іісус, ідучы́ па моры.
А въ четьвертую сторожу ночъную, шолъ къ німъ Исусъ ходечи по морю •
І вучні, убачыўшы, што Ён ідзе па моры, жахну́ліся і казалі: гэта пры́від; і ад страху закрычалі.
И увидевъши Его ученики по морю ходячого, стривожилися мовечи: ижъ облуда ест, и от страху закричали •
Але Іісус адразу загаварыў з імі і сказаў: супакойцеся; гэта Я, не бойцеся.
И на тых местъ рекъ имъ Исусъ, мовечи: уфайте, Я естомъ не бойтесе •
Пётр сказаў Яму ў адказ: Госпадзі! калі гэта Ты, загадай мне прыйсцí да Цябе па вадзе.
А отповедаючи Петръ, рекъ: Пане, есъли Ты еси, вели ми прійти к Тобе по водахъ •
І Ён сказаў: ідзі. І, вы́йшаўшы з лодкі, Пётр пайшоў па вадзе, каб падысцí да Іісуса.
А Онъ рекъ, прийди, и вышедши з лодьи Петръ, ходилъ по водах, идучи къ Исусу •
Але, ба́чачы моцны вецер, ён спалохаўся і, пачаўшы тануць, закрычаў: Госпадзі! рату́й мяне.
А увідевши ветръ моцный, узбоялсе, и почінаючи тонути, закричалъ, мовечи: Пане збав ме •
І адразу Іісус, працягнуўшы руку, падхапíў яго і кажа яму: малаве́рны! навошта ты засумнява́ўся?
И на тых местъ Исусъ, розпостерши руку, взялъ его, и мовилъ ему, мало верный, чомусь звутпилъ?
І калі ўвайшлі яны ў лодку, вецер суня́ўся.
І вшодшім им в лодью, пересталъ ветръ •
А тыя, што былі ў лодцы, падышлі, пакланіліся Яму і сказалі: Ты сапраўды́ Сын Божы.
Будучие пакъ в лодьи пришодши, поклонилися Ему, мовечи: правдиве Божий Сынъ еси •
І, пераправіўшыся, прыбылí яны ў зямлю Генісарэ́цкую.
І перешодши, пришли в землю Генисаретъсъкую •
І, пазнаўшы Яго, жыхары́ той мясціны абвясцілі па ўсім навако́ллі тым, і прыне́слі да Яго ўсіх хворых,
И познавши Его мужи месца того, послали по всей стороне той и прінесли к Нему всі форые •
і прасілі Яго, каб толькі дакрану́цца да кра́ю адзе́ння Яго; і тыя, што дакрану́ліся, ацалíліся.
И просили Его, бы только дотыкалися края одежи Его, и которыие кольвекъ дотыкалися, уздоровлены были •
