Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Васіля Цяпінскага
У той час тэтрарх Ірад пачуў пагалоску пра Езуса
В тотъ часъ, услышалъ Иродъ, четвертиною владаючий, слухъ о Исусе • [1]
і сказаў слугам сваім: «Гэта Ян Хрысціцель. Ён паўстаў з памерлых, і таму цуды здзяйсняюцца ім».
И рекъ слугамъ своимъ: то ест Иоанъ Креститель, тотъ вскресъ зъ мертвыхъ, и того деле моцы деються через него •
Бо Ірад схапіў Яна, закаваў яго і кінуў у вязніцу з-за Ірадыяды, жонкі брата свайго Філіпа,
Ирод бо поимавши Иоана звязалъ его, и всадилъ в темницу, Иродыяды деле жоны Филипа брата своего • [2]
бо Ян казаў яму: «Недазволена табе мець яе».
Мовлялъ бо ему Иоанъ, не годитсе тобе мети ее • [3]
Ён хацеў забіць яго, але баяўся народу, які лічыў яго прарокам.
И хотечи его забити, боялъсе тижбы, же якъ пророка его мели •
Калі былі народзіны Ірада, дачка Ірадыяды танцавала перад усімі і спадабалася Іраду.
А дъню будучи нароженья Иродового, плесала дочка Иродыядина впосредъку, и угодила Ироду •
Таму ён пакляўся даць ёй усё, чаго толькі папросіць.
И затымъ с присегою прирекъ ей дати чого кольвекъ попросить •
А яна, падбухтораная сваёй маці, сказала: «Дай мне тут на місе галаву Яна Хрысціцеля».
А она направлена от матки своее, дай ми рекла сезде на мисе голову Иоана Крестителя •
І кароль засмуціўся, але дзеля клятвы і тых, хто быў за сталом, загадаў даць.
И фрасовнымъ былъ король, лечъ прісеги деле и для седячихъ с нимъ, велелъ дати ей •
Таму паслаў у вязніцу адсячы галаву Яну.
И пославъши, сталъ Иоана в темницы •
І прынеслі галаву яго на місе, і далі дзяўчыне, а яна занесла сваёй маці.
И принесли голову его на мисе, и дано девце, и отнесла матце съвоей •
Тады вучні Янавы прыйшлі, забралі цела і пахавалі яго. Потым пайшлі расказаць Езусу.
И пришодши ученики его, взяли тело его, и погребли ест, и пришодши взвестили Исусу •
Калі Езус пачуў пра смерць Яна Хрысціцеля, адплыў адтуль на чоўне ў пустыннае месца адзін, а людзі, пачуўшы гэта, пайшлі за Ім пехатою з гарадоў.
А услышавши Исусъ, отышолъ оттуль в лодьи в пустое место одинъ, и услышавши тижбы, шли за Нимъ пеши зъ городовъ • [4]
Выйшаўшы з чоўна, Езус убачыў мноства людзей і злітаваўся над імі, і аздаравіў хворых іхніх.
И вышодши Исусъ, увиделъ тижбу многую, и умілосердилъсе ихъ, и уздоровилъ немоцные ихъ •
Калі ж настаў вечар, Ягоныя вучні падышлі да Яго і сказалі: «Пустыннае гэтае месца і гадзіна ўжо позняя; адпусці людзей, каб яны пайшлі ў паселішчы і купілі ежы сабе».
Позну пакъ будучи, приступили к Нему ученики Его, мовечи: пусто ест место, и година ужо мінула, отпусти тижбы, бы шодши въ веси купили корму собе •
Ён сказаў ім: «Не трэба ім ісці, вы дайце ім есці».
А Исусъ рекъ имъ: не потребуют отыйти, дайте имъ вы есъти •
Яны ж сказалі яму: «У нас тут толькі пяць хлябоў і дзве рыбіны».
Они пакъ мовили Ему: не маемъ сезде, только пять хлебовъ и дьве рибы • [5]
Ён сказаў: «Прынясіце іх Мне сюды».
А Онъ рекъ, принесите Ми ихъ сюды •
І, загадаўшы народу сесці на траву, Ён узяў пяць хлябоў і дзве рыбіны, паглядзеў на неба, благаславіў і, разламаўшы, даў хлеб вучням, а вучні — людзям.
И велелъ тижбамъ сесъти на траве, и възявши пять хлебовъ, и дьве рибы, возревши на небо блогословилъ, и поламавъши, дал ученикомъ хлебы, а ученики тижбамъ •
І ўсе елі, і насыціліся, і з кавалкаў, што засталіся, сабралі дванаццаць поўных кашоў.
И ели вси и насытилисе, и взяли остатки крохъ, дъванадцать кошовъ полныхъ •
А тых, хто еў, было каля пяці тысяч чалавек, не лічачы жанчын і дзяцей.
А едучіхъ было мужовъ около пяти тысячей, кромя жон и детей •
Адразу пасля гэтага Ён загадаў вучням сесці ў човен і плысці ўперад Яго на другі бераг, пакуль Ён адпусціць людзей.
И на тыхъ местъ принутилъ Исусъ, ученики Свои въвойти в лодью, и упережати Его на ономъ берегу, докуль отпустить тижбы • [6]
Адпусціўшы народ, Езус падняўся на гару памаліцца асобна. Калі настаў вечар, заставаўся там адзін.
И отпустивши тижбы, взышолъ на гору один молитисе а позну будучі, оденъ былъ тамъ • [7]
Тым часам човен ужо адплыў шмат стадыяў ад берага. І кідалі яго хвалі, бо вецер быў супраціўны.
Лодья пакъ была посередъ моря метана волънами, былъ бо противъный ветръ •
У чацвёртую ж варту ночы Ён пайшоў да іх, ідучы па моры.
А въ четьвертую сторожу ночъную, шолъ къ німъ Исусъ ходечи по морю •
Калі ж вучні ўбачылі, як Ён ідзе па моры, спалохаліся і казалі: «Гэта прывід». І ад страху закрычалі.
И увидевъши Его ученики по морю ходячого, стривожилися мовечи: ижъ облуда ест, и от страху закричали •
Але Ён адразу загаварыў з імі і сказаў: «Будзьце адважнымі, гэта Я; не бойцеся!»
И на тых местъ рекъ имъ Исусъ, мовечи: уфайте, Я естомъ не бойтесе •
Пётр сказаў Яму ў адказ: «Пане, калі гэта Ты, загадай мне ісці да Цябе па вадзе».
А отповедаючи Петръ, рекъ: Пане, есъли Ты еси, вели ми прійти к Тобе по водахъ •
Ён жа сказаў: «Ідзі!» Выйшаўшы з чоўна, Пётр пачаў ісці па вадзе і падышоў да Езуса.
А Онъ рекъ, прийди, и вышедши з лодьи Петръ, ходилъ по водах, идучи къ Исусу •
Але, адчуўшы моцны вецер, спалохаўся і, пачаўшы тануць, закрычаў: «Пане, ратуй мяне!»
А увідевши ветръ моцный, узбоялсе, и почінаючи тонути, закричалъ, мовечи: Пане збав ме •
Езус адразу ж працягнуў руку, схапіў яго і сказаў: «Малаверны, чаму засумняваўся ты?»
И на тых местъ Исусъ, розпостерши руку, взялъ его, и мовилъ ему, мало верный, чомусь звутпилъ?
Калі яны ўвайшлі ў човен, вецер сціх.
І вшодшім им в лодью, пересталъ ветръ •
А тыя, хто быў у чоўне, пакланіліся Яму і сказалі: «Ты сапраўды Сын Божы!»
Будучие пакъ в лодьи пришодши, поклонилися Ему, мовечи: правдиве Божий Сынъ еси •
Пераправіўшыся, яны прыбылі ў зямлю Генэзарэт.
І перешодши, пришли в землю Генисаретъсъкую •
Калі ж людзі той мясцовасці пазналі Езуса, яны разнеслі вестку па ўсёй той ваколіцы. І прыносілі да Яго ўсіх хворых,
И познавши Его мужи месца того, послали по всей стороне той и прінесли к Нему всі форые •
і прасілі Яго, каб хоць дакрануцца да краю плашча Ягонага. І тыя, што дакрануліся, былі аздароўлены.
И просили Его, бы только дотыкалися края одежи Его, и которыие кольвекъ дотыкалися, уздоровлены были •
