Мацьвея 14 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Васіля Цяпінскага
У той час пачуў тэтрарх Ірад погалас пра Ісуса.
В тотъ часъ, услышалъ Иродъ, четвертиною владаючий, слухъ о Исусе • [1]
Дык гаварыў ён паслугачам сваім: «Гэта Ян Хрысціцель. Ён уваскрос з мёртвых, і таму праз яго творацца цуды».
И рекъ слугамъ своимъ: то ест Иоанъ Креститель, тотъ вскресъ зъ мертвыхъ, и того деле моцы деються через него •
Бо Ірад узяў Яна, і звязаў яго, і пасадзіў у вязніцу дзеля Ірадыяды, жонкі Піліпа, брата свайго.
Ирод бо поимавши Иоана звязалъ его, и всадилъ в темницу, Иродыяды деле жоны Филипа брата своего • [2]
Бо Ян казаў яму: «Нельга табе мець яе».
Мовлялъ бо ему Иоанъ, не годитсе тобе мети ее • [3]
І ён хацеў забіць яго, але баяўся народа, бо лічылі яго прарокам.
И хотечи его забити, боялъсе тижбы, же якъ пророка его мели •
Але ў дзень нараджэння Ірада дачка Ірадыяды скакала ў прысутнасці ўсіх і спадабалася Іраду.
А дъню будучи нароженья Иродового, плесала дочка Иродыядина впосредъку, и угодила Ироду •
Дык пад прысягай ён абяцаў ёй даць, што толькі ад яго запатрабуе.
И затымъ с присегою прирекъ ей дати чого кольвекъ попросить •
Яна, падвучаная маці сваёй, сказала яму: «Дай мне на блюдзе галаву Яна Хрысціцеля».
А она направлена от матки своее, дай ми рекла сезде на мисе голову Иоана Крестителя •
Цар засмуткаваў, але дзеля прысягі ды дзеля тых, што разам узлягалі, загадаў, каб далі.
И фрасовнымъ былъ король, лечъ прісеги деле и для седячихъ с нимъ, велелъ дати ей •
І паслаў адсячы Яну галаву ў вязніцы.
И пославъши, сталъ Иоана в темницы •
І прынеслі яго галаву на блюдзе і далі дзяўчыне, а яна занесла яе маці сваёй.
И принесли голову его на мисе, и дано девце, и отнесла матце съвоей •
А вучні яго, прыступіўшы, узялі цела і пахавалі яго і, прыйшоўшы, расказалі пра гэта Ісусу.
И пришодши ученики его, взяли тело его, и погребли ест, и пришодши взвестили Исусу •
Калі Ісус пачуў пра гэта, Ён адплыў адтуль на лодцы ў пустыннае месца адзін. І, калі пачулі, многія людзі пайшлі за Ім следам пехатою з гарадоў.
А услышавши Исусъ, отышолъ оттуль в лодьи в пустое место одинъ, и услышавши тижбы, шли за Нимъ пеши зъ городовъ • [4]
І, выйшаўшы, убачыў вялікі натоўп, і пашкадаваў іх, і аздаравіў хворых іх.
И вышодши Исусъ, увиделъ тижбу многую, и умілосердилъсе ихъ, и уздоровилъ немоцные ихъ •
Калі настаў вечар, падышлі да Яго вучні Яго, кажучы: «Месца тут пустыннае, і час ужо позні; адпусці людзей, каб, пайшоўшы ў селішчы, купілі сабе харчоў».
Позну пакъ будучи, приступили к Нему ученики Его, мовечи: пусто ест место, и година ужо мінула, отпусти тижбы, бы шодши въ веси купили корму собе •
Ісус жа сказаў ім: «Не трэба ім ісці, вы дайце ім есці».
А Исусъ рекъ имъ: не потребуют отыйти, дайте имъ вы есъти •
Яны ж кажуць Яму: «Не маем мы тут нічога, толькі пяць хлябоў і дзве рыбы».
Они пакъ мовили Ему: не маемъ сезде, только пять хлебовъ и дьве рибы • [5]
Ён гаворыць: «Прынясіце Мне іх сюды».
А Онъ рекъ, принесите Ми ихъ сюды •
І пасля таго, як загадаў людзям узлегчы на траву, узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбіны, зірнуў на неба, дабраславіў, і паламаў, і раздаў вучням хлябы, а вучні — людзям.
И велелъ тижбамъ сесъти на траве, и възявши пять хлебовъ, и дьве рибы, возревши на небо блогословилъ, и поламавъши, дал ученикомъ хлебы, а ученики тижбамъ •
І елі ўсе і наеліся, а з астаткаў сабралі дванаццаць поўных кашоў.
И ели вси и насытилисе, и взяли остатки крохъ, дъванадцать кошовъ полныхъ •
Людзей жа, што елі, было каля пяці тысяч, апрача жанчын і дзяцей.
А едучіхъ было мужовъ около пяти тысячей, кромя жон и детей •
І адразу ж загадаў вучням сесці ў лодку і выправіцца раней за Яго на другі бераг, пакуль Ён адпусціць людзей.
И на тыхъ местъ принутилъ Исусъ, ученики Свои въвойти в лодью, и упережати Его на ономъ берегу, докуль отпустить тижбы • [6]
І, адпусціўшы людзей, адзін узышоў на гару маліцца. А калі звечарэла, адзін там заставаўся.
И отпустивши тижбы, взышолъ на гору один молитисе а позну будучі, оденъ былъ тамъ • [7]
А лодка ўжо адплыла на многа стадый ад зямлі, і кідалі яе хвалі, бо вецер быў супраціўны.
Лодья пакъ была посередъ моря метана волънами, былъ бо противъный ветръ •
А чацвёртай начной варце прыйшоў Ісус да іх, ідучы па моры.
А въ четьвертую сторожу ночъную, шолъ къ німъ Исусъ ходечи по морю •
А вучні, бачачы, што Ён ідзе па моры, напалохаліся, кажучы: «Гэта здань!» Ды ад страху закрычалі.
И увидевъши Его ученики по морю ходячого, стривожилися мовечи: ижъ облуда ест, и от страху закричали •
Дык адразу звярнуўся да іх Ісус, кажучы: «Бадрыцеся, гэта Я; не палохайцеся».
И на тых местъ рекъ имъ Исусъ, мовечи: уфайте, Я естомъ не бойтесе •
Пётра ж сказаў Яму: «Госпадзе, калі гэта Ты, загадай мне прыйсці да Цябе па вадзе».
А отповедаючи Петръ, рекъ: Пане, есъли Ты еси, вели ми прійти к Тобе по водахъ •
А Ён сказаў: «Ідзі!» Дык Пётра, выйшаўшы з лодкі, пайшоў па вадзе, і прыйшоў да Ісуса.
А Онъ рекъ, прийди, и вышедши з лодьи Петръ, ходилъ по водах, идучи къ Исусу •
Але, адчуваючы моцны вецер, спалохаўся і, калі пачаў тануць, закрычаў, кажучы: «Госпадзе, ратуй мяне!»
А увідевши ветръ моцный, узбоялсе, и почінаючи тонути, закричалъ, мовечи: Пане збав ме •
А Ісус, працягнуўшы руку, зараз схапіў яго і гаворыць яму: «Малаверны, чаму засумняваўся?»
И на тых местъ Исусъ, розпостерши руку, взялъ его, и мовилъ ему, мало верный, чомусь звутпилъ?
І, калі ўвайшлі ў лодку, сціх вецер.
І вшодшім им в лодью, пересталъ ветръ •
А тыя, што былі ў лодцы, пакланіліся Яму, кажучы: «Сапраўды, Ты — Сын Божы».
Будучие пакъ в лодьи пришодши, поклонилися Ему, мовечи: правдиве Божий Сынъ еси •
І, калі пераправіліся, прыйшлі ў зямлю Генезарэцкую.
І перешодши, пришли в землю Генисаретъсъкую •
І, калі даведаліся пра Яго людзі з таго месца, абвясцілі па ўсім тым наваколлі, і ўсе прынеслі да Яго немачных,
И познавши Его мужи месца того, послали по всей стороне той и прінесли к Нему всі форые •
і прасілі Яго дакрануцца хоць да краю вопраткі Яго; і тыя, хто толькі дакранаўся, рабіліся здаровымі.
И просили Его, бы только дотыкалися края одежи Его, и которыие кольвекъ дотыкалися, уздоровлены были •
