1 Яна 3 разьдзел
Першае пасланьне Яна
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Антонія Бокуна
Паглядзіце, якую любоў даў нам Бацька, каб мы былі названыя дзецьмі Божымі; і мы ёсць дзеці Божыя. Таму свет не ведае нас, бо не ўведаў Яго.
Глядзіце, якую любоў даў нам Айцец, каб нам называцца дзецьмі Божымі. Сьвет дзеля таго не пазнае́ вас, што не пазнаў Яго.
Улюбёныя, мы цяпер дзеці Божыя і яшчэ не адкрыта, якія будзем. Ведаем, што калі Ён адкрыецца, мы будзем падобныя да Яго, бо ўбачым Яго, як Ён ёсць.
Улюбёныя! Мы цяпер дзеці Божыя, і яшчэ ня выявілася, што́ мы будзем, а ведаем, што, калі выявіцца, будзем падобныя да Яго, бо ўгледзім Яго, як Ён ёсьць.
І кожны, хто мае гэтую надзею на Яго, ачышчае сябе так, як Ён чысты.
І ўсякі, хто ма́е гэтую надзею на Яго, ачышчае сябе, бо Ён чысты.
Кожны, хто чыніць грэх, чыніць і беззаконне, і грэх ёсць беззаконне.
Усякі, хто робіць грэх, робіць і беззаконьне, і грэх ёсьць беззаконьне.
І вы ведаеце, што Ён з’явіўся, каб узяць [нашы] грахі, і граху ў Ім няма.
І вы ведаеце, што Ён зьявіўся, каб узяць грахі нашыя, і што ў Ім няма грэху.
Кожны, хто застаецца ў Ім, не грашыць; кожны, хто грашыць, не бачыў Яго і не ўведаў Яго.
Усякі, хто ў Ім застаецца, не грашыць; усякі, хто грашыць, ня бачыў Яго і не пазнаў Яго.
Дзеткі, няхай ніхто не ўводзіць вас у зман; хто творыць праведнасць, той праведны, як і Ён праведны.
Дзеткі! Няхай ніхто вас не падмане. Хто чы́ніць праведнасьць, той праведны, як і Ён праведны.
Хто чыніць грэх, той ад д’ябла, бо д’ябал грашыць ад пачатку. Дзеля таго з’явіўся Сын Божы, каб разбурыць зробленае д’яблам.
Хто чы́ніць грэх, той ад д’ябла, бо ад пачатку д’ябал грашыць. Дзеля гэтага і зьявіўся Сын Божы, каб зьнішчыць справы д’яблавы.
Кожны, народжаны ад Бога, не чыніць граху, бо насенне Яго застаецца ў ім, і ён не можа грашыць, бо ад Бога народжаны.
Усякі, хто народжаны ад Бога, грэху ня робіць, таму што насеньне Ягонае застаецца ў ім, і ён ня можа грашыць, бо народжаны ад Бога.
Гэтым выяўляюцца дзеці Божыя і дзеці д’ябла: кожны, хто не творыць праведнасці, — не ад Бога, як і той, хто не любіць свайго брата.
Дзеці Божыя і дзеці д’яблавы выяўляюцца гэтак: усякі, хто ня робіць праведнасьць, ня ёсьць ад Бога, і той, хто ня лю́біць брата свайго.
Бо вось гэтая вестка, якую вы чулі ад пачатку: каб мы любілі адзін аднаго,
Бо гэткая ёсьць вестка, якую вы чулі ад пачатку, каб мы любілі адзін аднаго.
не так, як Каін, які быў ад ліхога і забіў свайго брата. І чаму ён забіў яго? Бо ўчынкі яго былі ліхія, а яго брата — праведныя.
Ня гэтак, як Каін, што быў ад злога і замардава́ў брата свайго. І дзеля чаго замардава́ў яго? Бо ягоныя ўчынкі былі злыя, а брата ягонага — праведныя.
Не здзіўляйцеся, браты, калі свет ненавідзіць вас.
Не зьдзіўляйцеся, браты мае́, калі сьвет ненавідзіць вас.
Мы ведаем, што мы перайшлі са смерці ў жыццё, бо любім братоў; той, хто не любіць, застаецца ў смерці.
Мы ведаем, што перайшлі ад сьмерці ў жыцьцё, бо любім братоў; хто ня лю́біць брата, застаецца ў сьмерці.
Кожны, хто ненавідзіць свайго брата, — чалавеказабойца, а вы ведаеце, што ніводзін чалавеказабойца не мае вечнага жыцця, што заставалася б у ім.
Усякі, хто ненавідзіць брата свайго, ёсьць чалавеказабойца; і вы ведаеце, што ніводзін чалавеказабойца ня ма́е жыцьця вечнага, якое ў ім застаецца.
З таго ведаем мы любоў, што Ён за нас паклаў жыццё Сваё; і мы павінны за братоў жыцці класці.
У гэтым пазналі мы любоў, што Ён паклаў за нас душу́ Сваю; і мы павінны пакладаць ду́шы свае за братоў.
А хто мае дабрабыт у гэтым свеце і бачыць свайго брата ў нястачы і закрые ад яго сваё сэрца, як можа застацца ў ім любоў Божая?
А хто ма́е маёмасьць у сьвеце, і бачыць брата свайго ў патрэбе, і зачыняе ад яго нутро сваё, дык як любоў Божая застаецца ў ім?
Дзеткі, будзем любіць не словам і не языком, але ўчынкамі і праўдаю.
Дзеткі мае́! Будзем любі́ць ня словам ці языком, але ўчынкам і праўдаю!
І з гэтага мы ўведаем, што мы — ад праўды і супакоім перад Ім наша сэрца,
І з гэтага даведаемся, што мы ад праўды, і супакоім перад Ім сэрцы нашыя.
бо калі сэрца абвінавачвае нас, гэта таму, што Бог большы за наша сэрца і ведае ўсё.
Бо калі сэрца нас га́ніць, дык Бог большы за сэрца нашае і ведае ўсё.
Улюбёныя, калі наша сэрца не абвінавачвае нас, мы маем адкрытасць да Бога;
Улюбёныя! Калі сэрца нашае ня га́ніць нас, мы маем адвагу перад Богам,
і чаго б мы ні прасілі, атрымаем ад Яго, бо выконваем Яго запаведзі і робім тое, што Яму падабаецца.
і чаго ні папросім, атрымаем ад Яго, бо захоўваем прыказаньні Ягоныя і тое, што падабаецца [Яму], робім перад Ім.
А запаведзь Яго гэтая, каб мы верылі ў імя Яго Сына Ісуса Хрыста і любілі адзін аднаго, як Ён і даў нам запаведзь.
І гэткае прыказаньне Яго, каб мы верылі ў імя Сына Ягонага Ісуса Хрыста і любілі адзін аднаго, як Ён даў нам прыказаньне.
І той, хто выконвае Яго запаведзі, застаецца ў Ім, і Ён — у тым. А што Ён застаецца ў нас, мы пазнаём па Духу, Які Ён даў нам.
І хто захоўвае прыказаньні Ягоныя, той застаецца ў Ім, і Ён у тым. І што Ён застаецца ў нас, даведваемся паводле Духа, Якога Ён нам даў.
