Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Антонія Бокуна
Таму няма табе прабачэння, окожны чалавеча, што судзіш, бо ў тым, у чым судзіш іншага, ты асуджаеш сябе, бо, судзячы, ты робіш тое самае.
Дзеля гэтага няма апраўданьня табе, кожны чалавек, які судзіш; бо ў чым ты судзіш іншага, асуджаеш сябе, бо робіш тое самае, судзячы.
А мы ведаем, што суд Божы паводле праўды на тых, хто робіць такое.
А мы ведаем, што суд Божы ёсьць паводле праўды адносна тых, што гэткае ўчыняюць.
І ты так лічыш, чалавеча, судзячы тых, што робяць такое, а сам, робячы тое ж, што ты ўцячэш ад суда Божага?
Няўжо ж ты думаеш, чалавек, які судзіш тых, што гэткае ўчыняюць, і сам робіш тое самае, што ўцячэш ад суду Божага?
Ці ты пагарджаеш багаццем Яго дабрыні, спагадлівасці і доўгацярплівасці, не ведаючы, што дабрыня Божая вядзе цябе да пакаяння?
Або багацьцем ласкавасьці Ягонай, і цярплівасьці, і доўгацярплівасьці пагарджаеш, ня ведаючы, што добрасьць Божая вядзе цябе да навяртаньня?
Але з-за тваёй жорсткасці і нераскаянага сэрца ты сам сабе збіраеш гнеў на дзень гневу і адкрыцця правасуддзя ад Бога,
Але праз упартасьць тваю і ненавернутае сэрца ты зьбіраеш сабе гнеў на дзень гневу і адкрыцьця праведнага суду Божага,
Які аддасць кожнаму паводле яго ўчынкаў:
Які аддасьць кожнаму паводле ўчынкаў ягоных:
тым, хто вытрываласцю ў добрай справе шукае славы, гонару і нятлення, — вечнае жыццё;
тым, якія цярплівасьцю ў добрай справе шукаюць славы, пашаны і незьнішчальнасьці, — жыцьцё вечнае,
тым жа, хто своекарыслівы і неслухаецца праўды, аслухаецца няправеднасці — гнеў і лютасць.
а тым, што спрачаюцца і не скараюцца праўдзе, але пакараюцца няправеднасьці, — ярасьць і гнеў.
Гора і ўціск на душу кожнага чалавека, хто чыніць ліхое, — і іудзея, па-першае, і эліна.
Прыгнёт і ўціск кожнай душы́ чалавека, які робіць ліхое, перш Юдэя, і Грэка!
Слава ж, і гонар, і мір — кожнаму, хто робіць дабро, і іудзею, па-першае, і эліну:
Слава, і паша́на, і супакой усякаму, хто робіць добрае, перш Юдэю, і Грэку!
бо няма ў Бога зважання на асобы.
Бо няма ў Бога ўзіраньня на аблічча.
Бо ўсе, якія без закону саграшылі, без закону і загінуць; а ўсе, якія пад законам саграшылі, паводле закону будуць асуджаны.
Бо тыя, якія без Закону зграшылі, без Закону і загінуць, а тыя, якія ў Законе зграшылі, праз Закон будуць асуджаныя.
Бо не слухачы закону праведныя ў Бога, а тыя, хто выконвае закон, будуць апраўданыя.
Бо не слухачы Закону праведныя перад Богам, але выканаўцы Закону будуць апра́ўданыя.
Бо, калі язычнікі, у якіх няма закону, з прыроды робяць законнае, яны, не маючы закону, самі сабе закон;
Бо калі пагане, якія ня маюць Закону, паводле прыроды робяць паводле Закону, яны, ня маючы Закону, самі сабе Закон.
яны паказваюць, што змест закону напісаны ў іх сэрцах, калі сведчаць іх сумленне і развагі, на змену то абвінавачваючы, то і абараняючы іх,
Яны зьяўляюць справы Закону, якія напісаныя ў сэрцах іхніх, пра што сьведчыць сумленьне іхняе і думкі іхнія, якія то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна адну,
у дзень, калі Бог будзе судзіць патаемнае людзей праз Ісуса Хрыста, паводле майго дабравешчання.
у дзень, калі Бог будзе судзі́ць тайныя [ўчынкі] людзей, паводле Эва́нгельля майго, праз Ісуса Хрыста.
Калі ж ты называешся іудзеем, і абапіраешся на закон, і хвалішся Богам,
Вось, ты завешся Юдэем, і супакойваеш сябе Законам, і хвалішся Богам,
і ведаеш Яго волю і распазнаеш тое, што лепшае, навучаючыся з закона,
і ведаеш волю [Ягоную], і выпрабоўваеш, што лепшае, будучы навучаным у Законе.
і ўпэўнены, што ты сам павадыр сляпых, святло для тых, хто ў цемры,
І ты перакананы пра сябе, што ты — павадыр сьляпых, сьвятло тых, што ў цемры,
выхавальнік неразумных, настаўнік дзяцей, маеш узор ведання і праўды ў законе;
выхавацель неразумных, настаўнік немаўлят, які мае ў Законе выгляд веданьня і праўды.
дык ты, які вучыш другога, сябе самога не вучыш? Абвяшчаючы не красці, крадзеш?
Дык ты, вучачы другога, ня вучыш сябе самога.
Кажучы не чужаложыць — чужаложыш? Брыдзячыся ідалаў, рабуеш капішчы?
Абвяшчаючы ня красьці, крадзеш; кажучы не чужаложыць, чужаложыш, брыдзячыся ідаламі, чыніш сьвятакрадзтва.
Ты, што выхваляешся законам, пераступаючы закон, зневажаеш Бога!
Ты, які хвалішся Законам, праз парушэньне Закону Бога зьневажаеш.
Бо «імя Божае з-за вас блюзнерыцца між язычнікаў», як напісана.
Бо праз вас на імя Божае блю́зьніцца ў паганаў, як напісана.
Бо абразанне дае карысць, калі ты выконваеш закон, калі ж ты парушальнік закону, то тваё абразанне зрабілася не абразаннем.
Бо абразаньне карыснае, калі выконваеш Закон; а калі ты парушальнік Закону, абразаньне тваё сталася неабразаньнем.
Дык калі неабрэзаны выконвае патрабаванні закону, хіба яго неабразанне не залічыцца ў абразанне?
Дык калі неабрэзаны захоўвае пастановы Закону, ці не залі́чыцца яму ягонае неабразаньне за абразаньне?
І неабрэзаны з прыроды, калі выконвае закон, будзе судзіць цябе, таго, хто праз літару і абразанне — парушальнік закону.
І неабрэзаны паводле прыроды, які спаўняе Закон, будзе судзі́ць цябе, парушальніка Закону, які з літарай і абразаньнем.
Бо іудзей не той, хто такі з выгляду, і абразанне не тое, што звонку, на целе;
Бо ня той Юдэй, хто гэтакі яўна, і ня тое абразаньне, якое яўнае на целе,
а той іудзей, хто такі ўнутры, і абразанне — гэта абразанне сэрца, у духу, не ў літары; яму пахвала — не ад людзей, а ад Бога.
але хто ва ўтоенасьці Юдэй, і [ў якога] абразаньне сэрца Духам, а ня літарай, такому пахвала не ад людзей, але ад Бога.
