Да Рымлянаў 2 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла
Таму няма табе прабачэння, окожны чалавеча, што судзіш, бо ў тым, у чым судзіш іншага, ты асуджаеш сябе, бо, судзячы, ты робіш тое самае.
Няма прабачэння табе, кожны чалавеча, які асуджаеш. Бо ў чым асуджаеш іншага, у тым сябе асуджаеш, таму што, асуджаючы, робіш тое самае.
А мы ведаем, што суд Божы паводле праўды на тых, хто робіць такое.
А мы ведаем, што суд Божы справядлівы над тымі, хто так робіць.
І ты так лічыш, чалавеча, судзячы тых, што робяць такое, а сам, робячы тое ж, што ты ўцячэш ад суда Божага?
Няўжо ты думаеш, чалавеча, які асуджаеш тых, хто так робіць, хоць і сам робіш тое самае, уцячы ад Божага суда?
Ці ты пагарджаеш багаццем Яго дабрыні, спагадлівасці і доўгацярплівасці, не ведаючы, што дабрыня Божая вядзе цябе да пакаяння?
А можа пагарджаеш багаццем Божай дабрыні, лагоднасці і доўгацярплівасці, не разумеючы, што дабрыня Божая вядзе цябе да пакаяння?
Але з-за тваёй жорсткасці і нераскаянага сэрца ты сам сабе збіраеш гнеў на дзень гневу і адкрыцця правасуддзя ад Бога,
За тваю жорсткасць і няздольнае да пакаяння сэрца ты сам сабе збіраеш гнеў на дзень гневу і аб’яўлення справядлівага суда Бога,
Які аддасць кожнаму паводле яго ўчынкаў:
які аддасць кожнаму паводле ягоных учынкаў:
тым, хто вытрываласцю ў добрай справе шукае славы, гонару і нятлення, — вечнае жыццё;
тым, хто з цярплівасцю ў добрай справе шукае славы, пашаны і нятленнасці, — вечнае жыццё,
тым жа, хто своекарыслівы і неслухаецца праўды, аслухаецца няправеднасці — гнеў і лютасць.
а тым, хто працівіцца і не слухаецца праўды, але слухаецца несправядлівасці, — гнеў і абурэнне.
Гора і ўціск на душу кожнага чалавека, хто чыніць ліхое, — і іудзея, па-першае, і эліна.
Нядоля і ўціск спаткае кожнага чалавека, які чыніць зло: спачатку юдэя, а пасля і грэка.
Слава ж, і гонар, і мір — кожнаму, хто робіць дабро, і іудзею, па-першае, і эліну:
А хвала, пашана і спакой — кожнага, хто чыніць дабро: спачатку юдэя, а пасля і грэка.
бо няма ў Бога зважання на асобы.
Таму што Бог не зважае на асобу!
Бо ўсе, якія без закону саграшылі, без закону і загінуць; а ўсе, якія пад законам саграшылі, паводле закону будуць асуджаны.
Тыя, што, не маючы Закону, зграшылі, без Закону і загінуць, а тыя, што ў Законе зграшылі, праз Закон будуць асуджаны.
Бо не слухачы закону праведныя ў Бога, а тыя, хто выконвае закон, будуць апраўданыя.
Бо не тыя, што слухаюць Закон, справядлівыя перад Богам, але тыя, што выконваюць, будуць апраўданыя.
Бо, калі язычнікі, у якіх няма закону, з прыроды робяць законнае, яны, не маючы закону, самі сабе закон;
Калі язычнікі, не маючы Закону, па прыродзе робяць законнае, то, не маючы Закону, яны самі сабе закон.
яны паказваюць, што змест закону напісаны ў іх сэрцах, калі сведчаць іх сумленне і развагі, на змену то абвінавачваючы, то і абараняючы іх,
Яны паказваюць, што Закон упісаны ў іх сэрцы, аб чым сведчыць іхняе сумленне ды думкі, якія то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна адну
у дзень, калі Бог будзе судзіць патаемнае людзей праз Ісуса Хрыста, паводле майго дабравешчання.
ў дзень, калі Бог будзе судзіць тайныя ўчынкі людзей паводле майго дабравесця праз Езуса Хрыста.
Калі ж ты называешся іудзеем, і абапіраешся на закон, і хвалішся Богам,
Калі ты завешся юдэем і супакойваеш сябе Законам, хвалішся Богам
і ведаеш Яго волю і распазнаеш тое, што лепшае, навучаючыся з закона,
і ведаеш Яго волю, умееш распазнаваць найважнейшае, навучаны дзякуючы Закону,
і ўпэўнены, што ты сам павадыр сляпых, святло для тых, хто ў цемры,
калі перакананы, што ты правадыр сляпых, святло для тых, хто ў цемры,
выхавальнік неразумных, настаўнік дзяцей, маеш узор ведання і праўды ў законе;
выхавацель неразумных, настаўнік малых, які мае ў Законе прыклад пазнання і праўды,
дык ты, які вучыш другога, сябе самога не вучыш? Абвяшчаючы не красці, крадзеш?
то ці ж, навучаючы другога, не вучыш самога сябе? Навучаючы не красці, крадзеш?
Кажучы не чужаложыць — чужаложыш? Брыдзячыся ідалаў, рабуеш капішчы?
Кажучы, не чужалож, чужаложыш? Маючы агіду да ідалаў, чыніш святатацтва?
Ты, што выхваляешся законам, пераступаючы закон, зневажаеш Бога!
Хвалішся Законам, а, парушаючы Закон, зневажаеш Бога?
Бо «імя Божае з-за вас блюзнерыцца між язычнікаў», як напісана.
Як напісана: «Праз вас імя Божае зневажаецца сярод язычнікаў».
Бо абразанне дае карысць, калі ты выконваеш закон, калі ж ты парушальнік закону, то тваё абразанне зрабілася не абразаннем.
Абразанне карысна, калі выконваеш Закон. Калі ты парушаеш Закон, то тваё абразанне сталася неабразаннем.
Дык калі неабрэзаны выконвае патрабаванні закону, хіба яго неабразанне не залічыцца ў абразанне?
Таму, калі неабрэзаны выконвае наказы Закону, то ці не залічыцца яму яго неабразанне за абразанне?
І неабрэзаны з прыроды, калі выконвае закон, будзе судзіць цябе, таго, хто праз літару і абразанне — парушальнік закону.
І неабрэзаны, выконваючы Закон, ці не асудзіць цябе, бо ты нягледзячы на літару Закону і абразанне парушаеш Закон?
Бо іудзей не той, хто такі з выгляду, і абразанне не тое, што звонку, на целе;
Таму што не той юдэй, хто такі знешне, і не тое абразанне, якое знешне на целе,
а той іудзей, хто такі ўнутры, і абразанне — гэта абразанне сэрца, у духу, не ў літары; яму пахвала — не ад людзей, а ад Бога.
але хто ўнутры юдэй і абразанне мае ў сэрцы паводле духа, а не паводле літары. Такі мае пахвалу не ад людзей, але ад Бога.
