1 да Фесаланікійцаў 4 разьдзел

 

 

І на астатку, браты, просім вас і молім у Госпадзе Ісусе, каб вы, як і перанялі ад нас тое, як вам трэба жыць і дагаджаць Богу, — як вы і сапраўды жывяце, — каб вы ўшчодрыліся яшчэ больш.

 

На канец, браты, просім вас і заклінаем у Госпадзе Езусе, каб як мы вас навучылі, як вам належыць жыць і падабацца Богу, каб так і жылі вы і больш багацелі ласкай.

Бо вы ведаеце, якія наказы мы далі ад Госпада Ісуса.

 

Помніце пэўне, якія я вам даў прыказаньні ад Госпада Езуса.

Бо гэта воля Божая — ваша асвячэнне: каб вам ўстрымлівацца ад распусты;

 

Воляй жа Божай ёсьць сьвятасьць ваша:

каб кожны з вас умеў валодаць уласным целам у асвячэнні і годнасці;

 

высьцерагацца распусты, кожны з вас павінен трымаць цела сваё — начыньне — у сьвятасьці і ў пашане,

а не ў запале пажадлівасці, як язычнікі, што не ведаюць Бога;

 

ане ў разьвязнасьці, як паганцы, яны бо ня знаюць Бога,

каб ніхто не пераступаў межаў і не ашукваў у гэтай справе свайго брата, бо Госпад — спагоніць за ўсё гэта, як мы і раней казалі вам і засведчылі.

 

хай ніхто не выносіцца і не крыўдзіць на справе брата свайго, бо мсьціцелем у гэтых справах Госпад, як вам ўжо казалі і сьведчылі.

Бог жа нас заклікаў не да нячыстасці, а да асвячэння.

 

Не паклікаў бо нас Бог да нячыстасьці, а да сьвятасьці.

Таму той, хто гэта адкідае, не чалавека адкідае, а Бога, Які і дае нам Свайго Святога Духа.

 

Дык хто гэта адкідае, той не адно толькі чалавекам пагарджае, але і Богам, Ён бо даў Духа свайго Сьвятога для нас.

Аб браталюбстве ж — дык вы не маеце патрэбы, каб мне пісаць вам, бо вы самі навучаны Богам любіць адзін аднаго;

 

Адносна міласьці братняй ня маем патрэбы вам пісаць; самі вось вы навучыліся ад Бога адзін другога любіць.

бо вы і робіце гэта з усімі братамі па ўсёй Македоніі. Але мы просім вас, браты, ушчодрыцца яшчэ больш

 

Так вы і паступайце адносна ўсіх братоў у ва ўсёй Македоніі. Просім тады вас, браты, каб яшчэ з большай сілай

і рупліва імкнуцца, каб жыць ціха, і рабіць сваё, і працаваць сваімі ўласнымі рукамі, як мы і загадвалі вам,

 

намагаліся і ў супакою жыць, што належыцца-спаўняць, зарабляць на пражыцьцё ўласнымі рукамі, як загадалі мы вам,

каб вы жылі добрапрыстойна перад тымі, хто звонку, і ні ў чым не мелі патрэбы.

 

ды каб дастойна адносіліся вы да тых, каторыя жывуць па-за вамі (чужымі) і каб не квапіліся вы на нішто чужое.

Але мы не хочам2, каб вы, браты, былі ў няведанні пра памерлых3, каб вы не журыліся, як і астатнія, што не маюць надзеі.

 

Ня хочам, браты, каб вы ня ведалі што да памёршых, каб вы не сумавалі, як іншыя, яны бо не маюць надзеі.

Бо калі мы верым, што Ісус памёр і ўваскрэс, то гэтак і тых, хто ў Ісусе заснуў, Бог прывядзе з Ім.

 

Калі ж верым, што Хрыстус памёр і паўстаў з умёршых, так і Бог тых, якія паўміралі (заснулі) ў Езусе, Ён вядзе разам з Ім.

Бо гэта мы вам кажам словам Гасподнім, што мы, жывыя, якія засталіся да прышэсця Гасподняга, ні ў якім разе не апярэдзім заснулых;

 

Гэта вось кажам вам словам Госпадавым: што мы, якія жывём і пакінуты на прыход Госпадаў, не папярэдзім тых, што паўміралі.

бо Сам Госпад пры ўладарным воклічы, пры голасе Архангела і пры трубе Божай зыдзе з неба і мёртвыя ў Хрысце ўваскрэснуць першымі.

 

Бо сам Госпад (Езус) на голас Арханёла ды на загад і на зык трубы Божай сойдзе з неба, а памёршыя ў Хрыстусе ўстануць першымі.

Тады мы, жывыя, якія засталіся, разам з імі будзем узятыя ў воблаках для сустрэчы з Госпадам у паветры; і так мы заўсёды будзем з Госпадам.

 

Потым мы жывыя і пакінутыя, разам з імі будзем паднятыя ў паветра на аблокі насупроць Хрыстуса ды так заўсёды будзем з Госпадам.

Так што суцяшайце адзін аднаго гэтымі словамі.

 

Вось так адны адных пацяшайма гэтымі словамі.