Яна 2 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Міхася Міцкевіча → Пераклад В. Гадлеўскага
На трэйці дзень вясельле было ў Кане Галілейскай; і была там Маці Ісуса.
А на трэці дзень было вясельле ў Кане Галілейскай, і была там матка Езуса.
Быў-жа таксама зазваны на вясельле Ісус і вучні Ягоныя.
Быў-жа запрошаны Езус і вучні ягоны на вясельле.
І калі нехапіла віна, Маці Ісуса кажа Яму: віна ня маюць.
Калі-ж не хваціла віна, сказала матка Езуса да яго: Віна ня маюць.
Ісус-жа сказаў Ёй: — што Мне і табе, Жанчына? не настаў яшчэ час Мой.
І сказаў ей Езус: Што мне і табе жанчына? Яшчэ ня прыйшла мая часіна.
Маці-ж Яго гаворыць слугам: — што вам скажа, зрабеце.
Сказала матка ягона слугам: Што-толькі вам скажа, рабеце.
Было-ж там шэсьць каменных пасудзін, па дзьве або па тры меры кажная, якія стаялі за звычаем ачышчэньня юдэйскага.
А было там шэсьць каменных стаўбуноў, пастаўленых дзеля жыдоўскага ачышчэньня, зьмяшчаючых кожны па два або тры вядры.
Ісус кажа ім: — запоўніце пасудзіны вадою; і залілі дапаўна.
Сказаў ім Езус: Напоўніце стаўбуны вадою. І напоўнілі іх аж да верху.
І сказаў ім: — цяпер чэрпайце і нясеце да вясельнага маршалка; і панясьлі.
І сказаў ім Езус: Чарпайце цяпер і занясеце маршалку. І занясьлі.
Калі-ж маршалак спрабаваў віна створанага з вады, — ён-жа ня ведаў, скуль яно, слугі-ж, якія чэрпалі ваду, ведалі, — тады падклікае маладога;
А як пакаштаваў маршалак вады, што сталася віном, і ня ведаў, адкуль яно, а слугі, якія чарпалі ваду, ведалі, паклікаў маршалак маладога
І кажа яму: — кажны чалавек перш падае добрае віно, а як уп'юцца, тады горшае; ты-ж добрае віно захаваў аж дагэтуль.
і сказаў яму: Кожны чалавек перш ставіць добрае віно, а калі нап’юцца, тады горшае, а ты добрае віно захаваў аж дагэтуль!
Гэтак у Кане Галілейскай палажыў Ісус пачатак цудам, і выявіў славу Сваю, і ўверылі ў Яго вучні Ягоныя.
Гэты пачатак цудаў зрабіў Езус у Кане Галілейскай і аб’явіў сваю славу; і ўверылі ў яго вучні ягоны.
Пасьля гэтага прыйшоў у Капернаум, Сам і Маці Яго, і браты Яго, і вучні Ягоныя, і там прабылі некалькі дзён.
Пасьля гэтага прыйшоў у Капарнаум, ён і матка ягона, і браты яго, і вучні яго, і там аставаліся нямнога дзён.
Набліжалася Пасха Юдэйская, і Ісус прыйшоў у Ерусалім.
І была блізка жыдоўская Пасха, і ўвайшоў Езус у Ерузалім.
І пабачыў, што ў храме прадаваліся авечкі, валы, галубы; там-жа сядзелі і мяняльнікі грошэй.
І знайшоў у сьвятыні прадаючых валы і авечкі і галубы, і сядзячых мяняльнікаў.
І, зрабіўшы біч з вяровак, выгнаў з храму ўсіх: і авец, і валоў, і грошы ў мяняльнікам рассыпаў, і сталы перавярнуў.
І зрабіўшы як-бы біч з вяровак, выгнаў з сьвятыні ўсіх, так-жа авец і валоў, а грошы мяняльнікаў разсыпаў і абярнуў сталы.
І сказаў гандлярам галубамі: — забярэце гэта адсюль, і Дом Айца Майго не ператварайце ў дом гандлю.
А тым, што прадавалі галубы, сказаў: Вынясьце гэтае адсюль, і не рабеце дому Айца майго домам гандлярства.
Тады ўспомнілі вучні Ягоныя, што напісана: — «трывога за Дом Твой зьядае Мяне».
І ўспомнілі вучні ягоны, што ёсьць напісана: «Рупнасьць аб дом твой зьела мяне» (Пс. 68:2).
Юдэі-ж у адказ сказалі Яму: — які знак падасі нам, што Ты волен рабіць гэтак?
Дык адказалі жыды і сказалі яму: Які знак пакажаш нам, што гэтае робіш?
І сказаў Ісус ім у адказ: — зруйнуйце храм гэты, і Я ў тры дні ўздыму Яго.
Адказаў Езус і сказаў ім: Развалеце гэту сьвятыню, і я ў тры дні пастаўлю яе.
Сказалі-ж юдэі: — сорак шэсьць год будаваўся храм гэты, і ці Табе ў тры дні адбудаваць яго?
А жыды сказалі: Сорак шэсьць гадоў будавалі гэту сьвятыню, і ты ў тры дні яе паставіш?
Гаварыў-жа Ён пра храм Цела Свайго.
А ён гаварыў аб сьвятыні цела свайго.
Калі-ж уваскрос з мертвых, успомнілі вучні Ягоныя, што казаў гэта і паверылі Пісаньню і слову, якое сказаў Ісус.
Дык калі ўстаў з умерлых, успомнілі вучні ягоны, што ён гэтае гаварыў, і паверылі Пісаньню і мове, якую сказаў Езус.
Калі-ж быў у Ерусаліме ў сьвята Пасхі, многія ўверылі ў імя Ягонае, пабачыўшы цуды, якія тварыў.
калі-ж ён быў у Ерузаліме на Пасху, на сьвяточны дзень, многія ўверылі ў імя яго, бачачы знакі яго, якія чыніў.
Але Сам Ісус не зьвяраўся ім, бо ведаў усіх.
Сам-жа Езус не давяраў ім самога сябе, затым што ён знаў усіх,
І не патрабаваў, каб хто сьветчыў за чалавека, бо Сам ведаў, што было ў чалавеку.
і што ня трэба было яму, каб хто даваў пасьведчаньне аб чалавеку, бо ён ведаў, што было ў чалавеку.
