Яна 5 разьдзел

 

 

Пасля гэтага было́ свята Іудзейскае, і прыйшоў Іісус у Іерусалім.

 

Пасля гэтага быў дзень святочны ў юдэяў, і Ісус прыйшоў у Ерузалім.

Ёсць жа ў Іерусаліме каля́ Аве́чых варот купа́льня, што называ́ецца па-яўрэйску Віфезда́, і ма́е пяць кры́тых хадоў;

 

А ў Ерузаліме ёсць ля Авечай брамы купальня, якая па-гебрайску завецца Бэтсата, якая мае пяць прысенкаў.

у іх ляжала вялікае мноства хворых, сляпых, кульга́вых, ссо́хлых, што чакалі ру́ху вады;

 

У іх ляжала шмат хворых, сляпых, кульгавых, ссохлых.

бо Ангел Гасподні час ад часу сыходзіў у купа́льню і ўзруша́ў ваду́; і хто першы ўваходзіў у яе пасля ўзрушэ́ння вады, той выздара́ўліваў, якой бы хваробай ні быў апанава́ны.

 

[Бо Анёл Госпадаў час ад часу сыходзіў у купальню і ўзрушваў ваду, і той, хто першы ўваходзіў па ўзрушэнні вады, аздараўляўся, якой бы ні быў апанаваны немаччу.]

Быў жа тут нейкі чалавек, што трыццаць восем гадоў паку́таваў ад хваробы сваёй.

 

І быў там адзін чалавек, што хварэў трыццаць восем гадоў.

Іісус, уба́чыўшы яго ляжа́чым і даве́даўшыся, што ўжо доўгі час ён хварэ́е, кажа яму: хочаш стаць здаровым?

 

Калі Ісус убачыў, што той ляжаў, ды даведаўся, што ён ужо доўгі час хварэе, спытаўся ў яго: «Ці хочаш быць здаровы?»

Адказаў Яму хворы: так, Гаспадар, але не ма́ю чалавека, які апусцíў бы мяне ў купа́льню, калі ўзру́шыцца вада; а пакуль я прыхо́джу, іншы сыхо́дзіць ране́й за мяне.

 

Хворы адказаў Яму: «Госпадзе, не маю чалавека, каб мяне ўкінуў у купальню, калі ўзварухнецца вада; бо калі я сам прыходжу, хто іншы перада мной уваходзіць».

Кажа яму Іісус: устань, вазьмі пасце́ль тваю і хадзі.

 

Кажа яму Ісус: «Падыміся, вазьмі ляжак свой і хадзі».

І адразу вы́здаравеў чалавек; і ўзяў пасце́ль сваю і пайшоў. Была́ ж субота ў той дзень.

 

І адразу стаў здаровым чалавек, і ўзяў ляжак свой, і хадзіў. А была субота ў гэты дзень.

Таму казалі Іудзеі ацалёнаму: сёння субота, і нельга табе браць пасце́лі тваёй.

 

Дык казалі юдэі таму, хто аздаравіўся: «Сёння субота, нельга табе насіць ляжак твой».

Ён адказаў ім: Той, Хто мяне ацалíў, сказаў мне: «вазьмі пасце́ль тваю і хадзі».

 

А ён адказаў ім: «Той, Хто аздаравіў мяне, сказаў мне: “Вазьмі ляжак свой ды хадзі”».

Тады спыта́ліся ў яго: хто Той Чалавек, Які сказаў табе: «вазьмі пасце́ль тваю і хадзі»?

 

Дык пыталі ў яго: “Што гэта за чалавек, які табе сказаў: “Вазьмі і хадзі”»?

Ацалёны ж не ведаў, хто Ён, таму што Іісус скры́ўся, бо натоўп быў на тым месцы.

 

А той, хто быў аздароўлены, не ведаў, хто гэта быў; бо Ісус адышоўся ад людзей, што сабраліся ў тым месцы.

Пасля таго Іісус сустрэў яго ў храме і сказаў яму: вось, ты стаў здаровым; больш не грашы́, каб не зда́рылася з табою чаго го́ршага.

 

Потым напаткаў яго Ісус у святыні і сказаў яму: «Вось, ты паздаравеў; ужо болей не грашы, каб не здарылася табе што горшае».

Пайшоў чалавек гэты і паве́даміў Іудзеям: гэта Іісус ацалíў мяне.

 

Пайшоў той чалавек і паведаміў юдэям, што Ісус — Той, Хто зрабіў яго здаровым.

І таму Іудзеі ста́лі гнаць Іісуса і імкну́ліся забіць Яго, што Ён рабіў гэта ў суботу.

 

Таму пераследавалі юдэі Ісуса, бо Ён рабіў такое ў суботу.

Іісус жа казаў ім: Айцец Мой дагэ́туль дзе́е, і Я дзе́ю.

 

Але Ісус адказаў ім: «Айцец Мой дагэтуль робіць так, і Я раблю».

І з-за таго яшчэ больш імкну́ліся Іудзеі забіць Яго, што Ён не толькі паруша́ў суботу, але і Айцом Сваім называ́ў Бога, ро́бячы Сябе ро́ўным Богу.

 

Дзеля таго тым больш шукалі юдэі, як забіць Яго, бо не толькі парушаў суботу, але і Бога называў Айцом Сваім, раўняючы сябе з Богам.

На гэта Іісус сказаў ім: праўду, праўду кажу вам: не можа Сын рабíць Сам ад Сябе нічога, калі не будзе ба́чыць, што́ Айцец робіць, бо што́ Ён робіць, тое і Сын робіць таксама;

 

І вось, адказаў ім Ісус і сказаў: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: Сын не можа нічога зрабіць Сам ад Сябе, але толькі тое, што бачыць, як Айцец робіць; бо што Ён робіць, тое таксама Сын робіць.

бо Айцец лю́біць Сына і пака́звае Яму ўсё, што Сам робіць; і бо́льшыя за гэтыя пака́жа Яму спра́вы, так што вы дзівíцца бу́дзеце;

 

Бо Айцец любіць Сына і паказвае Яму ўсё, што Сам робіць, і яшчэ большыя за гэтыя пакажа Яму справы, каб вы дзівіліся.

бо як Айцец уваскраша́е мёртвых і ажыўля́е, так і Сын ажыўля́е, каго хоча;

 

Бо як Айцец уваскрашае памерлых і ажыўляе, так і Сын, каго хоча, ажыўляе.

бо Айцец і не су́дзіць нікога, але суд увесь аддаў Сыну,

 

Бо Айцец нікога не судзіць, але ўвесь суд перадаў Сыну,

каб усе шанава́лі Сына, як шану́юць Айца; хто не шану́е Сына, той не шану́е і Айца, Які пасла́ў Яго.

 

каб усе шанавалі Сына, як шануюць Айца. Хто не шануе Сына, не шануе таксама Айца, Які паслаў Яго.

Праўду, праўду кажу вам: хто слухае слова Маё і верыць Таму, Хто паслаў Мяне, ма́е жыццё вечнае і на суд не прыходзіць, але перайшоў ад смерці ў жыццё.

 

Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто слухае Маё слова ды верыць Таму, Хто Мяне паслаў, мае жыццё вечнае, ды не ідзе на суд, але ад смерці пераходзіць да жыцця.

Праўду, праўду кажу вам: настае́ час, ды і цяпер ёсць, калі мёртвыя пачу́юць голас Сына Божага і, пачу́ўшы, ажыву́ць,

 

Сапраўды, сапраўды кажу вам: надыходзіць час, ды нават ужо надышоў, калі мёртвыя пачуюць голас Сына Божага, і тыя, што пачуюць, ажывуць.

бо як Айцец ма́е жыццё ў Самíм Сабе, так даў і Сыну жыццё мець у Сабе,

 

Бо як Айцец мае жыццё Сам у Сабе, так і Сыну даў мець жыццё ў Сабе Самім;

і ўла́ду даў Яму суд чынíць, бо Ён ёсць Сын Чалавечы.

 

ды даў Яму ўладу судзіць, бо Ён — Сын Чалавечы.

Не здзіўля́йцеся гэтаму: бо настае́ час, калі ўсе, што ў магілах, пачу́юць голас Сына Божага,

 

Не дзівіцеся таму, бо надыходзіць гадзіна, у якую ўсе, што ў магілах, пачуюць голас Яго,

і вы́йдуць тыя, што рабíлі дабро, ва ўваскрасе́нне жыцця́, а тыя, што рабíлі зло, ва ўваскрасе́нне суду́.

 

і тыя, што добра рабілі, пойдуць да ўваскрашэння жыцця, а тыя, што блага рабілі, — да ўваскрашэння суда.

Не магу Я рабíць Сам ад Сябе нічога. Як чу́ю, так суджу́, і суд Мой пра́ведны, бо не шука́ю волі Маёй, але волі Айца, Які паслаў Мяне.

 

Сам ад Сябе Я нічога не магу рабіць; суджу так, як чую, ды суд Мой справядлівы, бо не шукаю Маёй волі, але волі Таго, Хто Мяне паслаў.

Калі б Я све́дчыў пра Сябе, то све́дчанне Маё непраўдзíвае;

 

Калі Я Сам сведчу аб Сабе, сведчанне Маё праўдзівае;

іншы ёсць, які све́дчыць пра Мяне, і Я ведаю, што праўдзíвае тое све́дчанне, якім Ён све́дчыць пра Мяне;

 

бо ёсць іншы, Хто сведчыць пра Мяне, і ведаю, што сведчанне пра Мяне, якое Ён прадстаўляе, праўдзівае.

вы пасылалі да Іаана, і ён засве́дчыў пра ісціну.

 

Вы пасылалі да Яна, і ён сведчыў праўдзіва;

Я не ад чалавека све́дчанне прыма́ю, але кажу гэта, каб вы спаслíся;

 

але Я не ад чалавека прымаю сведчанне, а кажу гэта, каб вы былі збаўлены.

ён быў свяцíльнікам, які гарэў і свяцíў, а вы хацелі паце́шыцца нейкі час пры святле́ яго.

 

Ён быў свяцільняй, якая гарыць і свеціць, але вы толькі хвілінку захацелі пацешыцца святлом яго.

Але Я ма́ю све́дчанне, бо́льшае за Іаанава: бо справы, што даў Мне Айцец, каб здзе́йсніць, са́мі справы, якія Я раблю́, све́дчаць пра Мяне, што Айцец паслаў Мяне,

 

Але Я маю сведчанне большае за Яна; вось, справы, якія Мне Айцец даручыў, каб Я выканаў іх, і самі справы, якія Я раблю, сведчаць пра Мяне, што Айцец Мяне паслаў.

і Айцец, Які паслаў Мяне, Сам засве́дчыў пра Мяне. Вы ні голасу Яго ніколі не чулі, ні аблíчча Яго не бачылі,

 

Ды і Айцец, Які Мяне паслаў, засведчыў пра Мяне. Але вы голасу Яго ніколі не чулі і аблічча Яго не бачылі,

і не ма́еце сло́ва Яго, якое было́ б у вас, бо Таму, Каго Ён паслаў, вы не ве́рыце.

 

і слова Яго не маеце ў сабе трывала, бо вы не верыце Таму, Каго Ён паслаў.

Дасле́дуйце Пісанні, бо вы думаеце праз іх мець жыццё ве́чнае, а яны све́дчаць пра Мяне.

 

Разгледзьце Пісанні, бо вы думаеце, што маеце ў іх жыццё вечнае; а яны — гэта тое, што сведчыць пра Мяне.

Але вы не хочаце прыйсцí да Мяне, каб мець жыццё.

 

Але да Мяне не хочаце ісці, каб мець жыццё.

Сла́вы ад людзей Я не прыма́ю,

 

Славы ад людзей не прымаю,

але ведаю вас, што любо́ві да Бога вы не ма́еце ў сабе.

 

але вас я спазнаў, што любові да Бога ў сабе не маеце.

Я прыйшоў у імя́ Айца Майго, і вы не прыма́еце Мяне; а калі іншы пры́йдзе ў імя́ сваё, яго пры́меце.

 

Я прыйшоў у імя Айца Майго, і вы не прымаеце Мяне; а, калі б хто іншы прыйшоў у сваё імя, таго прымеце.

Як вы можаце вераваць, калі славу адзін ад аднаго прыма́еце, а славы, якая ад Адзінага Бога, не шука́еце?

 

Як жа можаце верыць вы, што хвалу прымаеце адзін ад аднаго, а хвалы, што ад адзінага Бога, не шукаеце?

Не думайце, што Я буду абвінава́чваць вас перад Айцом; ёсць той, хто абвінава́чвае вас, Маісей, на якога вы спадзеяце́ся.

 

Не думайце, што Я вас буду вінаваціць перад Айцом; ёсць той, хто будзе вінаваціць вас: Майсей, на якога вы спадзеяцеся.

Бо калі б верылі вы Маісею, то верылі б і Мне, бо ён пісаў пра Мяне.

 

Бо каб вы верылі Майсею, дык паверылі б вы і Мне; бо ён пра Мяне пісаў.

Калі ж вы яго піса́нням не верыце, я́к Маім сло́вам паве́рыце?

 

Але калі вы пісанням яго не верыце, дык як жа паверыце словам Маім?»