Да Эфэсянаў 4 разьдзел

 

 

Дык я, вязень у Госпадзе, прашу вас жыць годна прыкліканьня, якім вы прыкліканы,

 

Дык вось, я, вязень у Госпадзе, прашу вас жыць дастойна паклíкання, да якога вы заклíканы,

са ўсякай мудрай супакорлівасьцю і лагоднасьцю, у доўгацярпеньні трываючы адзін аднаго з любоўю,

 

з усёй пакорнаму́драсцю і лаго́днасцю, з доўгацярплíвасцю, падтрымліваючы адзін аднаго з любоўю,

імкнучыся захоўваць адзінства Духу ў саюзе міру.

 

стараючыся захоўваць адзінства духу ў саюзе міру.

Адно Цела і адзін Дух, як і вы прыкліканы ў адной надзеі ва́шага прыклíканьня;

 

Адно цела і адзін дух, як вы і закліканы да адной надзеі вашага паклікання;

адзін Госпад, адна вера, адно хрышчэньне,

 

адзін Гасподзь, адна вера, адно хрышчэнне,

адзін Бог і Бацька ўсіх, Які над усімі і дзеля ўсіх і ва ўсіх вас.

 

адзін Бог і Айцец усіх, Які над усімі, і праз усіх, і ва ўсіх нас.

Кожнаму ж з нас дадзена Багадаць водля меры дару Хрыстовага.

 

А кожнаму з нас да́дзена благадаць ў меру дару Хрыстовага.

Таму кажа: «Узыйшоўшы на вышыню паланіў палон і раздаў дары людзям».

 

Таму сказана: «узышоўшы на вышыню, Ён паланіў палон і даў дары людзям».

А «узыйшоў» што ёсьць, як ня тое, што Ён перш сыйшоў у прадонныя часьціны зямлі?

 

А «узышоў» — што́ азначае, як не тое, што Ён і сышоў спачатку у прадонныя месцы зямлí

А Той, Хто сыйшоў, Ён ёсьць і Тым, Хто ўзыйшоў вышэй усіх Нябёсаў, каб напоўніць усё.

 

Той, Хто сышоў, Ён жа і ўзышоў вышэй за ўсе нябёсы, каб напоўніць усё.

І Ён прызначыў адных Апосталамі, другіх прарокамі, іншых жа эвангелістамі, а другіх пастухамі і настаўнікамі,

 

І Ён паставіў адных апосталамі, другіх прарокамі, іншых дабравеснікамі, іншых пастырамі і настаўнікамі,

дзеля ўдасканаленьня сьвятых на патрэбу служэньня, дзеля збудаваньня Цела Хрыстовага,

 

для ўдаскана́лення святых, дзеля справы служэння, дзеля будавання Цела Хрыстовага,

пакуль усе прыйдзем да адзінства веры і пазнаньня Сына Бога, да чалавека духова дасканалага, да меры ўзросту паўнаты Хрыста;

 

пакуль усе прыйдзем у адзінства веры і спазнання Сына Божага, у мужа дасканалага, у меру ўзросту паўнаты́ Хрыстовай;

каб мы больш ня былí як малыя дзеці, якія хістаюцца і захапляныя ўсякім ветрам вучэньня, падманам людзей, лісьлівасьцю і хітрынёй зма́ну,

 

каб мы больш не былі дзе́цьмі, якіх хістае і носіць усякі вецер вучэння праз падман людскі, праз хітрасць, уводзячы ў аблуду,

але жывучы ў праўдзе і любві ўзрасьці нам ва ўсім да (узросту) Ягонага, Які ёсьць Галава — Хрыстос,

 

а каб, жывучы ў ісціне і любові, усе ўзрасталі ў Таго, Хто з’яўляецца галавою, — у Хрыста,

ад Якога ўсё цела, злучанае і змацаванае праз усякую ўзаемазьвязку, праз дзейнасьць у сваю меру кожнага прыналежніка цела робіць прырост для збудаваньня самога сябе ў любові (Божай).

 

з Якога ўсё цела, склада́ючыся і злуча́ючыся усялякімі ўзмацня́льнымі сувязямі, пры дзеянні ў сваю меру кожнай асобнай часткі, расце для будавання самога сябе ў любові.

Гэта кажу і сьведчу ў Госпадзе таму, каб вы больш ня жылі так, як і астатнія народы жывуць, у марнасьці розуму свайго,

 

Таму я гэта кажу і сведчу ў Госпадзе, каб вы больш не рабілі, як робяць астатнія народы ў ма́рнасці розуму свайго,

будучы запамрочанымі ў розуме, зьяўляючыся адчужанымі ад жыцьця (паводля) Бога, з прычыны іхняга няведаньня, якое ў іх праз жорсткасьць сэрца іхняга.

 

маючы азмро́чанае разуме́нне, адчу́жаныя ад жыцця Божага з-за свайго няве́дання, з-за акамяне́ласці сэрца свайго;

Яны, атупеўшы, аддалíся распусьце, каб рабіць усякі бруд у прагавітасьці.

 

яны, дайшоўшы да бясчуласці, аддалі сябе саміх распусце, каб ненасытна рабіць усякую брыдоту.

Але вы ня так пазналі Хрыста,

 

А вы не так спазналі Хрыста,

таму што вы ўжо пра Яго пачу́лі і ў Ім навучаны, бо праўда ў Ісусе:

 

паколькі вы чулі пра Яго і ў Ім навучыліся — таму што ісціна ў Іісусе —

таму вам трэба адкінуць міну́лы вобраз жыцьця старога чалавека, які парахнее ў пажаданьнях абману,

 

скінуць з сябе старога, паводле ранейшага ладу жыцця, чалавека, які згнівае ў падманных пажа́днасцях,

але абнаўляцца духам розуму вашага

 

а абнавіцца духам розуму вашага

і апрануцца ў новага чалавека, створанага паводля (вобраза і падабенства) Бога ў праведнасьці і сьвятасьці праўды.

 

і апрану́цца ў новага чалавека, створанага па Богу, у праведнасці і святасці ісціны.

Дзеля гэтага, адкінуўшы ілжу, гаварыце праўду кожны бліжняму свайму, бо мы ёсьць чэлясы адзін аднаму.

 

Таму, адкінуўшы хлусню, гаварыце праўду кожны бліжняму свайму, бо мы адзін аднаму члены.

І ня грашыце, становячыся разгневанымі: сонца ня заходзь у гневе вашым;

 

Гневаючыся, не грашыце: сонца няхай не заходзіць пры гневе вашым;

і ня давайце мейсца дыябалу.

 

і не давайце месца дыявалу.

Хто крадзе, няхай больш ня крадзе, але лепш хай працуе, робячы карыснае рукамі, каб яму мець, што даць таму, хто мае патрэбу.

 

Хто краў, больш няхай не кра́дзе, а лепш няхай працуе, ствараючы сваімі рукамі дабро, каб меў з чаго даць таму, хто ў нястачы.

Ніякае дрэннае слова ня павінна выходзіць з вуснаў вашых, але толькі добрае для патрэбы збудаваньня, каб яно прыносіла Багадаць тым, хто слухае.

 

Ніякае гнілое слова няхай не выходзіць з вуснаў вашых, а толькі добрае для настаўле́ння ў веры, каб яно прыносіла благадаць тым, хто слухае.

І ня засмучайце Сьвятога Духа Бога, Якім вы запячатаны ў дзень адкупленьня.

 

І не засмучайце Святога Духа Божага, пячаццю Якога вы былі пазначаны для дня выкуплення.

Усякае раздражненьне і лютасьць, і гнеў, і крык, і ліхаслоўе хай будуць выдалены ад вас (разам) з усялякай злосьцю,

 

Усякае раздражне́нне, і ярасць, і гнеў, і крык, і блюзнерства няхай будуць вы́нішчаны сярод вас, разам з усякаю злобаю;

але будзьце адзін да аднаго добрымі, спагадлівымі, даруючы адзін аднаму, як і Бог у Хрысьце дараваў вам.

 

але будзьце адзін да аднаго добрымі, спага́длівымі, прабачайце адзін аднаму, як і Бог у Хрысце прабачыў вам.