Ёва 39 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 1999
Ці ведаеш ты час, калі родзяць гаравыя козы? Цяленьне ланяў ці назіраў ты?
Ці можаш вылічыць месяцы цяжарнасьці? І ці ведаеш пару, калі яны родзяць,
Як клякаюць, прыводзячы сваіх патомкаў, і болі іхныя пакідаюць іх?
Дужэюць дзеці іхныя, растуць, як збожжа, адыходзяць і не зварачаюцца да іх.
Хто паслаў на волю дзікога асла? Хто распутаў хіжага асла,
Катораму даў сьцеп на дом, і сялібы яго — салоная зямля?
Ён сьмяецца з груду месцкага і крыкаў паганятага ня чуе.
Знаходы на горах — паста ягоная, і кажнае зяленіва соча.
Ці захоча тур служыць табе й пераначуе ля ясьляў тваіх?
Ці прывяжаш яго да баразны паварозам, альбо ці ён будзе скрадзіць даліну за табою?
Ці здасіся на яго, бо яго сіла вялікая, і пакінеш яму цяжкую работу сваю?
Ці давяраеш яму, што ён зьверне сяўбу тваю і да току твайго зьбярэць?
Крылы пявучых птушак весела махаюць, або крыло стравуса а пер’е ягонае.
Ен пакідае яечкі свае на зямлі, і на пяску грэе іх,
І забываецца, што нага можа расьціснуць іх, і палявы зьвер можа растаптаць іх.
Ён зацьвярдзелы да дзяцей сваіх, быццам яны не яго; хоць праца ягоная будзе дармавая, не баіцца адылі;
Бо Бог спабыў яго мудрасьці й ня ўзычыў яму кемнасьці.
А як да гары ён падыймаецца, тады сьмяецца з каня й коньніка яго.
Ці ты даў каню сілу, адзеў шыю яго грываю?
Ці можаш ты спудзіць яго, як шаранчу? Харашыня хропу ягонага — жах!
Ён капае ў даліне й вяселіцца ў сіле; ён ідзець наўпярэймы зброі.
Ён сьмяецца із страху, і не лякаецца, і не адварачаецца ад ляза мяча.
Над ім гучыць сагайдак, зіхціць дзіда а пушчальная дзіда.
У шуме а шале ён глытае зямлю і ня вера, што ё гук трубы.
У часе трубеньня ён іржэць: "Іга-га!" Ён здалеку чуе бітву, гоман вайводцаў і трубеньня.
Ці тваёй мудрасьцю ўзьлятае крумкач і распушчае крылы свае на паўдня?
Ці на твае словы ўзьнімаецца арол і ўець гняздо свае на вышыні?
На скале ён жывець і начуе на рагу скалы а гораду,
Стуль выглядае сабе жыр, і далёка бачаць яго вочы.
Дзеці ягоныя ссуць кроў, і йдзе забітыя, там ён».
